Close

Categorie: Blogs Wendy

Blog Wendy – Mindfulness: m’n hoofd zit al zo vol
door

Blog Wendy – Mindfulness: m’n hoofd zit al zo vol

Dat we als moeders dagelijks een hele waslijst af te werken hebben, dat weten we zelf maar al te goed. En een ieder die het maar horen wil, weet dat ook. We gaan er zelfs behoorlijk prat op: wij ‘multitasken’ en niet zo’n beetje ook!

Zolang de stoppenkast het toelaat, lukt het ons de vaatwasser, wasmachine, wasdroger, tv en hometrainer tegelijkertijd op volle toeren te laten gieren als een dolle. Ondertussen roepen we naar de kinderen wat wel en niet mag, appen we naar onze vriendinnen dat we er de balen van hebben en nodig eens een workshopje ‘mindfulness’ moeten  volgen of, liever nog, de training van acht weken, want we razen maar door. En als het even kan, doen we dit op Ibiza. Kunnen we die leuke zomerjurkjes ook eens aan zonder dat ze belast worden met smurfenijs en kindervingers die leuke koordjes in schootsteken aan elkaar knopen, waardoor je ’s avonds je jurkje van lieverlee maar kapot knipt, want over je hoofd uittrekken lukt echt niet meer.

Nu ben ik van mening dat er helemaal niets mis is met ‘mindfulness’ en dat je dit zeker moet proberen toe te passen waar en wanneer mogelijk, als het je ‘ding’ is. Gewoon omdat het net even dat momentje van rust of bezinning kan betekenen op een dag. Of omdat je dan gewoon eens proeft hoe lekker die koffie is die je zojuist hebt gehaald, voordat je je weer vol op je werk stort. En ik probeer het ook heus wel eens, maar het lukt me gewoon niet zo vaak. Toen de kinderen kleiner waren en ik niet werkte, had ik meer tijd om ‘te leven in het moment’, want er moest gewoon niet zo veel en er waren al helemaal geen treinen of deadlines om te halen. Dat was nog eens makkelijk, wat een leven!

Tegenwoordig werk ik en gaan de kinderen naar school, waardoor ik vaker wel dan niet leef van moment naar moment. Ergens is dat prima, want dat geeft structuur aan de dagen en wie is er nou niet gebaat bij regelmaat? Alleen zijn er van die dagen dat ik helemaal geen zin heb om de kinderen om half negen in de klas af te leveren en door te sjezen naar de trein en me aan het eind van de dag op een drafje naar het station en de opvang te begeven om vervolgens een kwartier later de twee hongerige kinderen te voeden met een verantwoorde maaltijd. Tussendoor even de dag doornemen, dan snel douchen, want ze moeten ook weer op tijd in bed liggen, aangezien het feest de volgende dag weer van vooraf aan begint. Soms heb ik daar dus even helemaal geen zin in. Dan heb ik  zin om kalm aan te doen, te genieten van het moment dat de kinderen rustig wakker worden, naar beneden sjokken, ontbijten en dan maar zien wat de rest van de dag brengt… Heerlijk. Maar zo niet haalbaar.

Ik weet dus niet zo goed wat ik met die mindfulness beweging in mijn dagelijkse leven moet. Ik denk dat ik het maar bewaar voor de vakanties, zodat het bijzonder blijft. Op dit moment nog maar vijf weken en dan is het in ieder geval voor de kinderen al zo ver. Van dat vooruitzicht geniet ik dan maar even, in dit moment. Dat voelt al behoorlijk mindful.

Wendy (38), moeder van Mare (8) en Fleur (6),  vrouw van 1 man. Wordt blij van het leven, dat iedere ochtend begint met de unieke en mooie glimlachen van haar kinderen, lezen, film kijken, lekker eten, praten, lachen, naar buiten, vakantie… en soms gewoon even helemaal niets doen.

 

Blog Wendy – Pestkoppen
door

Blog Wendy – Pestkoppen

Als moeder weet ik natuurlijk precies wat mijn kinderen uitspoken als ik er even niet bij ben. Buitenshuis gedragen mijn kinderen zich net zo voorbeeldig als binnenshuis. Ze luisteren, zijn beleefd, attent en behulpzaam. Mijn kinderen zijn immers de beste, mooiste, liefste en slimste kinderen die op deze wereld rondlopen. Laat dat duidelijk zijn. Dus als iemand beweert dat het anders is, kan die persoon ophoepelen naar Lariekoekland. Vanzelfsprekend, toch?

