Close

Categorie: Blogs Nathaly

Blog Nathaly – Druk,druk,druk … Jannie Onrust
door

Blog Nathaly – Druk,druk,druk … Jannie Onrust

Het is een doordeweekse dag, de woensdag. ’s Ochtends kind naar school, een paar uurtjes werken en langs de super, kind ophalen, naar huis een broodje eten en dan is er die vrije woensdagmiddag. Heerlijk! De tijd aan jezelf en je kind, afgezien van wat kleine things-to-do als de vuilnis in de container gooien en de was uit de droger halen.

Wintertijd … gaap!
Deze vrije middag is helemaal welkom als je, zoals bij mij het geval, al ochtendenlang te vroeg wakker wordt gemaakt door een stemmetje naast je bed dat zegt:”Mama, ik kan niet meer slapen’. En dan heb ik het over onmogelijke tijden zoals 06.00 uur (dat was vroeger dan normaal maar vooruit, voor een keertje, denk je dan nog), 05.24 uur (waar komt die 5 ineens vandaan?) en 05.32 uur. Dat lijkt toch op te breken op dag 3 maar wonder boven wonder valt dat, op af en toe rode ogen en een mega-gaapmoment na, mee. Dat verbaast me echt. Misschien komt het door de vele dingen aan mijn hoofd c.q. in mijn agenda maar wel de rustige avonden thuis, braaf aan de kopjes verse muntthee in plaats van een wijntje?

Even niks moeten
Maar goed, op dag 3 van de moeizame opstartmomenten die te wijten zijn aan, inderdaad, de wintertijd, hebben we dus een heerlijke middag voor onszelf voor de boeg. Ik had me al voorgenomen om deze middag relaxed door te brengen: geen ‘moeten’, fijn samen spelen en lekker naar buiten want het was heerlijk zonnig herfstweer, dan blijven we natuurlijk niet binnen! Alhoewel ik me ‘s ochtends nog had voorgenomen om ’s middags in ieder geval samen een mooie kinderfilm op de bank te kijken en tegelijkertijd uiteraard te kunnen bijtanken, heb ik daar ’s middags helemaal geen zin meer in. Zonde van het mooie weer, van de tijd (hoezo?), er komen nog genoeg regenachtige dagen waarop we dat beter kunnen doen, etcetera. En ik vίnd het ook belangrijk om voldoende buiten te zijn dus dat klopt ook wel.

Jan … eh Jannie Onrust
Maar toch… van binnen wist ik: er speelt ook iets anders. En het heet ‘onrust’. Ik zat al allerlei activiteiten te bedenken van een bezoekje aan de speeltuin en kindvriendelijk café tot aan struinen bij de kringloop, van in de natuur fietsen tot aan … noem het maar. Het maakte me niet eens zoveel uit, ik wilde gewoon de deur uit. Hebben we dan geen fijn huis? Jawel, een heerlijk huis zelfs. En nog wel met een mooie tuin (oh ja, bladeren harken stond als alternatief op mijn lijstje want tja, dat was wel buiten maar toch een soort van ‘thuisblijven’ dus niet ideaal). Dus waarom toch zo vaak de drang om weg te gaan?

Toen ik mijn kind vroeg wat zίj graag wilde doen, zei ze eerst weliswaar ‘naar de speelgoedwinkel’ maar toen we met onze jassen aan naar de fiets wilden lopen, zei ze dat ze thuis wilde blijven. Thuisblijven?! We hebben onze jassen al aan! Ik moest even schakelen, zeg maar. Maar toen ik haar reactie liet bezinken, kwam er al snel een soort rust over me heen. Want wat heerlijk eigenlijk, gewoon thuis blijven en op dat moment bedenken waar we zin in hebben. Dus jassen weer uit en werd er ‘schooltje’ gespeeld, gerommeld in huis, filmpjes gekeken en met poppen gespeeld door kindlief. En ik? Ik kon eindelijk mijn mailbox opruimen en ook nog het nieuwe blog van Brenda lezen (zondag online!). Ik werd overvallen door een geluksgevoel. Om een uur of vijf kreeg ik zin in iets lekkers dus namen we allebei een bakje chips. En ik nam een glaasje wijn erbij, om deze heerlijke middag samen te vieren. Proost!

Nathaly (43), oprichtster van Club Aanmoederen en moeder van Jada (4). Ziet het liefst dat het met alles en iedereen goed gaat. Houdt van zon, fijne & oprechte mensen, aanmoederen en een lekker wijntje op z’n tijd.

keep-calm-and-relax

Club Aanmoederen verbindt en inspireert moeders via activiteiten, MoederMatching.nl en blogs van moeders en experts. Word ook VIP of FAN Member van Club Aanmoederen en geniet van alles wat de Club jou te bieden heeft: https://www.clubaanmoederen.nl/word-lid/

Blog Nathaly – ‘Hieperdepiep … geen verjaardag hetzelfde’
door

Blog Nathaly – ‘Hieperdepiep … geen verjaardag hetzelfde’

Vrijdag 20 mei, eindelijk, het is zover! Mijn dochtertje (vanaf wanneer zeg je eigenlijk ‘dochter’ in plaats van ‘dochtertje’?) is 4 geworden! Samen hebben we wekenlang naar deze dag toegeleefd. Het is een bijzondere leeftijd, 4, dat merk je ook aan de omgeving die er enthousiast aan meewerkt om deze verjaardag maximaal te beleven. Dat zit ‘m er natuurlijk in dat kinderen dan voor het eerst naar school gaan. Een heel nieuwe fase, hoor ik van alle kanten. Ook voor de ouders! Ik laat me graag verrassen. Maar dat kind en ik allebei toe zijn aan een nieuwe fase, dat was al duidelijk.

