Close

Categorie: Blogs Carla

Blog Carla ‘Met Kunst- en Vliegwerk’- Oud & Nieuw: over traditie, terugblikken en geen goede voornemens
door

Blog Carla ‘Met Kunst- en Vliegwerk’- Oud & Nieuw: over traditie, terugblikken en geen goede voornemens

Sinds een paar jaar treed ik op oudejaarsdag in de voetsporen van mijn oma en mijn moeder.

’s Ochtends vroeg trek ik me terug in de keuken om oliebollen en appelbeignets te bakken. Het is best een gedoe iedere keer, en mijn appartement stinkt vervolgens nog minstens 3 weken,  maar ik geniet steeds opnieuw van de traditie. Hoewel ik niet echt een keukenprinses ben, zijn er wat mij betreft geen lekkerdere oliebollen dan de bollen die ik zelf bak. Dat is geen onbescheidenheid, alle eer gaat naar mijn oma. Zij heeft mijn familie een onovertroffen recept -met geheim ingrediënt!- nagelaten waarmee we al decennia lang successen boeken. Morgen mag ik weer.

 Melancholisch randje

Nog één dag en dan beginnen we aan een spiksplinternieuw jaar. Dit jaar ben ik tijdens de jaarwisseling samen met Guusje bij familie. Met mijn oma’s oliebollen en glazen bruisende champagne zwaaien we in kleine kring het oude jaar uit en stappen we 2016 binnen. Fijn vind ik het, dat gevoel dat er een blanco jaar voor ons ligt waarin alles nog kan worden ingevuld. Dat gevoel van nieuwe ronde, nieuwe kansen. Mijn verwachtingsvolle stemming heeft echter ook een melancholisch randje. De tijd gaat zo snel, Guus is nu echt groot aan het worden, en ik echt grijs (zie je bijna niks van, maar toch). Die overgang naar een nieuw jaar betekent terugblikken en tegelijkertijd afscheid nemen van wat is geweest. Dat laatste doet een beetje pijn, maar het is ook nodig om met een opgefrist gemoed en nieuwe energie verder te gaan.

Opruimen in je hoofd

Onlangs las ik een artikel waarin het terugkijken werd beschreven als ‘opruimen in je hoofd’. Als je voor jezelf de balans opmaakt over het afgelopen jaar, krijg je een beter beeld van waar je staat als op 31 december om middernacht de champagnekurken knallen. Dus, wat ging er goed in 2015? Wat niet? Wat was een belangrijke beslissing? Een leermoment? Als je dergelijke punten op een rijtje weet te krijgen, levert dat inspiratie voor de manier waarop je verder wilt.

Om mijn geheugen een beetje te helpen ben ik eens even door mijn agenda gebladerd om een globaal beeld te krijgen van mijn afgelopen jaar. En eigenlijk kan ik 2015 in 3 woorden samenvatten: druk, druk, druk.

Druk, druk, druk

Het afgelopen jaar werd teveel geregeerd door tijdgebrek. Rust was een schaars goed, en dat was niet fijn en niet gezellig. Daar moet ik dus iets mee gaan doen: druk is best oké, maar druk, druk, druk is dat niet.

Mijn werk blijft het komende half jaar onveranderd hectisch en daar is niets aan te veranderen. De winst moet dus komen uit hoe ik omga met de tijd die ik niet achter mijn bureau doorbreng. Een stap in de goede richting is het instellen van de schermvrije dagen geweest, waar ik enige tijd geleden al over schreef. Een verademing, zo’n dag dat er nauwelijks informatie van buiten komt. Werkt mega-ontspannend en er blijft meer tijd over om iets leuks te doen met Guusje of met vrienden, of om een boek te lezen, of, nou ja, datgene waar ik dan tijd voor overhoud. Verder moet er een grote aap van mijn schouder die ik al veel te lang meesjouw. Mijn appartement is geleidelijk overvol geraakt en daar moet hoognodig verandering in komen. Een overdaad aan spullen zorgt voor chaos in mijn huis, en ook in mijn hoofd. Een energievreter waar ik prima zonder kan…