De emo-moeder  
De moeder die ik laatst aan de deur had, heb ik vriendelijk verwezen naar Lariekoekland: alsmaar rechtdoor lopen, dan kom je er vanzelf! Nee, vooral niet terugkomen met het verhaal dat mijn zoon de jouwe zo erg treitert, dat die van jou niet meer naar school wil. Ja, ik ken jouw zoon wel. Wat een draak van een onopgevoed kind, heel anders dan de mijne, dus het zal wel eerder andersom zijn. Die etter van jou teistert mijn zoon. Dagelijks. Maar mijn zoon heeft wél ballen en komt niet bij mij klagen en janken. Hij pakt die snotaap van jou gewoon terug, want hij laat zich niet op zijn kop zitten. Dus ingerukt, wegwezen, op naar Lariekoekland en haal het vooral niet in je hoofd mij nogmaals te komen beledigen met dit soort aantijgingen…

Back to reality
Dat denk je dan allemaal hè, dat dat zo gaat, omdat je vaak hoort dat mensen vooral geen kritiek mogen uiten op andermans, laat staan hun eigen kinderen. In het echt ging het bij mij natuurlijk een beetje anders. Ik vond het hartstikke vervelend voor het kind dat door mijn zoon gepest zou worden. Hoewel ik het verhaal zelf met de gebruikelijke gedachte “waar twee kijven, hebben twee schuld” opnam, was dit wel een moment om direct duidelijk te maken dat dit soort gedrag niet getolereerd wordt, ongeacht waar en waarom het plaatsvindt. Uiteindelijk komt het toch wel aan het licht.

Scheids
Ik was blij dat de moeder van het jongetje de moeite nam mij te vertellen wat zich afspeelde tussen de jongens, anders had ik het dus niet geweten. Een goed gesprek met mijn zoon verder begreep ik dat het een over-en-weer van pesterijen was, maar dat mijn zoon het eigenlijk veel liever goed wilde maken met de jongen. En zo geschiedde de volgende dag. Sindsdien is de rust weergekeerd tussen de jongens. Wel zo fijn!

Wendy (38), moeder van Mare (8) en Fleur (6),  vrouw van 1 man. Wordt blij van het leven, dat iedere ochtend begint met de unieke en mooie glimlachen van haar kinderen, lezen, film kijken, lekker eten, praten, lachen, naar buiten, vakantie… en soms gewoon even helemaal niets doen.

 pesten

Blog Wendy – Heerlijke, alledaagse conversaties
door

Blog Wendy – Heerlijke, alledaagse conversaties

Kinderen zijn creatief en denken over veel meer na dan je misschien verwacht. Zo hebben mijn kinderen een tamelijk goed gevoel voor taal, humor en een combinatie van beide. Soms stellen ze vragen als “waarom heet een tafel ‘tafel’ en bijvoorbeeld niet ‘floepie’?” Of “waar komt taal vandaan, wie heeft dat verzonnen?”. Zo gaat dat zo ongeveer bij ons:

“Mam, me fiets is niet goed.”
– Wat is er niet goed aan je fiets dan?
“Nee, me fiets is niet goed, toch?”
– Oh, dat! Nee, dat is inderdaad niet goed, want ‘me’ is geen bezittelijk voornaamwoord, maar een wederkerend voornaamwoord.
“Wattuh?”
– Om aan te geven dat iets van jou is, gebruik je een bezittelijk voornaamwoord, je bezit bijvoorbeeld een fiets en dus is het jouw fiets.
“Nee, het is mijn fiets.”
– Ja, dat zeg ik. Het is jouw fiets.
“Nee, het is mijn fiets. En dus niet me fiets.”
– Correct. Goed van jou hoor! Het is belangrijk dat je dat goed zegt en goed schrijft. Er zijn heel veel mensen die niet meer weten hoe het ook al weer zit. Dat vind ik zo jammer!

“Huh? Dat is stom!”
– Wat is stom?
“Nou, dit pak melk, daar klopt echt helemaal niets van.”
– Wat is er mis met dat pak melk?
“Nou, moet je kijken, het is echt heel raar. Dat pak is net nieuw, het zit nog helemaal vol met melk, maar toch staat er op dat het halfvol is. Dat klopt toch niet? Voel maar, het pak zit gewoon helemaal vol!”
– Je hebt helemaal gelijk. Het pak is nog helemaal vol met melk. Vol met halfvolle melk!
“Hoe kan dat nou? Het is helemaal vol of het is halfvol…”

“Wat is dat dan, halfvolle melk?”
– Je hebt volle melk en halfvolle melk. ‘Volle’ melk betekent dat het vol zit met het vet dat de koe er in heeft gedaan. Bij ‘halfvolle’ melk is de helft van het vet er uit gehaald. Dus een pak halfvolle melk is gewoon helemaal gevuld met melk, alleen die melk is niet helemaal vet, maar half vet.
(Ongeveer dan, maar laten we het eenvoudig houden, het kind is pas zes jaar.)

“Mama, als je gaat scheiden is dat eigenlijk heel raar.”
– Niet per se hoor. Mensen gaan niet zomaar scheiden en dat is wel vervelend, maar niet raar. Als je helemaal niet meer blij bent met elkaar, is het vaak maar beter.
“Ja maar dan scheid je en dat is zo raar, want dat klinkt hetzelfde als schijten, terwijl dat toch echt heel wat anders is.”