Voorbereidend werk

Het hele ‘verjaardagsproces’ verliep prima. Het afscheid van de crèche ging soepel (kindlief vertrok geen spier, hoe moet je dat als moeder nu weer interpreteren?), de samen-in-elkaar-geknutselde-traktaties waren weliswaar simpel doch doeltreffend (alles was op) en de slapeloze nachten vielen erg mee. Het enige echte Aanmoederen-moment zat ‘m in het gegeven dat ik mijn dochtertje op haar laatste dag op de creche niet kon afhalen door een presentatie op mijn werk. Maar gelukkig deed vriendlief dat vol aandacht dus er was geen probleem (alhoewel ik er in mijn hoofd even hard aan moest werken om het geen groot probleem te laten zijn…lees: een schuldgevoel te hebben).

DE dag!
De verjaardag was gezellig, er waren mooie kado’s, op school was het afscheid even lastig maar verder ging het best oké en onze lieve familieleden waren er bijna allemaal. En een erg verrassende bijkomstigheid was dat ik niet eens afgepeigerd was aan het einde van de dag. Mijn advies: houd verjaardagen bescheiden qua opkomst, da’s een stuk relaxter voor iedereen.

The day after
De slingers hangen er nog, een stukje van de Bob de Bouwer taart (gewoon online besteld) ligt nog heerlijk op verorbering door mij te wachten. Vandaag staan opruimklusjes en een uurtje kleutergym op het programma. En terwijl ik aan mijn croissantje met thee zit, realiseer ik mij dat dit de eerste verjaardag van mijn kindje is dat ik maar amper aan een ontbrekend persoon in haar leven heb gedacht: Jada’s vader. De man die er zelf jaren geleden voor koos geen rol in ons leven meer te spelen. Het was en blijft een zwaar proces, ook omdat ik me nog steeds niet kan voorstellen dat iemand geen enkele aandacht aan zijn kind besteedt. Ook niet op verjaardagen. Maar het was voor het eerst dat ik een verjaardag van mijn kind zonder een enkele traan door ben gekomen, zonder die flitsen van buikkramp tussendoor van pijn en verdriet. Die twee keer dat ik terloops aan hem dacht, duurde het maar heel kort. En natuurlijk, mijn lieve vriend’s komst in ons leven draagt hier zeker aan bij. En de wetenschap dat tijd niet wonden heelt, maar wel, hoe traag ook, wonden verzacht.
Hieperdepieperdepiep … hoera!!!
Taart

Nathaly (43), oprichtster van Club Aanmoederen en moeder van Jada (4). Ziet het liefst dat het met alles en iedereen goed gaat. Houdt van zon, fijne & oprechte mensen, aanmoederen en een lekker  wijntje.

 

Blog Nathaly – ‘Hoe kun je nou een kind vergeten?’
door

Blog Nathaly – ‘Hoe kun je nou een kind vergeten?’

Het is deze week de ‘Week van het Vergeten Kind’, de jaarlijkse actieweek van stichting Het Vergeten Kind met als bekende gezichten o.a. Dinand Woesthoff en Johnnie de Mol. Als Club voor moeders kan ik niet anders dan, naast alle positieve, gezellige en informatieve tips en berichtjes, een verhaal over deze kinderen  delen.  Want: hoe kun je nu een kind vergeten?

Wegkijken of doen?
Als ik op tv, in een blad of op Twitter een bericht voorbij zie komen over kinderen in noodsituaties (en dat is in deze tijden elke dag, dat hoef ik niet uit te leggen), heb ik de neiging de boodschap te negeren. Omdat ik het te heftig, te pijnlijk en te oneerlijk vind. Tegelijkertijd voel ik boosheid, ongeloof, verdriet, schuld (omdat ik het bericht liever niet zie) en …  een enorm gevoel van machteloosheid met een lichtelijk paniekerig tintje omdat ik vind dat ik iets moet doen.  Machteloosheid omdat ik zo weinig kan doen. Eigenlijk wilde ik schrijven dat ik ‘niks’ kan doen, maar dat is niet waar, dus schrijf ik ‘weinig’.

Het kleine beetje dat ik doe om kinderen in nood te helpen, kun je scharen in de categorie ‘doneren aan goede doelen’, ‘zakken kleding aan vluchtelingen geven’ en ‘aandacht vragen’ voor dit thema. Niks is dus niet waar, maar toch voelt het alsof ik niks doe. Ik ben benieuwd hoe andere moeders dat ervaren. Ik hoor er bijna niemand over, zodat ik me afvraag of ik de enige moeder ben die zich deze pijnlijke situaties zo aantrekt. Lijkt me niet. Overigens slaap ik ’s nachts prima, dus de zorgen zijn echt wel te overzien. Maar toch.

Wat is ‘je kind vergeten’?
Jaren geleden, in 2006, heb ik in Mexico een maand in een opvangtehuis voor jongens gewerkt en gewoond. Dat wilde ik al jaren en dat heb ik, nadat ik mijn baan en huis had opgezegd, toen gedaan. Ja, natuurlijk heb ik deze ervaring gecombineerd met rondreizen en vakantievieren want zo gaat dat als je net je 1e baan hebt gehad en geen kinderen hebt, maar het belangrijkste onderdeel van de reis was toch het werken in het tehuis.

Het is de meest indrukwekkende ervaring in mijn leven geweest tot nu toe. Raar om dat te zeggen, want zou dat niet de geboorte van mijn kindje moeten zijn? Misschien, maar vanaf het moment van de zwangerschap had ik al het gevoel dat zij bij mij was en haar geboorte dus ‘gewoon’ een volgende stap naar onze fysieke ontmoeting was. Het klopte gewoon en dat voelde daarom heel natuurlijk.