Een jaar met een thema

Aan goede voornemens doe ik nooit. Die zijn te vluchtig naar mijn smaak en wie houdt zich daar nou aan? Ze leiden vaker tot frustratie dan tot succes volgens mij, omdat ze gericht zijn op een gevolg en niet op de oorzaak. Mooi vind ik het om een jaar een persoonlijk thema te geven. Ik kies liever voor een richting dan voor een quick fix. Een thema is breder, inspireert en leidt tot groei. Tenminste, dat hoop ik.
Mijn thema voor 2016 moet ik nog definitief formuleren, maar ‘Het Jaar van de Rust en de Ruimte’ klinkt lang zo niet gek nog niet!

MET KUNST- EN VLIEGWERK

Tweewekelijks stuurt Carla (48) op de deadline haar blog ‘Met kunst- en vliegwerk’ in. Eerder lukt niet. Als werkende, single moeder van Guusje met een brede belangstelling en ook nog een sociaal leven komt ze ieder etmaal tijd tekort. Met een ruime dosis zelfspot en een vleug relativeringsvermogen schrijft ze over hoe ze alle ballen in de lucht houdt. Of niet.

oliebollen

 

Club Aanmoederen verbindt en inspireert moeders via Club Aanmoederen verbindt en inspireert moeders via activiteiten, MoederMatching.nl  en blogs van moeders en experts. Word ook VIP Member van Club Aanmoederen en geniet van alles wat de Club jou te bieden heeft: https://www.clubaanmoederen.nl/jouw-voordelen/

 

 

Blog Carla – Met Kunst- en Vliegwerk ‘De schermloze dag: een experiment’
door

Blog Carla – Met Kunst- en Vliegwerk ‘De schermloze dag: een experiment’

Ik geef toe, regelmatig worstel ik met het stellen van grenzen aan de tijd en de momenten die Guus besteedt aan ‘scherm’. Spelletjes op de telefoon, Netflix op de iPad, televisie, laptop… Er zijn nogal wat schermen voorhanden, en het is zó gemakkelijk om er de tijd mee te doden. Al is het maar 2 minuutjes. Als ik even moet betalen bij de parkeerautomaat of een boodschapje doe bij de slager, blijft Guusje het liefst in de auto zitten subwaysurfen. Zodra mijn dochter in de gaten heeft dat haar volle aandacht bij wat we doen niet volstrekt noodzakelijk is, vraagt ze om mijn iPhone.

Eén uur per dag

De stelregel hier in huis is één uur scherm per dag. Doordeweeks wordt dat uur aan het einde van de middag ingevuld wanneer ik bezig ben met het avondeten. Daar heb ik geen enkel probleem mee. Ook Guusje heeft door school, sport en opvang volle dagen en ze vindt het heerlijk om op die manier te chillen. Maar buiten die regelmaat zijn er nog genoeg uren die ook ingevuld moeten worden: weekends, lange woensdagmiddagen, vakanties… Natuurlijk gebeurt dat anno nu voor een deel met scherm en wordt dat ene uur per dag glansrijk overschreden. Noem me ouderwets, maar ik zie ‘scherm’ eigenlijk nog steeds als redmiddel en vrij fantasieloos vermaak, en niet als gewone activiteit. En dan weet ik heus wel dat Guusje ook leerzame spelletjes doet, en maakt mijn moederhart een blij sprongetje als ik haar vrolijk hoor lachen bij een grappig filmpje. Maar toch vind ik het fijner als ze echt zelf iets verzint, tekent of bouwt, leest, of desnoods de katten het hele huis door jaagt.