“Whaaahahahaha, moet je kijken!”
– Waar?
“Voor ons, op dat busje!”
– Wat is er met dat busje?
“Nou, die is voor vak-werk! Die heeft gewoon vak op zijn bus staan!”

“Mama? Deze map is toch van jou? Van je werk?”
– Ja, daar bewaar ik mijn werkspullen in.
“Oh, dan zal ik er maar even op schrijven dat deze van jou is. Anders raak je hem misschien kwijt.”
– Dat is goed hoor.
“Kijk! Hier staat dat ‘ie van jou is: mama!”
– Dank je wel, schat.

mama

Wendy (38), moeder van Mare (8) en Fleur (6),  vrouw van 1 man. Wordt blij van het leven, dat iedere ochtend begint met de unieke en mooie glimlachen van haar kinderen, lezen, film kijken, lekker eten, praten, lachen, naar buiten, vakantie… en soms gewoon even helemaal niets doen.

 

 

Blog Wendy – Griep & karma
door

Blog Wendy – Griep & karma

Niets zo vervelend als een griep dat het ganse land in zijn greep houdt. Iedereen moet er aan geloven, of nou ja, bijna iedereen. Bij mij thuis is namelijk nooit iemand ziek. Ik hoor het mezelf nog zeggen tegen een collega. Nee hoor, ik zou er de volgende dag gewoon weer zijn. Geen idee waarom dat niet zo zou zijn. Mijn kinderen zijn immers nooit ziek en ikzelf trouwens ook niet.

Karma
Wist ik veel dat enige uren later een kind vol overgave mijn hele bed zou onderspugen, nadat het toilet ook al een aantal malen dienst had gedaan als stortplaats voor alles waar hij vanaf wilde. Ik vond het nogal een toestand, waar ik helemaal niet aan gewend ben. Gelukkig heb ik een partner die er iets beter tegen kan. Dus het grove werk werd mij direct uit handen genomen. De volgende dag kon het kind met buikgriep thuis uitzieken, terwijl ik gewoon aan het werk kon aan de eettafel. Nog een dag later ging het weer beter. Kind hield netjes voedsel binnen en voelde zich stukken fitter. Hij zou de volgende dag wel weer naar school kunnen. Daar kwamen we goed mee weg.

Ondanks mijn bewezen slechte karma van deze week, had ik er alle vertrouwen in dat verdere besmettingen ons, zoals gebruikelijk, bespaard zouden blijven. Ik had natuurlijk beter moeten weten. Nog dezelfde avond moest de bank (gelukkig een leren!) er aan geloven. En de volledige ruimte waarin zich het toilet bevindt. Richten is blijkbaar nog niet gemakkelijk als je 6 jaar en ziek bent.

Gratis tip
Dan volgt nu een handige tip, na al deze spuuglelijke uiteenzettingen! Als jouw kind in een hoogslaper of bovenin een stapelbed slaapt en zo’n virusje oploopt, neem dan even de tijd om een luchtbedje op te pompen en leg je kind hier op te slapen. Doe er zo’n matrasbeschermend hoeslaken omheen, emmertje ernaast en klaar! Bij ons ging dit wonderbaarlijk goed. Af en toe moest het emmertje geleegd worden, maar het bedje bleef schoon. Dat dit onafgebroken door ging tot het ochtendgloren was het enige minpuntje.

Deze dag ging ik gewoon, doch enigszins uitgeput door slapeloosheid, naar kantoor. Kind knapte thuis lekker op. Volgende dag allebei de kinderen dus weer naar school. Hè hè, ook weer gehad. Alleen een beetje jammer dat die slechte karma nog niet uitgewerkt bleek. ’s Avonds ben ik zelf klapperend van de kou onder twee dekbedden gekropen om de volgende ochtend tot de conclusie te komen dat ik niet werd ontzien. Ziek! Compleet met koorts en kramp. Dus mijn belofte om mee te gaan naar de voetbalwedstrijd kon ik niet waarmaken. En mijn idee om er een gezellige dag van te maken, ging in rook op. Het geplande etentje voor die avond en de oppas voor de kinderen: alles kon afgezegd worden. Ik baalde.

Knuffels en gumballen
Gelukkig werd er goed voor mij gezorgd. Terwijl de jongens naar voetbal waren, kwam mijn dochter mij een enorme gele gumbal brengen. Zo lief, alleen zag ik ’t niet zitten die op te eten. Zij teleurgesteld, want “Ja maar mama, ik wil je zo graag iets lekkers brengen en hier ga je echt niet van spugen hoor! Dat deed ik ook niet!” Daar knap je dan wel weer een beetje van op.