Wat niet natuurlijk voelde, was dat er in het opvangtehuis meer dan 80 jongens woonden tussen de 8-16 jaar die om verschillende redenen niet thuis konden wonen. Het was allemaal goed geregeld in het tehuis en alles erom heen. Betrokken personeel, duidelijke structuur, de kinderen gingen naar school, noem maar op.  Dat neemt natuurlijk niet weg dat er een verdrietige reden achter hun verblijf was. Ik zal nooit, nooit de zondagmiddagen vergeten dat de kinderen konden worden opgehaald door familie voor een uitje en dat sommige kinderen, netjes opgepoetst en vol spanning wachtend, terugkeerden naar hun huizen op het terrein omdat er niemand voor hen langskwam. Geen ouders, tante of oom, oma,niemand. Hartverscheurend en het zet je aan het denken: moet je een kind dat al veel heeft meegemaakt dit ook nog 2-wekelijks aan doen? En hoe kun je nu een onschuldig kind ‘vergeten’? Ik had het er knap moeilijk mee…

Niks doen kan echt niet!
Er zijn, ook in Nederland, heel veel kinderen die niet in een liefhebbend, veilig gezin opgroeien maar in een opvanglocatie. Dat zijn vaak troosteloze woonplekken die niet op kinderen zijn ingericht. Asielzoekerscentra en opvanglocaties voor uithuisgeplaatste kinderen moeten een fijnere plek voor kinderen zijn, juist voor deze kinderen. Daar zet ik me graag voor in, help jij mee?

Lees onderstaand over stichting Het Vergeten Kind en hoe ook jij een bijdrage kunt leveren in de vorm van een donatie, een actie of publiciteit. Vanuit Club Aanmoederen zal ik in deze maand, februari, van de opbrengst van elk NIEUW VIP lid van de Club € 3,50 per lid naar de stichting overmaken. Eind februari  laat ik de opbrengst weten. Dus: hoe meer nieuwe leden, hoe hoger de donatie voor de kinderen. Wij vergeten deze kinderen echt niet!

Deel dit bericht via social media en vraag moeders VIP te worden zodat we veel kinderen kunnen helpen aan een betere plek!
Lees hier meer over stichting Het Vergeten Kind en de actieweek:
https://www.hetvergetenkind.nl/

Lees hier meer over lid worden van Club Aanmoederen:
www.clubaanmoederen.nl

Nathaly (43), oprichtster van Club Aanmoederen en moeder van Jada (3). Ziet het liefst dat het met alles en iedereen goed gaat. Houdt van zon, fijne & oprechte mensen, aanmoederen en een lekker  wijntje.

Vergeten kind hartenhuis300x300

 

Blog Nathaly – Drukke maand? Nee hoor!
door

Blog Nathaly – Drukke maand? Nee hoor!

Het is zaterdagochtend 12 december. Met al drukke weken achter de rug
(een nieuwe baan, voorbereidingen Sinterklaas, over en weer geplan voor de feestdagen en … oh ja een kind, kat, vriend, huishouden en meer) blik ik vooruit op de komende weken.

Alhoewel ik de maand december altijd heerlijk en bijzonder vind, heb ik dit jaar voor het eerst het gevoel dat ik wel weg zou willen rondom de feestdagen. Als vlucht? Nee, zo voelt het niet. Gewoon even zin in een andere invulling maar vooral: even niets hoeven. Maar waarschijnlijk bevind ik mij ook dit jaar ‘gewoon’ in Nederland en waarschijnlijk ook ‘gewoon’ uit en thuis. Ook goed.

Maar even terug naar deze zaterdagochtend. Koffie erbij, kind lief aan het spelen met 5 poppen en de bijbehorende attributen en ik maak een straffe planning voor deze (vrije?) dag. Huis opruimen, naar peutergym en gelijk erna de gewone – en de verjaardagsboodschappen halen inclusief wat extra kerstversiering. Ja, een verjaardag midden in december kan er ook best bij, toch?

Eerlijk gezegd word ik aan de gedachte aan bovenstaand ochtendprogramma al moe. Diverse ‘acties’ achter elkaar en ook nog met een tijdsdruk erop. Hmmm, mijn humeur word dan zomaar ineens minder gezellig. Maar inmiddels heb ik geleerd daar al snel weer anders tegenaan te kijken. Ten eerste denk ik tegenwoordig minder en DOE ik meer. Dat leek mij beter dan andersom?. Ten tweede knip ik in gedachten de acties los van elkaar, dan voelt het kleiner en lichter. Tip!

Terwijl we het ochtendprogramma afwerkten, merkte ik dat het lichtelijk nerveuze gevoel dat ik al enkele dagen had, steeds sterker werd. En ik wist heel goed waar het gevoel over ging: ik had me een tijdje geleden als vrijwilliger aangemeld om ’s middags in een verzorgingstehuis kerststukjes te maken met de bewoners. Ik, een vrouw die nog nooit in haar leven een bloemstukje heeft gemaakt, geen groene vingers heeft en ook nog eens weinig geduld. What was I thinking? Ja, ik wilde graag iets goeds doen maar of ik hier mensen blij mee zou maken? Gelukkig bleek er online een scala aan inspiratiefilmpjes beschikbaar. Ook het vooruitzicht dat ik niet de enige vrijwilliger was en dat er volop glühwein en warme choco zou zijn, hield me ‘op de been’.

Maar het uur van de waarheid brak natuurlijk toch aan. Om 14.45 uur, na een korte pauze van hap-slik-weg-broodje, togen kindlief en ik (ja, kinderen waren gelukkig ook van harte welkom want ouderen en kinderen gaan vaak goed samen) richting verzorgingstehuis met een tas vol decoratiemateriaal en kerstkransjes. Ik zei tegen mezelf ‘dat het wel goed zou komen met die kerststukjes’ om de moed niet nog verder te laten zakken. Toen we aankwamen, bleken bijna alle aanwezige bewoners al een stukje te hebben gemaakt. Pfff … gelukkig! Alhoewel ik er later achter kwam dat we ons daar om 14.15 uur moesten melden en ik dus al met al drie kwartier te laat bleek, voelde ik opluchting want nu kon ik rond met de cake en kransjes en hier en daar een praatje maken. Je moet doen waar je goed in bent, toch?