Mama zit de hele dag achter de computer

Guus is de afgelopen maanden een paar keer met me meegegaan naar kantoor. Bij mijn huidige opdrachtgever is dat geen probleem en Guusje vindt het supergezellig, en ik ook natuurlijk. Daardoor heeft ze nu ook een beter beeld gekregen van mijn werk. En wat doet mama? Die heeft de hele dag scherm! En dat is natuurlijk super oneerlijk, want zij mag dat niet. Daarnaast checkt mama ook thuis nog regelmatig haar NOS nieuwapp, LinkedIn of facebook…

Een experiment: de schermloze dag

Onlangs zijn Guus en ik gestart met een experiment: de schermloze dag. Op een zondag hebben we allebei de hele dag geen iPhone aangeraakt, geen iPad gekeken, en ook de tv en de laptop bleven op zwart. En we hebben niet gebeld. De bedoeling is om één keer per maand zo’n dag in te voeren. Ik ben heel benieuwd hoe we onze schermloze dagen gaan invullen als we niet mogen toegeven aan de verleiding van ‘even een berichtje lezen’ en games. Mijn verwachting is dat we er op uit zullen trekken naar het strand of een boswandeling gaan maken. Of gaan trivianten, of een taart bakken. Zoiets, maar in ieder geval quality time met zijn tweetjes. Mijn hoop is dat we het zó leuk zullen vinden dat we de frequentie opvoeren naar twee keer per maand… Uiteraard lag dit plan al even in de week, want ik moest Guus wel in mijn corner hebben. Maar eigenlijk ging ze zonder veel weerstand mee met het voorstel. Tot de grote dag aanbrak.

Boos

Voor die eerste schermloze dag hadden we samen een zondag gekozen die al redelijk gevuld was met activiteiten. Schaatsles, boodschappen en er moest worden gewerkt aan de Sinterklaas surprise voor school. We moesten niet te moeilijk beginnen leek me.

Guus vroeg binnen 2 minuten nadat ze wakker werd, of ze toch niet ‘héééél even op de iPad mocht. Echt maar een minuutje…!’ Dat was nou net niet de bedoeling, en ze werd boos. Heel erg boos. Omdat ik in mijn eentje had besloten dat we vandaag de schermloze dag zouden doen, en zij het stom vond en er geen zin in had en… Ik had nauwelijks mijn ogen open, en mijn kind was al furieus. Typisch gevalletje cold turkey, en bij ieder boos woord van mijn dochter raakte ik er meer van overtuigd dat het een enorm goede beslissing was om dit experiment te doen. Toen haar woede was weggeëbd,  ging de schermloze dag verrassend goed. Guusje heeft geen enkele keer meer gebedeld om scherm en we hebben –naast de reeds geplande activiteiten- samen gekookt. Supergezellig.

Het viel mij ook mee trouwens, een dag zonder news feeds. Sterker nog, ik vond het heerlijk. Wat een rust. Veel meer ontspannen dan anders viel ik ’s avonds in slaap.

Het vervolg

Toen we de volgende dag ons experiment evalueerden, gaf Guus aan dat ze het eerst wel moeilijk vond zonder scherm, maar daarna niet meer zo erg. En dat ze dit best nog wel een keer wil doen. ‘Maar niet al te vaak en niet te snel’, zei ze er vlug bij. ‘Over een maand ofzo. Of twee. Of drie…’

Deze moeder is tevreden met het resultaat. Ik vind het nu al een aanrader, zo’n schermloze dag.