Andere voordelen van ziek zijn: je mag gewoon lekker in je bed blijven liggen, je mag op de bank hangen en de baas zijn over de afstandbediening, je kinderen komen je de hele dag knuffels geven en je partner regelt lekker alles. Dat is best eventjes vol te houden!

Wendy (38), moeder van Mare (8) en Fleur (6),  vrouw van 1 man. Wordt blij van het leven, dat iedere ochtend begint met de unieke en mooie glimlachen van haar kinderen, lezen, film kijken, lekker eten, praten, lachen, naar buiten, vakantie… en soms gewoon even helemaal niets doen.

griep

 

Club Aanmoederen verbindt en inspireert moeders via activiteiten, MoederMatching.nl  en blogs van moeders en experts. Word ook VIP of FAN Member van Club Aanmoederen en geniet van alles wat de Club jou te bieden heeft: https://www.clubaanmoederen.nl/jouw-voordelen/

Blog Wendy – Zomercitroenfris het nieuwe jaar in!
door

Blog Wendy – Zomercitroenfris het nieuwe jaar in!

Gisteren was het weer zo ver: de eerste verjaardag van het jaar. En dat is de verjaardag van mijn zoon. Een kinderverjaardag dus. Hij is acht geworden. Het was hartstikke gezellig, zoals gewoonlijk. Iedereen vermaakte zich, dronk wat, at wat. Niets aan de hand. Ik had alleen wel het vermoeden dat er best veel mensen en kinderen waren. Iedereen die ons lief is, was er. Even natellen bevestigde dat we inderdaad met 45 man/vrouw/kind sterk waren. Ooh, daarom was het huis zo goed gevuld en kunnen we de diverse containers nu ook voorzien van hun portie! Een kinderverjaardag is duidelijk niet niks en laat zijn sporen in je huis na. Van Lego op het toilet tot chips tussen de kussens van de bank. Er zijn wel ergere dingen.

Sweet dreams are made
Vannacht droomde ik van Mister Muscle. Hoe mooi zou het zijn als hij vanochtend ineens voor mijn deur had gestaan. Zijn afgetrainde torso in zijn strakke witte shirt. Perfect passende witte broek. Alles hagelwit, onberispelijk. En dan die kale schedel… Glanzend schoon. Zijn naam “Mister Muscle” doet vermoeden dat we hier te maken hebben met een superheld. Een schoonmaak-superheld. Die konden we hier vanochtend wel gebruiken! Ik zou hem koffie aanbieden en vol bewondering, misschien zelfs wel adoratie, zijn werkzaamheden gadeslaan. Hoe hij het huis binnen een mum van tijd glanzend schoon en opgeruimd zou krijgen, alsof er niets gebeurd was…

Te sexy?
De droom valt vanzelf in duigen als een deuntje opkomt in mijn hoofd. Ik kan het niet tegenhouden. Langzaam maar zeker verandert mijn Mister Muscle in een te ijdele mannenminnende man. En ineens weet ik het: ‘Right said Fred’! Hij is het gewoon: Fred! Vandaar die outfit. Hij komt helemaal niet poetsen, daar vindt hij zichzelf veel te sexy voor. Hij brengt mij een assortiment schoonmaakmiddelen die synthetisch bloemachtig en citrusfris ruiken, in allerlei vrolijke kleuren om mijn humeur de goede kant op te helpen en met zijn beeltenis op het etiket om het geheel kracht bij te zetten. Om mij duidelijk te maken dat hij geenszins voornemens is mij te helpen, zet hij zijn lijflied in: “I’m too sexy for my shirt, too sexy for my shirt, so sexy it hurts.” Dat is dan wel weer herkenbaar natuurlijk, maar ik ben er niet mee geholpen.

De meeste dromen zijn bedrog
Dus vanochtend zijn we zelf maar door het huis gevlogen. Frisse Fred in de aanslag, geurend naar ‘zomercitroenen’, zingend dat we hier echt “veelstesexy” voor zijn. We kunnen er weer een hele week fris tegenaan. Rest alleen nog de vraag in hoeverre ‘zomercitroenen’ anders ruiken dan ‘wintercitroenen’, mochten die al bestaan!

Wendy (38), moeder van Mare (8) en Fleur (6),  vrouw van 1 man. Wordt blij van het leven, dat iedere ochtend begint met de unieke en mooie glimlachen van haar kinderen, lezen, film kijken, lekker eten, praten, lachen, naar buiten, vakantie… en soms gewoon even helemaal niets doen.