Eerlijk, ondanks de drukke dag en volgeplande weken heb ik genoten van deze middag. De blije gezichten van de bewoners, de goeie sfeer, de leuke vrijwilligers en ook dat glaasje glühwein zorgden ervoor dat ik met een gelukkig, tevreden en ook wel een beetje trots gevoel naar huis reed. Dat had ik toch maar, oké al ‘aanmoederend’ maar toch, even gedaan! En thuis, je raadt het nooit, heb ik ’s avonds om 10 uur nog 2 kerststukjes in elkaar heb geflanst voor in ons eigen huis. En ik vond ze nog best gelukt ook!

Alvast fijne feestdagen en mocht je iets voor een ander willen of kunnen doen, grijp deze mooie kans!

Kerst blog

Blog Nathaly – Dat stemmetje: “In wat voor wereld groeit mijn kind op?”
door

Blog Nathaly – Dat stemmetje: “In wat voor wereld groeit mijn kind op?”

Net zoals vele moeders had ook  ik altijd al een kinderwens. Het was heel lang een heel-erg-ver-weg-show want druk met studeren,uitgaan, reizen, ongeschikte vriendjes. En een beetje een onrustig gevoel hoorde er ook wel bij. Maar diep van binnen hoopte ik dat ik ooit moeder mocht worden.

Ja/nee/ja
Toch had ik al die jaren ook andere gevoelens, of beter: gedachten, over het moederschap. Was het niet egoïstisch om een kindje van jezelf te willen terwijl er zoveel kinderen op een pleeggezin wachten? Die zijn er tenslotte al! Daarnaast vond ik ‘kinderen krijgen’ ook best egoïstisch want ja, jίj wilde een kind. Je kind had zelf geen inspraak, zeg maar. Die moest, eenmaal geboren, het beste van zijn of haar leven maken!Wie was ik om die keuze voor mijn kindje te maken? En …in wat voor wereld kwam mijn kindje terecht? Was dat de wereld waarin ik mijn kindje(s) een leven gun? Toegegeven, van binnen was het best een worsteling.

Maar zoals dat vaker gaat, mijn oergevoel was sterker dan bovenstaande argumenten en ik werd zwanger, enkele jaren geleden. En ik vind het moederschap en mijn kindje geweldig, dus voor mezelf heb ik nergens spijt van. Ik geniet, mijn kindje is blij, we zijn gezond, heerlijk!

Flinke klodders roze verf
En toch piept af een toe dat ene stemmetje in mijn hoofd. Het stemmetje dat bij het zien van het Journaal, het lezen van de krant en het volgen van online nieuws mij soms een angstig gevoel aan praat. Terwijl ik dat helemaal niet wil! Ik wil positief zijn, optimistisch, het goede in alle mensen zien en blijven zien, ook na nare ervaringen met personen, ik wil, ik wil … eigenlijk wil ik de wereld door een roze bril zien. Ik ben niet voor niet steeds nog steeds fan van De Familie Knots met die gekke Tante Til met haar grote, roze bril!

Maar ja, hoe ziet de natuur eruit als mijn kind in de bloei van haar leven is, en daarna? Kan ze nog gewoon douchen of is het water op rantsoen? Hoe gaat het met de conflicten in de wereld en hoe dichtbij gaan deze komen? Parijs is helemaal niet zo ver. En de technologie… hoe persoonlijk, warm en ‘gezellig’ is het straks nog als iedereen alleen maar online leeft? Heeft ze op volwassen leeftijd een relatie met een robot? Het klinkt negatief en dat met die robot bizar maar ik sluit niets uit, hoor.

Ik hoor anderen er ook over. Een vriendin, moeder van 2 jonge kinderen, stuurde mij zaterdagochtend een whatsappje (soms ook handig natuurlijk, die technologische ontwikkelingen!) met de tekst:”Op wat voor wereld heb ik mijn kinderen gezet?” Precies mijn gedachten. Om vervolgens door te gaan met de dagelijkse dingen en met in je achterhoofd de regelmatig terugkerende vraag wat je je kinderen wilt meegeven voor een stevige basis voor hun toekomst.

Het Journaal of aan de slag?
Ik blijf ervoor kiezen om zoveel mogelijk uit liefde, vertrouwen en begrip te leven en wil deze houding ook aan mijn kind meegeven. Ondanks dat stemmetje dat mij soms influistert dat het wellicht makkelijker is om ‘hard’ te worden. Of negatief. Of passief en me nergens meer voor in te zetten want ‘het heeft toch geen zin’. Nee, dat wil ik niet, zo zit ik niet in elkaar en zo wil ik niet zijn. Maar eerlijk is eerlijk, het NOS Journaal sla ik steeds vaker over, helemaal als mijn kindje erbij zit, want ik word er niet vrolijker van. En dus richt ik mij op wat ik zelf in de hand heb en ga ik lekker knippen en plakken met kindlief, thuis, vol aandacht en liefde.

Nathaly (42), oprichtster van Club Aanmoederen en moeder van Jada (3). Ziet het liefst dat het met alles en iedereen goed gaat. Houdt van zon, lieve & oprechte mensen, aanmoederen en een lekker  wijntje.

10404165_705897376156741_6293524501119048265_n

Club Aanmoederen verbindt en inspireert moeders via activiteiten, MoederMatching.nl en blogs van moeders en professionals. Wil je meer weten over wat we voor moeders doen, klik dan hier.

 

 

 

 

Blog Nathaly – ‘Opvoeden is (g)een werkwoord’
door

Blog Nathaly – ‘Opvoeden is (g)een werkwoord’

September 2011
Onverwachts zwanger… Oei!! Ongepland en dus onvoorbereid ga ik de zwangerschap in maar wel met een sterke kinderwens en een rotsvast vertrouwen dat ik een goede moeder zal zijn. Een soort ‘oergevoel’. En ik had er enorm veel zin in!