MET KUNST- EN VLIEGWERK

Tweewekelijks stuurt Carla (48) op de deadline haar blog ‘Met kunst- en vliegwerk’ in. Eerder lukt niet. Als werkende, single moeder van Guusje met een brede belangstelling en ook nog een sociaal leven komt ze ieder etmaal tijd tekort. Met een ruime dosis zelfspot en een vleug relativeringsvermogen schrijft ze over hoe ze alle ballen in de lucht houdt. Of niet.

schermloze dag blog

 

Club Aanmoederen verbindt en inspireert moeders via activiteiten, MoederMatching.nl  en blogs van moeders en professionals. Word ook VIP of FAN Member van Club Aanmoederen en geniet van alles wat de Club jou te bieden heeft: https://www.clubaanmoederen.nl/jouw-voordelen/

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Special uit 2014: Blog Carla – ‘Het geheim van Sinterklaas’
door

Special uit 2014: Blog Carla – ‘Het geheim van Sinterklaas’

‘Mama, Elske uit mijn groep zegt dat ze het geheim van Sinterklaas weet.’

‘Oh…?’ zeg ik zo neutraal mogelijk. ‘En wat is het geheim van Sinterklaas dan?’ We zijn bij het punt aangekomen waarvan ik al voorzag dat het niet lang meer op zich zou laten wachten, maar in een bomvolle Albert Heijn in Groningen na afloop van een druk familieweekend… Die zag ik even niet aankomen.

Ik ben er nog niet klaar voor
‘Nou, ze zegt dat Sinterklaas en de Pieten niet de cadeautjes in je schoen stoppen, maar dat je ouders dat doen. Is dat echt zo, mam?’ Ik zag deze vraag niet alleen niet aankomen op dit onhandige moment, ik wil hem al helemaal niet nύ beantwoorden. Midden in de supermarkt vertellen dat Sinterklaas niet bestaat… Dit vond ik meer iets voor een veilige samen-thuis-op-de-bank-met-een- kopje-thee-en-een-koekje-sessie.

Bovendien, Guus is er dan misschien wel aan toe om nu de waarheid te horen, ik ben er nog niet klaar voor om hem te vertellen. Want hiermee moet ik afscheid nemen van het meisje dat met haar neus tegen het raam gedrukt staat en stellig beweert aan de overkant van de straat een Piet op het dak te zien. Van het samen liedjes zingen bij haar schoen omdat ze het niet zo goed alleen durft. Het stralende snuitje wanneer ze de volgende ochtend in diezelfde schoen een pakje vindt en ontdekt dat de appel is verdwenen. De blije spanning als er op pakjesavond keihard op de voordeur wordt gebonsd en er een zak vol cadeaus in de gang blijkt te staan, en overal pepernoten liggen…

Hoewel Guusje 8 en een half jaar oud is, en ze natuurlijk de leeftijd heeft om ingewijd te worden in een wereld waar Sinterklaas niet bestaat, paarden niet op daken lopen, en Zwarte Piet… ehm, tja… nou ja, laat die maar even zitten: ze leek tot afgelopen weekend een rotsvast geloof te koesteren in de goedheiligman en alles wat daarmee samenhangt. Toch is haar geloof blijkbaar serieus aan het wankelen gebracht door de opmerking van het schoolvriendinnetje. Ik vind het oké, maar verheugde me eigenlijk op een allerlaatste pakjesavond met een kind dat nog wel gelooft.

De waarheid
In de Albert Heijn heb ik overigens mijn antwoord even gelaten. De reactie van Guusje kon ik niet inschatten, en voor teleurstelling of boosheid leek de nationale grootgrutter me niet het juiste decor.

’s Avonds in bed kwam Guus terug op haar vraag. En toen heb ik haar uiteraard wel de waarheid verteld. Ongeveer. Dat er vroeger echt een soort Sinterklaas bestond, maar dat hij al heel lang dood is. De grote mensen vonden dat zo jammer voor de kinderen, dat ze hebben bedacht om te doen alsof hij nog leeft. ‘Oh, en daarom zijn er natuurlijk hulp-Sinterklazen!’, bedacht Guus direct. ‘Maar wat deed je dan met de appel in mijn schoen?’ Toen ik opbiechtte dat ik die òf teruglegde in de fruitschaal, òf in haar schooltas deed als fruithapje voor de volgende dag, kreeg ze de slappe lach.