Mister Muscle
Club Aanmoederen verbindt en inspireert moeders via activiteiten, MoederMatching.nl  en blogs van moeders en experts. Word ook VIP of FAN Member van Club Aanmoederen en geniet van alles wat de Club jou te bieden heeft:
https://www.clubaanmoederen.nl/word-lid/

 

 

Blog Wendy – ‘December: een maand vol leugens en foute truien’
door

Blog Wendy – ‘December: een maand vol leugens en foute truien’

Mam, is Sinterklaas echt?
– Ja
Hoe oud is hij dan?
– Geen idee.
Sommige Sinterklazen zien er heel anders uit.
– Dat zijn hulpsinterklazen.
Niet waar; die bestaan niet.
– Oh, ook goed. Wat jij wilt.
En de Kerstman, bestaat die ook echt?
– Nee.
In andere landen bestaat de Kerstman wel, maar daar hebben ze geen Sinterklaas.
– Dat klopt, dat zou een beetje teveel werk worden voor Sinterklaas, dus die twee hebben de business verdeeld.
En Jezus, bestaat die echt?
– Niet meer, maar het is mogelijk dat er ooit iemand als Jezus heeft bestaan.
Had hij echt magische krachten?
– Hmmm… Dat weet ik eigenlijk niet.
Ennuh, wie was zijn vader?
– Jozef.
Rare naam…

Het goede voorbeeld
En zo maken we er maar het beste van in de maand december, die begint met de grote leugen van het Sinterklaasfeest. Ik vrees de dag waarop ik met het schaamrood op mijn kaken moet bekennen dat Sinterklaas toch eigenlijk niet bestaat. Dat ik moet toegeven dat wij, ouders, ons jaren in allerlei bochten wringen en steeds bijna betrapt worden wanneer wij ons best doen de traditie van het Sinterklaasfeest in ere te houden. Ik heb daar toch een beetje moeite mee. Ik vertel mijn kinderen dat ze niet mogen jokken, maar zelf doe ik het volop vanaf het moment dat ik de stoomboot daarginds al aan zie komen. En ik geniet er niet eens van, in alle eerlijkheid. Ik schaam me zelfs een beetje. Gelukkig vermoed ik dat we de leugen hooguit nog een jaar kunnen volhouden, alvorens wij ontmaskerd worden. Ik kan niet wachten…

Gezellige, failliete huismus
December wordt ook wel ‘de gezelligste maand van het jaar’ genoemd. Dat wil ik zeker niet ontkrachten, want ik vind het een hele leuke maand. Als de kerstboom eenmaal naar binnen wordt gesleept, blijf ik het liefst de rest van de maand lekker binnen zitten om naar de lichtjes te kijken.

Ik vind december echter ook een lastige maand hoor. Het is de maand waarin dus traditioneel gejokt wordt, er in sommige gevallen verplicht gezellig gedaan moet worden, er over het algemeen te veel gegeten en gedronken wordt, je uitgeput het einde haalt en je totaal in shock je bank- en credit card afschriften bestudeert.

Niks bloot!
Dit alles doe je als vrouw en moeder in de traditionele feestmode die al jaren hetzelfde is: stemmig zwart en te bloot voor de tijd van het jaar. En dan begin ik nog niet eens over het bijbehorende setje lingerie… Hierin loop je vanaf kerstavond tot nieuwjaarsdag te blauwbekken in je veel te blote outfit. Gelukkig is daar nu een oplossing voor, mocht de global warming toch nog niet voor tropische kerstdagen zorgen: de foute kersttrui. Ik vind ‘m kunnen, die leugen kan er ook nog wel bij. Gewoon een achterlijk lelijke trui aantrekken, lekker comfortabel en omdat we de hele maand toch alles doen om het gezellig te maken en te houden, zeggen we tegen elkaar dat we ‘m hartstikke leuk vinden en hebben we gezellige, warme feestdagen!

Wendy (38), moeder van Mare (7) en Fleur (6),  vrouw van 1 man. Wordt blij van het leven, dat iedere ochtend begint met de unieke en mooie glimlachen van haar kinderen, lezen, film kijken, lekker eten, praten, lachen, naar buiten, vakantie… en soms gewoon even helemaal niets doen.

 kersttrui-3

 

Club Aanmoederen verbindt en inspireert moeders via activiteiten, MoederMatching.nl  en blogs van moeders en experts. Word ook VIP of FAN Member van Club Aanmoederen en geniet van alles wat de Club jou te bieden heeft:
https://www.clubaanmoederen.nl/jouw-voordelen/

 

 

 

Blog Wendy – Traditioneel snoepen (mag dat nog?)
door

Blog Wendy – Traditioneel snoepen (mag dat nog?)

Ooit, toen ik nog geen moeder was, had ik niet veel met een aantal oerhollandse tradities. Een daarvan was mij zelfs volstrekt onbekend toen ik in mijn huidige woonplaats kwam wonen. Jaarlijks denk ik terug aan die ene avond waarop ik stomverbaasd de deur opende en allemaal zingende kinderen op mijn stoepje trof. Met een verlicht lampionnetje in hun handjes zongen zij liedjes over een zekere Sint Maarten. Ik begreep er niks van.