Mei 2012
Daar is ze! Wat een wonder, wat een geluk. En nu? Veel tijd om over ‘de opvoeding’ na te denken was er niet. Ongewild alleenstaande moeder, met een dikke buik op het laatste nippertje verhuisd, medische complicaties bij de bevalling met een lange uitloop van pijn (dat wist ik toen gelukkig niet) en andere ingrijpende situaties zorgden voor een soort ‘overlevingsstand’. Op mijn gemakje boeken lezen en fora over opvoeden afstruinen zat er echt niet in.

Mei 2013
Ze wordt 1! Het ‘opvoeden’ gaat eigenlijk vanzelf. Of, wacht, het is natuurlijk nog vooral ‘verzorgen’ en die taken kun je gemakkelijk van iemand afkijken. Flesjes maken, in bad doen, in het park wandelen, dat lukt allemaal wel. Hoezo ‘opvoeden’?

Mei 2014
Ze wordt al 2! Ongelooflijk en wat is het allemaal bijzonder en leuk. Elke dag geniet ik en langzaamaan besef ik dat het opvoeden wel steeds meer komt, maar ik voel die grote ‘O’ van het werkwoord eigenlijk niet. Of moet ik zeggen: nog niet?

Mei 2015
Ze wordt nu 3! Nu moet ik het toegeven: opvoeden is nu wel aan de orde. Korte buien van haar kant die ik als lastig of vermoeiend ervaar maar die weinig voorstellen. Bovendien ben ik ze na 5 minuten alweer vergeten. Zij nog sneller. Het warme eten laat ze soms tegen mijn zin in staan, ze wil ’s avonds niet altijd naar bed (‘Ben niet moe!’), ze vindt in bad gaan echt niet fijn en laat dat duidelijk merken. Ook blijft ze liever bij mama thuis dan dat ze naar de creche gaat. Ze vindt andere mensen en kindjes spannend of gewoon niet zo leuk. Dat laatste moet je als moeder soms maar invullen want echt communiceren is er ook nog niet altijd bij.

Living the moment
En zo ‘rol’ ik als moeder langzaam in het opvoeden. Ik probeer mee te bewegen op het moment of in de fase, leef me in waar mogelijk en lees ik niet voorafgaand aan een nieuwe leeftijd alles wat los en vast zit. Niet alleen omdat ik er geen tijd voor vind (hoe doen die andere moeders dat toch?!) maar blijkbaar vind ik dat niet de manier die bij mij past. Ik handel veel op gevoel en kijk per moment wat ik denk dat ik het beste kan doen. Dat leidt zelden tot extreme of langdurige vervelende situaties en we mogen nog steeds winkels in zonder dat we bij de deur al worden weggekeken. En als ik het even niet weet of ergens over twijfel, dan vraag ik mensen die ik in hun mening of kennis vertrouw. Dat kan een vriendin zijn, een andere ‘Aanmoeder’ of een professional. No shame! Liever 10x te vaak (hetzelfde) advies gevraagd dan 1x te weinig.

Een fijn (t)huis
Het gaat eigenlijk gewoon goed samen, Jada en ik. We zijn gezond, hebben plezier en structuur waar nodig. Een fijn huis waar we 200 kilometer verderop voor moesten gaan wonen maar dat was de moeite meer dan waard. Ze eet nu goed, ze slaapt goed en is sinds kort sociaal gezien opgefleurd door de komst van ons nieuwe familielid, katertje Titus. Inderdaad, de enige man in huis.

Examenvrees
Vind ik opvoeden hard werken? Nee. Het geluk overheerst. Mede dankzij Club Aanmoederen weet ik mij verzekerd van genoeg contacten om bij onzekere momenten bij aan te kloppen. Ook in de toekomst. En in de tussentijd vertrouw ik op mijn gevoel van september 2011. Dat gevoel van vertrouwen: ‘Ik ben een goede moeder’. En verder kan ik alleen maar hopen dat mijn kind mij over, pak ‘m beet, een jaar of 20 een mooi rapportcijfer zal geven. Ik ga voor de 8,5!

Nathaly (42), oprichtster van Club Aanmoederen en moeder van Jada (3). Ziet het liefst dat het met alles en iedereen goed gaat. Houdt van zon, fijne & oprechte mensen, aanmoederen en een lekker wijntje.

Nathaly zwanger oktober 2011 2 (2)

#Blog Nathaly – ‘Multitasken als moeder? Afschaffen!’
door

#Blog Nathaly – ‘Multitasken als moeder? Afschaffen!’

Toegegeven, van nature ben ik niet de meest gestructureerde persoon op deze aardbol. Mensen die mij kennen, of liever: die bij mij thuis zijn geweest (die eettafel met die eeuwige stapels ‘administratie’!) weten dat. En verwonderen zich er waarschijnlijk over, zeker als het bij hen thuis altijd keurig en geordend is. Tips en adviezen krijg en lees ik genoeg en soms blijft er zelfs eentje van hangen, yes! Ik zag en zie het zelf namelijk ook graag netter en stapje voor stapje lukt dat ook (soms is de eettafel zomaar ineens bijna leeg). Dat scheelt mij ook nog eens een dosis innerlijke strijd met mezelf.

Toen was rommel heel gewoon
Toen ik nog geen moeder was, was ik natuurlijk ook al wat ongestructureerd, want dat ben je meestal niet van de ene dag op de andere. Alleen was mijn leven toen overzichtelijker. Bovendien had niemand er last van (oké, afgezien van bezoek en af en toe een vriend die zich ergerde maar mij zo wel leerde kennen), dus ook geen noodzaak om deze eigenschap aan te pakken. Maar nu, met een peuter in huis en dus véél spullen, meer administratief uitzoekwerk en binnenkort ook nog een poes erbij, is het een ander verhaal. Ik wil zelf niet meer in een onoverzichtelijk en rommelig huis wonen en mijn kind ook niet zo’n huis als voorbeeld geven. Nu lijkt het net een huishouden van Jan Steen, maar zo erg is het niet. Het zit ‘m vooral in het niet altijd gelijk dingen opruimen, te lang papierwerk laten slingeren en teveel overbodige spullen bewaren, dat werk. Maar stel je voor, straks is deze eigenschap erfelijk en moet mijn dochter straks ook energie en tijd spenderen aan online- opruim-cursussen, zelfopgelegde discipline-trainingen en (on)gevraagde adviezen analyseren! Dan geef ik haar liever gelijk een fijn voorbeeld.