Bovenaan de wensenlijst voor Sinterklaasavond prijkt dit jaar de Furby ‘Boom’: nog luidruchtiger en irritanter dan zijn toch al schreeuwerige voorganger. En of de cadeautjes nou uit Spanje komen of van bol.com, ik kan je verzekeren dat die harige herrieschopper er niet tussen zit. Voorheen kon ik in zo’n geval de Sint ongegeneerd de schuld geven; die vlieger gaat niet meer op.

Hij was een beetje oud en niet mijn type, maar het dringt ineens tot me door dat er een paar weken per jaar een man in mijn leven is geweest. Zo blijkt maar weer:  je weet pas wat je had, als je het kwijt bent…

MET KUNST- EN VLIEGWERK

 Tweewekelijks stuurt Carla (48) op de deadline haar blog ‘Met kunst- en vliegwerk’ in. Eerder lukt niet. Als werkende, single moeder van Guusje met een brede belangstelling en ook nog een sociaal leven komt ze ieder etmaal tijd tekort. Met een ruime dosis zelfspot en een vleug relativeringsvermogen schrijft ze over hoe ze alle ballen in de lucht houdt. Of niet.

Sinterklaas kinderen Sint

 

Club Aanmoederen verbindt en inspireert moeders via activiteiten, MoederMatching.nl en blogs van moeders en professionals. Word ook VIP of FAN Member van Club Aanmoederen en geniet van alles wat de Club jou te bieden heeft: https://www.clubaanmoederen.nl/word-lid/

 

 

 

Blog Carla ‘Met Kunst- en Vliegwerk’ – Een jaar online dating: de balans
door

Blog Carla ‘Met Kunst- en Vliegwerk’ – Een jaar online dating: de balans

Nog twee weken en dan loopt mijn inschrijving op een datingsite af. Ik ben er nog niet uit of ik zal verlengen of het voor gezien houd met de virtuele flirts. Ongeveer een jaar lang heb ik mezelf geëtaleerd als single moeder die van haar vrijgezellenstatus af wil. Met een tekstuele lokroep en een paar zorgvuldig gekozen -lees: recente, maar niet al te rimpelige- foto’s heb ik geprobeerd mijn potentiële prince charming te verleiden tot online contact. Om mee te beginnen dan, uiteraard is het doel een live meet & greet, met een grootse en meeslepende liefde als ultieme ambitie. Over het aantal reacties ben ik op zich best tevreden: mijn persoonlijke marktpositie is me niet al te hard tegengevallen. Met de kwantiteit van de respons zit het dus wel goed, de kwaliteit liet helaas wat meer te wensen over en ik ben nog niet veel verder dan een jaar geleden.

Een beetje compassie

Als je 48 bent, moet je het niet meer hebben van je frisse en fruitige buitenkant. Je kunt nog zo je best doen om er appetijtelijk uit te zien, maar mannen laten zich niet misleiden en de fluitende bouwvakkers zijn inmiddels verstomd. Hoor ik nu een ‘Pssssst…’ of ‘Heyyy, sexy!!’ op straat, dan kijk ik achterom om te zien wat er achter me loopt.

Hoe dan ook, ik hoopte op een beetje online compassie (uiteindelijk staat niemand uit luxe op zo’n datingsite) en helemaal ingestort ben ik nou ook weer niet. Een man van ongeveer mijn eigen leeftijd moest toch te doen zijn, leek me. Qua levensfase en -wijsheid ga je dan zo’n beetje gelijk op, wel zo gezellig. Kortom, een bijna of net 50’er die zich ook realiseert dat zijn jeugdige hoogtijdagen voorbij zijn, maar verwacht dat er de komende pakweg 30 jaar nog genoeg leuks te beleven is. En die categorie liet nou juist het minst van zich horen.