De moeder van een van de kindjes was verrast dat ik geen idee had wat er gaande was en welke tegenprestatie nu van mij verwacht werd. Na een korte uitleg begreep ik gelukkig wat de rest van de avond de bedoeling was: mijn eten koud laten worden, de zingende kinderen aanhoren en hen vervolgens belonen met een van mijn juist gekocht mandarijntjes, want snoep had ik niet in huis.

Toen het netje mandarijnen leeg was, heb ik de lichten beneden maar uitgedaan en ben ik naar boven gegaan. Op de kamer aan de achterkant van het huis ben ik televisie gaan kijken. Met het geluid heel hard, want ik wilde niet steeds horen dat ik een vervelende kikkerbil was die niets wilde geven. Ik wist tot op die avond gewoon niet beter.

Korte aandachtspanne
Inmiddels zijn we wat jaren verder en weet ik wel degelijk beter! Het seizoen van kinderen die zingen en veel te veel snoepgoed krijgen, start op 11 november met Sint Maarten. Als moeder vind ik dit niet erg verantwoord, al dat suikergoed en andere troep, maar mijn kinderen vinden het een groot feest en ach, als dat één keer per jaar is, valt het wel mee. Bovendien ligt al het gescoorde snoepgoed van Sint Maarten inmiddels al een paar weken onaangeroerd in een keukenla.

Sint Maarten werd al ras vervangen door Sinterklaas. De intocht was, traditiegetrouw, een groot feest met pepernoten, schuimpjes, warme chocomel en hele blije gezichten. De schoenen mochten gezet worden en er werden appels en wortels in gedaan voor het paard. De grootste wens van mijn zoon was om van Sinterklaas een chocoladeletter in zijn schoen te krijgen. Wat wilde hij dat graag! Onder het motto “Wie zoet is krijgt lekkers”, vond hij vanochtend die felbegeerde letter in zijn schoen, samen met een tekenboek voor jongens. Na het gebruikelijke “Dank u, Sinterklaasje!” werden beide terzijde geschoven om een spelletje te gaan doen. En tot op dit moment liggen de chocoladeletters onaangeroerd op de salontafel. Ik ga zo koffiezetten, kijken hoe lang mijn letter het uithoudt in de verpakking!

Wendy (38), moeder van Mare (7) en Fleur (6),  vrouw van 1 man. Wordt blij van het leven, dat iedere ochtend begint met de unieke en mooie glimlachen van haar kinderen, lezen, film kijken, lekker eten, praten, lachen, naar buiten, vakantie… en soms gewoon even helemaal niets doen.

 

Club Aanmoederen verbindt en inspireert moeders via activiteiten, MoederMatching.nl  en blogs van moeders en professionals. Word ook VIP of FAN Member van Club Aanmoederen en geniet van alles wat de Club jou te bieden heeft: https://www.clubaanmoederen.nl/jouw-voordelen/

 

 

Blog Wendy – Goeie ouwe tijd
door

Blog Wendy – Goeie ouwe tijd

Er zijn van die dingen waar je als moeder gewoon ín groeit. Meestal gaat dat geleidelijk, vanzelf. Net zoals je dingen hebt waar je als moeder volledig uίt groeit. Ook dat heb je niet direct in de gaten, totdat je op een zeker moment beseft dat je bepaalde dingen niet meer doet, kunt, past of hebt… Je fronst je wenkbrauwen en vraagt je af waarom, wanneer en waar was ik toen dat gebeurde? Of je haalt je schouders op en gaat door met waar je mee bezig was. Je parkeert de gedachte in het vak ‘goeie ouwe tijd’. Moet je je trouwens ook afvragen of je je beste tijd hebt gehad? Ik weet niet of het verstandig is, maar die vraag laat ik meestal net zo snel gaan als ‘ie opgekomen is.

Je beste jaren?

Onlangs sprak ik iemand die aangaf het gevoel te hebben haar beste jaren gegeven te hebben aan iets dat niet stand had gehouden. In dit geval betrof het een zakelijke overeenkomst die beëindigd werd, omdat beide partijen niet meer fijn samen door een deur konden. Ze waren uit elkaar gegroeid. Hadden andere ideeën over hoe de toekomst er uit moest zien.

Ik vond het jammer te horen dat de dame in kwestie het over ‘haar beste jaren’ had. Want ik zag het volledig anders. Natuurlijk had zij haar energie, tijd en enthousiasme ten volle ingezet om het gezamenlijke doel te bereiken en vanzelfsprekend is het jammer als gaandeweg de doelen veranderen en het pad er naartoe onduidelijk wordt. Maar ik zag ook iets anders, namelijk dat beide partijen gedurende deze zogenoemde ‘beste jaren’ heel veel hebben geleerd. Ze hebben nieuwe dingen gedaan, van zichzelf en elkaar geleerd, ze zijn gegroeid en ze hebben nu nieuwe doelen voor ogen. Dankzij de ervaring van de afgelopen jaren, weten zij nu nog beter wat ze wel en niet willen. Dus ik zou zeggen, dat die ‘beste jaren’ wellicht nog komen. Ze zijn het ene ontgroeid en krijgen zo de ruimte om in het andere te groeien.