Noodroep vanaf de schommel
Onlangs was het weer zover: ik werd op een gewone woensdag weer uitgedaagd om structuur in de dag aan te brengen. Het zit ‘m sinds ik moeder ben met name in de ‘thuis-dagen’ oftewel de dagen dat ik moeder-zijn en huishoudelijk- en regelwerk moet zien te combineren. Drie totaal verschillende zaken in 1 dag stoppen, dat is voor een ongestructureerd persoon schier onmogelijk! Met als gevolg dat ik soms om 10.30 uur al moe ben (dat zijn trouwens momentjes, die ook snel weer over zijn, maar toch). Dat heb ik op een werkdag absoluut niet. Toen ik na wat klusjes thuis, tussendoor whatsappen (valkuil nr. 1), mijn kind verzorgen en aandacht geven, tussendoor mails lezen (valkuil nr. 2) naar de speeltuin vluchtte onder het mom van ‘even frisse lucht’, belde ik coach Maud van To Juggle op vanaf de schommel. Maud werkt met Club Aanmoederen samen op praktisch vlak op het gebied van advies en workshops over, inderdaad, alle ballen in de lucht houden en fit en gelukkig overeind te blijven. Dat is wat ik wil!

Tips van de coach
Maud, zelf ook moeder, begreep onmiddellijk waar die vermoeidheidsmomenten op die thuisdagen om 10.30 uur vandaan komen. Volgens haar is het desastreus om van alles tegelijk èn door elkaar te doen. ‘Multitasken’ is helemaal geen goed idee! Dat wist ik niet. Ik vond van mezelf dat ik dat moest kunnen en ja, het leek eigenlijk heel efficiënt. Dat ik daardoor vaak dingen met halve aandacht deed, klusjes niet afmaakte maar op die genoemde eettafel liet liggen en kort- door-de-bocht mailtjes en berichtjes tussendoor stuurde, tja, dat kon niet anders. Maar Maud zette me aan het denken. Vanaf dat moment probeer ik alles met aandacht te doen. Dat valt niet mee, want oud gedrag is lastig af te leren. En als ik tijdens het spelen met mijn kind denk aan alles wat ik die dag ook nog allemaal ‘moet’ doen, krijg ik het best nog wel eens lichtelijk benauwd. Maar dan denk ik aan Maud’s woorden (‘Alles één voor één doen, aandacht en clusteren’). En als ik zie dat zowel mijn kind als ik dan zoveel meer plezier beleven aan samen spelen of samen klusjes doen, dan weet ik: ik ben op de goede weg!

Wil je meer weten? Kijk dan op www.clubaanmoederen.nl/bedrijven voor informatie over de coachingsdiensten van Maud van ToJuggle, inclusief korting voor onze VIP Leden. En binnenkort op de site nog meer tips van Maud!

#Blog Nathaly – Mijn enige, echte Moederdag
door

#Blog Nathaly – Mijn enige, echte Moederdag

Laten we eerlijk zijn. Moederdag , je weet wel, die commerciële, geplande dag waarop zelfs van de partners wordt verwacht dat ze iets leuks aan hun vrouw geven naast de kinderen een kado en aandacht aan hun moeder,  dat is een leuke dag. Maar het voelt toch wat onnatuurlijk. Nee, de echte Moederdag, dát is de dag dat je ‘moeder’ werd. Dat gevoel is wat mij betreft met niets te vergelijken. En beschrijven is ook nog best lastig. Het emotionele ‘woorden schieten tekort’ komt in me op.

Spannender
Maar voor mij is naast de geboortedag van mijn kindje, de dag (en vooral de avond) ervoor nog veel spannender. Want toen, 3 jaar geleden in mijn geval, wist ik nog niet wat voor bijzonders er de volgende dag ging gebeuren! En ik wist op die dag en avond al helemaal niet hoe mijn leven er voortaan uit zou zien en dat het echt heel anders zou zijn, in vele opzichten! Dat maakt die ene dag per jaar, in mijn geval 19 mei, voor mij heel bijzonder en zelfs lichtelijk opwindend.

Hoezo relaxed?
Het feest begint al weken vantevoren.  Ja, vooral in mijn hoofd maar toch, daar gaan we:
Wanneer gaan we het vieren?
Hoe en met wie en waar?
Vragen we vriendjes en familie tegelijk of apart?
Zou papa dit jaar wel/niet iets van zich laten horen? (au!! en deze houden we voor onszelf, hoor)
Zouden we dit jaar in de tuin kunnen zitten? (dat scheelt een hoop rotzooi in huis)
Wat ga ik als kado voor mijn kind kopen?
Wat heeft ze nodig en/of wat vindt ze leuk? (maar niet teveel of dure kado’s, dat vind ik niet nodig)
En nog zo’n hoofdpijndossier: wat moet ze trakteren op de creche?

Moederperfectionisme
Al zeg ik al weken tegen mezelf dat ik me er allemaal absoluut niet zo druk om ga maken, toch voelde ik de spanning een beetje stijgen naarmate DE datum dichterbij komt. Kindlief wordt 3 jaar dus zij vindt al snel alles leuk, mooi en gezellig en daar moet je als moeder gebruik van maken. Er was dus geen reden om stress te ervaren. Ik toog vanochtend op mijn gemakje naar de HEMA (love it, still!) en de Kruidvat, vastberaden om daar traktaties te vinden plus wat kleine kadootjes. En toen kwam het moment: het moment van keuzes maken. Duplo en/of een voetbal? (nee, ik heb geen meisje-meisje) Badkrijtjes en/of een water- en zandspeeltafel? Verantwoorde koekjes als traktatie of toch snoepjes met suiker erin? En wat vinden de leidsters lekker en  moet ik daar zelf iets voor gaan bakken? Ik voelde toch wat opborrelende spanning van binnen. Want: je wilt het gewoon goed doen voor je kind. Je wilt hem of haar niet teleurstellen, zelfs niet op haar 3e verjaardag al!