Verkeerde visvijvers

Veel respondenten overstegen mijn leeftijd met 15+ jaar, deden het professioneel al iets rustiger aan, en bleken in voor een jongere partner die niet meer de ambitie heeft om een gezinnetje te stichten. Hun eerste kleinkinderen hadden reeds het levenslicht gezien. Het klonk heus knus, maar met een eigen dochter van 9 jaar is dit me toch een paar stations te ver weg.

Ook een handjevol reacties van aanzienlijk jeugdiger adonissen vond de weg naar mijn inbox. ‘Ik val op ouder’ is helaaspindakaas niet de openingszin waar ik warm voor loop. Bovendien waren deze jongens vrij duidelijk over de verwachte levensduur van de relatie: één nacht + ontbijt. Jammer dan, mijn ideaalplaatje telt minstens duizend-en-één nacht. Inclusief lunches, diners en vakanties, tandartsbezoek en samen boodschappendoen.

Ik kreeg gaandeweg een sterk vermoeden dat ‘mijn eigen leeftijd’ vooral vist in de vijver waar iets uit te hengelen valt dat een stuk jonger is dan ik. Met de onvermijdelijke tweede leg in het verschiet.

De balans

De contacten waar iets meer muziek in zat, resulteerden in 2 borrels (best gezellig maar zonder vervolg) en een app-correspondentie die na enige tijd doofde als een nachtkaarsje. Een zeer magere oogst na een jaar.

Natuurlijk ligt het ook aan mij dat mijn online avontuur niet meer vlucht heeft genomen, want ik kijk heus wel verder dan leeftijd en uiterlijk alleen. Ik heb er gewoon niet genoeg tijd in gestoken of er voldoende moeite voor gedaan om contacten leven in te blazen. Met enige regelmaat betrapte ik mezelf op de gedachte ‘Oh jee, daar heb je er weer één’ als er een mailtje binnenkwam. Niet bepaald de juiste instelling. Mijn persoonlijke conclusie: ik vind het hele fenomeen datingsite gewoon vervelend. En zolang ik er niet enthousiaster in sta, gebeurt er natuurlijk niets.

Happy ending

De romantische spanning in mijn leven is dus ver te zoeken en het resultaat van mijn internetpoging zou me wat treurig kunnen stemmen, maar dat is niet het geval. Ik vind het heus niet altijd geweldig, dat single-zijn, maar blijkbaar is het nu ook gewoon goed zoals het is. Anders had ik wel meer mijn best gedaan.

Nog 2 weken te gaan voordat mijn inschrijving verloopt. Ik ben er uit, die verlenging komt er niet. Lekker rust in mijn inbox en geen virtuele, online mannen meer. Een happy ending wat mij betreft. Maar niet for ever after, want ik blijf natuurlijk wel om me heen kijken. Offline rules.


MET KUNST- EN VLIEGWERK

Tweewekelijks stuurt Carla (48) op de deadline haar blog ‘Met kunst- en vliegwerk’ in. Eerder lukt niet. Als werkende, single moeder van Guusje met een brede belangstelling en ook nog een sociaal leven komt ze ieder etmaal tijd tekort. Met een ruime dosis zelfspot en een vleug relativeringsvermogen schrijft ze over hoe ze alle ballen in de lucht houdt. Of niet.

fluitende bouwvakkers

#Blog Carla – Met Kunst- en Vliegwerk: ‘Scenes uit de supermarkt’
door

#Blog Carla – Met Kunst- en Vliegwerk: ‘Scenes uit de supermarkt’

Mijn dochter Guusje wordt groot. Als 6e groeper is ze nu een heuse bovenbouw leerling en regelmatig word ik geconfronteerd met uitspraken die onherroepelijk wijzen op het intreden van de pre-puberteit. Hoewel ik bij vlagen nog steeds de allerliefste van de hele wereld ben, worden mijn grapjes inmiddels meestal bestempeld als ‘stom’ en is ‘Boeien!’ een alleszeggende repliek die ik met regelmaat naar mijn hoofd geslingerd krijg. Naast de verbale uitingen van Guusjes ontwikkeling, zijn er natuurlijk nog veel meer aspecten in ons leven die zijn meegegroeid met mijn dochter. Een alledaagse bezigheid die in de loop der jaren door groei aan grote veranderingen onderhevig is geweest, is boodschappen doen. Met de nodige pieken en dalen.