Misschien komen er wel meerdere periodes ‘beste jaren’ in je leven voorbij. Het zou immers zonde zijn als je maar één setje zou krijgen. Wanneer je dit ene setje dan al rond je veertigste genuttigd zou hebben, zou er niet veel meer aan zijn.

Mijn beste uren!

Persoonlijk ben ik ook wel wat zaken ontgroeid. Dat besef vind ik soms echt vreselijk, want dan voel ik me ineens heel oud. Voorbeeldje #1: met een vriendin snel een kroeg weer uit lopen, omdat het een samenpersing van heel veel mensen met heel veel drank en heel harde muziek is. Binnen kijken wij elkaar aan, hoeven niets te zeggen, maken rechtsomkeer en buiten spreken wij, ietwat verbouwereerd, de memorabele woorden uit: “Wanneer zijn wij hier te oud voor geworden?” En we lachen, want we hebben evengoed een gezellige avond.

Aan de andere kant is er ook het een en ander waar ik ín gegroeid ben. Zelfs het voetbal van zoonlief begint te wennen. Hij moet daar ook nog aan wennen. Voorbeeldje #2:
“Oh, ga jij ook mee naar voetbal, mam?”
– “Ja, natuurlijk!”
“Waarom?”
– “Om jou aan te moedigen natuurlijk, zodat je vet gaat winnen!”
“Nou mam, eigenlijk heb ik liever niet dat je me aanmoedigt.”
– “Oh?”
“Nee mam, dan raak ik helemaal uit mijn concentratie.”

Daar geef je dan je beste uren van je zaterdagochtend voor! Gelukkig ben ik optimistisch genoeg om te denken dat ik daar nog heel veel setjes van heb liggen.

Wendy (38), moeder van Mare (7) en Fleur (6),  vrouw van 1 man. Wordt blij van het leven, dat iedere ochtend begint met de unieke en mooie glimlachen van haar kinderen, lezen, film kijken, lekker eten, praten, lachen, naar buiten, vakantie… en soms gewoon even helemaal niets doen.

Club Aanmoederen verbindt en inspireert moeders via activiteiten, MoederMatching.nl en blogs van moeders en professionals. Wil je meer weten over wat we voor moeders kunnen betekenen, klik dan hier.

#Blog Wendy -‘Terug in de tijd’
door

#Blog Wendy -‘Terug in de tijd’

Club Aanmoederen’s nieuwste blogster Anke schreef vorige week over wat men je niet vertelt over het moederschap, maar hoe mooi het evengoed allemaal toch is. Ineens vlieg ik acht jaar terug in de tijd …

Gynaecoloog met kolenschoppen
Een bevalling die een eeuwigheid leek te duren. Begon de ene dag en werd dankzij een zeer ervaren gynaecoloog met handen als kolenschoppen (dat hoorde ik gelukkig later pas) om elf over twaalf in de volgende nacht tot een goed einde gebracht. Hoewel ik volledig uitgeput was, volgde een slapeloze nacht in het ziekenhuis. Het wonderlijke wezentje in een plastic bakje naast mijn bed had een behoorlijke toeter op zijn koppie en hij huilde. Hij werd dus op mijn borst gelegd, waar hij de hele nacht rustig bleef liggen. Pruttelend van tevredenheid. Daar had ik wel een nachtje doorhalen voor over!

“En nu?”
De volgende ochtend gingen we naar huis. Een hele toestand, met zo’n MaxiCosi voor het eerst ingesnoerd op de achterbank. Een echt levend wezen er in: euforie alom. Thuisgekomen plofte ik op de bank neer. Min of meer. Het was meer een schijnbeweging die deed vermoeden dat ik zat, maar zitten was volstrekt onmogelijk na wat mij de voorgaande nacht was overkomen. Met het lieve propje mens in mijn armen, sprak ik de wijze woorden: “En nu?”

Kraam-watte?
De kraamhulp liet nog even op zich wachten. Als zij er eenmaal zou zijn, zou ik weten wat te doen. En te laten. Niets was minder waar. Het kind was jong en opgeleid om met verstandelijk beperkte mensen te werken. Nu is de gemiddelde pas bevallen moeder weliswaar wat ontoerekeningsvatbaar, maar hier hadden we niet veel aan. Het kind wist zogezegd van toeten noch blazen en wij evenmin. Uiteindelijk hebben wij haar de laatste dag maar vrij gegeven, zodat wij eindelijk rust hadden…

Succesvol ‘aanmoederen’
Dat is allemaal acht jaar geleden. Het kind in kwestie is een gezonde, sportieve jongen. Hij eet goed, slaapt goed en blaakt van gezondheid. We doen maar wat, net als acht jaar geleden. Het lijkt te werken. Mijn advies: lekker ‘aanmoederen’, vol overtuiging en met plezier! Het komt wel goed.