Als de slingers hangen
Wat mij natuurlijk weer opvalt, is dat ik me toch weer drukker maak dan ik me had voorgenomen. En totaal onnodig, want taart, sap, slingers, kadootjes en lieve mensen zijn geregeld. Het is weer een mooie spiegel, deze dag voor haar geboortedag. En nu ga ik mezelf er aan herinneren dat ik vanavond, als de slingers hangen en de kadootjes zijn ingepakt, stil ga staan bij dat geweldige, onbeschrijflijke  moment: het moment dat ik moeder mocht worden. Op mijn enige, echte Moederdag.

Nathaly (42) is moeder van Jada (bijna 3) en oprichtster van Club Aanmoederen. Ze wordt blij van aardige mensen, delen & genieten, zon, yoga en van nog zoveel meer!

CIMG1343

 

 

#Blog – Nathaly: “Feestvieren met kind: hoe doe je dat?”
door

#Blog – Nathaly: “Feestvieren met kind: hoe doe je dat?”

Jammer, Koningsdag is weer achter de rug. Ik vond en vind dat altijd een geweldige dag, wat zeg ik, een geweldige nacht en –dag. ‘Vroeger’ was ik minstens een week vantevoren lichtelijk zenuwachtig, waarvoor ik me een beetje schaamde want waarom zou je zenuwachtig zijn voor zoiets leuks en laagdrempeligs? En toch was ik het. Of misschien was het meer een soort ongeduld: niet kunnen wachten tot het eindelijk zo ver was dat je op 1 nacht en 1 dag gek uitgedost rond kunt lopen, om 12 uur al ongegeneerd aan je eerste wijntje te zitten (met een kater, uiteraard) en daarbij opgeteld dat overheersende gevoel van: ‘alles is vannacht en morgen mogelijk’. En dat ik toen in Amsterdam woonde, maakte alles nog spannender.

Vlinders in mijn buik
Er kon altijd van alles gebeuren en dat gebeurde vaak ook: ik kwam bekenden tegen op straat (leuke en/of spannende bekenden), ik kwam leuke en/of spannende onbekenden tegen (nog leuker!) en ik was altijd met vriendinnen op stap dus gezelligheid verzekerd. De rest was ‘extra’. Ik kan er nu nog met heel veel plezier en dat lichtelijk opwindende gevoel in mijn buik op terugkijken.

Voorpret met de buuffen
Terugkijken, dat is het juiste woord. Sinds ik drie jaar geleden moeder werd van een geweldig dochtertje en ik daarmee mijn diepste wens in vervulling zag gaan, moet ik nog steeds een nieuwe definitie van de term ‘feesten’ zien te vinden. Dat is me nog steeds niet gelukt, merkte ik gisteren. Er was geen sprake van een wilde Koningsnacht in de stad omdat ik dan a) een oppas moet regelen (en die willen dan zelf op stap!) en b) ik niet met een kater de Koningsdag met peuter door wil brengen. So far so good, want ik had de zondag al leuke moeders bij Cafe in Utrecht ontmoet en de middag doorgebracht met twee superleuke buuffen plus kids dus de lol was al binnen! Met een relaxed gevoel sloot ik me fit bij de menigte op Koningsdag aan.

Spaatje Blauw past bij mij
Ik had een heerlijke dag, begrijp me goed, en kindlief ook. Samen met de buuffen en kids hadden we een geweldige plek midden in de stad om onze te kleine kinderwaar aan de vrouw te brengen. Lees wel: een plek in de zon! Koffie en slagroomsoesjes mee, kinderen lekker aan het spelen, klaar. Wel benoemden we dat we bewust geen fles wijn in de tassen hadden gedaan omdat we bang waren voor ‘instortgevaar’ rond een uur of 2 en dan red je de rest van de dag niet. Maar ach, who needs wine on a sunny day? En het patatje-met smaakte samen met de Spa Blauw ook prima.

Dip in de lucht
En toen was het 14.30 uur. Kindlief was de drukte zat, het publiek kocht niet veel dus het was het beste om op te breken en naar huis te gaan. Al manoevrerende door de drukte met buggy, 2 tassen onkochte kleding en nieuw aangekocht speelgoed bekroop mij het met de minuut sterker wordende gevoel:”Nee, ik wil nog niet naar huis! Het is te vroeg en ik wil gewoon een goedkoop roseetje in een plastic bekertje!”. Maar ja, dit was het plan, rust voor het kind gaat voor dus toch richting huis.

Aanmoederen-momentje
En daar zat ik dan. Om 15.00 uur ’s middags, in de zonnige tuin (dat gelukkig wel), met z’n tweetjes. Moeders broodnuchter want in m’n eentje thuis klonk een wijntje op dat tijdstip ineens niet meer aantrekkelijk, kind moe maar wilde niet slapen (‘ben niet moe, mama!’) en met de luide dancemuziek vanuit de stad voelde ik me met de minuut zieliger. En schuldig. Want wat zat ik nou moeilijk te doen? Ik had al een hele leuke dag gehad! Worstelen met jezelf: ook dat is aanmoederen. Af en toe met jezelf ‘in gevecht’ omdat het even niet gaat zoals jij het het liefste wilt. Maar inmiddels weet ik dat ik op dat soort momenten deze bui over moet laten waaien en dan weer verder kijken. Toen er via de buuf-groeps-app berichtjes kwamen over ‘moe zijn’(en dus het afgesproken wijntje in de besloten speeltuin niet door dreigde te gaan), merkte dat ik zelf ook moe was. En dat dat oké was. Die innerlijke rust, om met moderne termen te spreken, is zo fijn! Kind vroeg naar bed, ik vroeg naar bed.