Wendy (38), moeder van Mare (7) en Fleur (6), vrouw van 1 man. Wordt blij van het leven, dat iedere ochtend begint met de unieke en mooie glimlachen van haar kinderen, lezen, film kijken, lekker eten, praten, lachen, naar buiten, vakantie… en soms gewoon even helemaal niets doen.

 

Blog Wendy – Kinderfeestjes: leuk met chips & limo?
door

Blog Wendy – Kinderfeestjes: leuk met chips & limo?

Vroeger, toen ik nog heel jong en geen moeder van de allerleukste kinderen ter wereld was, vond ik kinderverjaardagen vreselijk. Ik had altijd het gevoel dat het voor de jarige geen barst uitmaakte of ik er nou wel of niet was en het cadeautje boeide zo mogelijk nog minder. Een ingepakte dropveter oogstte net zoveel interesse als een te dure doos plastic rommel in een oude krant. Vervolgens zat ik op zo’n verjaardag tussen allemaal mensen die wel kinderen hadden en die steeds over die kinderen praatten. In mijn beleving waren het allemaal draakachtige, schreeuwende wezens en zat ik ernstig mijn tijd te verdoen.

Goede wijn
Tijden veranderen. Onlangs waren wij te gast op een kinderverjaardag van twee kinderen tegelijk. Dit jaarlijks terugkerende evenement staat bekend om de gezelligheid, het immer goede weer, lekkere eten en goede wijn. Zeker geen gevalletje waarbij je ook maar een seconde denkt dat je je tijd moet uitzitten. Ook dit jaar wisten gastheer en -vrouw er weer een geslaagd feest van te maken. Het was zo gezellig, dat we niet eens in de gaten hadden dat het om een “kinderverjaardag” ging.

Zelf doen
Alle kinderen (geen idee hoeveel het er waren, maar toch zeker een stuk of twintig) waren leuk aan het spelen in de naastgelegen speeltuin. Het was echt zo’n dag uit het boekje. Zonnetje, af en toe moest er een bal uit een tuin gevist worden, er werden wat speelvoertuigen aangerukt. Te grote kinderen vielen uiteraard van de voor hun te kleine tractoren, driewielers en stepjes. Hier en daar een schaafwond en blauwe plek, maar … er viel geen onvertogen woord. Achteraf hoorde ik dat er nog wel een klein opstootje had plaatsgevonden tussen een paar kinderen, maar dat hebben ze zelf opgelost. Ze kunnen het dus wel, als je ze maar de kans geeft!

Drank en drugs?!
Wat later op de avond moesten de kinderen in de tuin komen. Wel zo netjes. Daar ging het feestje nog even verder. De kinderen joegen de ouders onder de partytent vandaan om daar een heuse kinderdansvloer te maken. Een buurjongen werd tot dj gebombardeerd en de kinderen gingen los. De ouders konden zich met moeite inhouden. Hier en daar een klein heupwiegje of kniebuiginkje, maar dat was het dan ook wel. Ik vond het allemaal heel gezellig en keurig, tot dat ene nummer. Ineens stonden alle kinderen, de mijne incluis, keihard mee te brullen met “Drank en drugs”?! Van veel zaken zie ik de humor wel in, maar dit ging mij te ver. En ik voelde me een beetje lullig, want ik was volgens mij de enige ouder die dit echt niet vond kunnen. Inmiddels heb ik vernomen dat dit soort tekst min of meer ‘normaal’ is en dat kinderen, omdat ze geen idee hebben wat er nou precies gezongen wordt, hier totaal geen aanstoot aan nemen. Evengoed heb ik toch liever dat ze met Kinderen voor Kinderen’s “Waar is dat feestje?” meebrullen. En dat ze nog een poosje kleine feestbeestjes blijven, die genoeg hebben aan limonade en chips.

Hoe dan ook, het was een geslaagde kinderverjaardag voor jong en oud. Op naar de volgende kinderverjaardag! Fleur is binnenkort jarig en dan hebben we, heel saai, gewoon limonade en chips. Ik ben benieuwd of het daarmee echt gezellig wordt… 😉

Wendy (38), moeder van Mare (7) en Fleur (6), vrouw van 1 man. Wordt blij van het leven, dat iedere ochtend begint met de unieke en mooie glimlachen van haar kinderen, lezen, film kijken, lekker eten, praten, lachen, naar buiten, vakantie… en soms gewoon even helemaal niets doen.

Kinderen voor Kinderen

Lid worden en profiteren van vele voordelen? Meld je dan nu aan bij Club Aanmoederen!

Members Only


Om toegang te krijgen tot deze pagina dient u hieronder het verkregen wachtwoord in te vullen.


×