Ik was trots op mezelf: ik had geen drama gemaakt van iets wat verre, verre van een drama was. Ik leer het wel! Trouwens, nu we het er toch over hebben: heeft iemand al gezellige tips voor Koningsdag 2016?

boot
Markt

 

 

 

 

 

 

 

#Blog – First Dates: need we say more?
door

#Blog – First Dates: need we say more?

First Dates, een nieuw Nederlands programma over eerste (blind) dates, vind ik persoonlijk geweldig. Elke dinsdagavond om 20.30 uur zit ik er klaar voor. Ik skip er zelfs de laatste minuten van GTST voor omdat ik anders het begin mis en dat wil ik niet.  Raar eigenlijk, ik wil nooit het begin missen, niet van een serie, niet van een film, maar het einde kan ik gemakkelijker overslaan. Wat zegt dat eigenlijk over mij? Als het over feestjes gaat, geldt het net andersom. Maar dat allemaal terzijde.

Mijn eigen screentest
Dating op tv heeft natuurlijk al een flinke dosis voyeurisme in zich. Ik bedoel, je gaat toch niet (blind) daten op tv??? Zelfs als kreeg ik er geld voor! Ik ben ooit eens ‘gespot’ voor een nieuw datingprogramma en werd uitgenodigd voor een screentest. Ik toog, gespannen maar vooral nieuwsgierig en inwendig lachend, naar een tv-studio in Amsterdam Noord en liet het gewoon gebeuren (dat dat vaak een helefijne houding in het leven is, kwam ik pas veel later achter). Ik kreeg een vragenlijst onder m’n neus, mij werd uitgelegd hoe het programma van opzet zou zijn maar het enige wat er voortdurend door mijn hoofd rondspookte, was: ‘Wil ik dit? Wil ik bekend worden? Wil ik met dating op tv? Wat als het allemaal sukkels zijn of dat de mannen MIJ niet willen?’. Er is wat blijven hangen over opnames op een hippe, luxe loft in Amsterdam, een panel met o.a vrienden en familie (horror!) en ik was, zeg maar, de hoofdrolspeler in het geheel.

Ja-nee-ja-nee
Maar eigenlijk wist ik het antwoord al:’Nee. Dit wil ik niet. Punt.’ Maar ken je dat gevoel, dat je ‘nee’ zegt maar ergens ook wel een miniscule ‘ja ‘ blijft horen? Want het avontuur van een tv-programma sprak me wèl aan. Niet om perse bekend te worden (dat lijkt me verre van alles) maar om HET AVONTUUR! Omdat je niet weet wat er gaat gebeuren! Daar houd ik van. Maar ik zag de reacties van mijn omgeving al voor me, afkeurend hoofdschuddend of mij met verbijsterende ogen aankijken wat ik nu toch weer in m’n hoofd had, en besloot dat het ‘nee’ moest worden. Niet wetende dat ik nu, op mijn 42e, weer single zou zijn.  Wie weet had mijn droomman zich toen aangemeld en was ik nu happy met hem en ons kindje! Maar die gedachte stop ik gelijk weg want terugkijken heeft geen zin (die les had ik al enige tijd geleden geleerd).

Avonture op TV
Maar nog even over het programma First Dates. Ik vind het geweldig maar los van de vraag waarom die mensen zich in hemelsnaam voor zoiets lenen (oh ja: avontuur!), vraag ik me gemiddeld 40 x per aflevering af (dat is dus ongeveer elke minuut) waarom ze in vredesnaam zo’n ongezellig restaurant hebben gekozen. Toevallig ken ik het: het ligt op het meest a-romantische stukje Amsterdam (de Zuidas), het heet ‘Koetjes en Kalfjes’ (weinig inspirerende titel) en het ziet er van binnen even gezellig uit als een gemiddelde keurslagerij. En dan het daten… het zijn blind dates maar vooraf is wel een selectie gemaakt. We nemen aan dat de redactie dat doet. Het is gewoon leedvermaak. Ongemakkelijke stiltes, te snel teveel wijn drinken van de zenuwen, vanaf het begin al zien dat het een hele lange zit gaat worden want ja, ze moeten ook samen dineren. Zelf heb ik al heel wat date-ervaring op mijn CV dus ik ken ‘het klappen van de zweep’.  Tegen jezelf en anderen zeggen dat je niet nerveus bent, bedenken wat je aandoet, hoe je over wilt komen (warm, afstandelijk, uitdagend, noem maar op) en stiekem hoop je dat dit ‘hem’ is. Of ‘haar’, dat kan natuurlijk ook.

32 Dates
Ik hoorde van een vriendin dat je zo’n 32 dates moet hebben gehad voordat je ‘de ware’ ontmoet. Ik begon gelijk te tellen in mijn hoofd. Geen idee! Maar ik kom zeker een heel eind. Optimistisch zei ze dat dat positief is want dan ‘ben ik er bijna’. Dat is dan weer leuk nieuws. Maar daten als moeder is weer heel anders dan toen ik nog geen moeder was. Nu kijk ik anders tegen mannen aan, heb ik niet echt een relatie nodig (en misschien niet eager genoeg?) en moet ik steeds dure oppas inhuren dus ik ben erg selectief. Wat op dit moment synoniem is voor passief. Maar het komt wel goed, ik weet het zeker. Helemaal sinds ik zelfs voor de TV kriebels in mijn buik voelde toen een koppel elkaar voor het eerst zag en ik vanaf de bank wist dat die verliefd zouden worden. En dat werden ze ook. Voor anderen heb ik dus al een ‘match-oog’, nu nog voor mijzelf!

Hartjes groot

Lid worden en profiteren van vele voordelen? Meld je dan nu aan bij Club Aanmoederen!

Members Only


Om toegang te krijgen tot deze pagina dient u hieronder het verkregen wachtwoord in te vullen.


×