In kleermakerszit

Als ik nu samen met Guus naar de supermarkt ga, verdwijnt ze direct richting de tijdschriften. Op de grond in kleermakerszit tegen het schap leunend, verliest ze zich daar in de laatste Tina of Donald Duck terwijl ik door de winkel zwerf en mijn lijstje afwerk. Pas nadat ik heb afgerekend bij de kassa, mag ik haar roepen. Ze leest dan snel haar bladzij uit en zet het boekje terug. Easy does it.

In het wagentje

Toen Guus nog een hele kleine baby was, plantte ik haar met maxi cosi en al in mijn boodschappenkar. Terwijl ik systematisch koffie, bananen, kattenvoer, wc-papier en wat al dies meer zij om haar heen bouwde, lag mijn prinsesje heerlijk te knorren. De fase die daar op volgde hing ze voor me in haar draagzak. Guus was een stralende baby met een hoge aaibaarheidsfactor. Deze manier van boodschappen doen leverde weliswaar vertraging op door alle aandacht die mijn dochter kreeg van mede-winkelaars, maar echte uitdagingen deden zich nog niet voor.

In de jaren dat Guus in het uitklapstoeltje van het boodschappenwagentje zat, werd het wat spannender. Artikelen stonden binnen graaibereik en er verdween van alles in de boodschappenkar wat niet op mijn lijstje stond. Doordat Guus vervolgens hielp bij het op de band zetten en inpakken van de spullen die moesten worden afgerekend, heb ik thuis weleens een fluorroze luizenkam uit de tas gevist. Het ding had mijn dochters lievelingskleur, dus hoe het tussen de aanschaffen terecht was gekomen laat zich makkelijk raden. Nadere inspectie van de bon wees uit dat ik de kam netjes –zij ongemerkt- had betaald. Guusje had in die tijd nauwelijks genoeg haar op haar hoofdje om ook maar één luis te kunnen huisvesten, maar we waren in ieder geval op de toekomst voorbereid.

Uit het wagentje

Waar ik een hartgrondige hekel aan heb, zijn kinderen die in de supermarkt op de grond gaan liggen krijsen omdat ze hun zin niet krijgen. Ik vind het iets vreselijks en heb me altijd voorgenomen dat mij dat niet ging overkomen met mijn spruit. Guusje heeft het welgeteld één keer geprobeerd. De aanleiding is me geheel ontschoten, maar ineens lag ze daar. Op de grond, trappelend, met een dieprood hoofd van het brullen. Uitermate gênant, maar ik vond het zo ongelofelijk stom dat mijn eigen kind me dat flikte, dat ik die gêne niet eens voelde. Ik zette Guus met een zwaai weer op haar voeten, keek haar recht aan en het enige wat ik zei was: ‘Wil je dit echt NOOIT meer doen?!’ Nu heb ik een heel braaf kind, maar die vraag op zich was niet bepaald indrukwekkend en alleen op basis daarvan had het tafereel zich best kunnen herhalen. Maar de gruwel kwam letterlijk uit mijn tenen. Guus hikte met verbaasde ogen nog een keer boos na, en dat was dat.

Zoethoudertjes

Om Guus een beetje zoet te houden in de supermarkt gaf ik haar vaak een banaan, werkte prima. Ik pakte dan er dan één extra om aan de kassa af te wegen -en daar achter te laten-, want ik wilde niet worden beschuldigd van bananenjatterij. In de rij bij het afrekenen heeft een keer iemand serieus aan me gevraagd of de banaan die ik liet afwegen wel even groot was als het exemplaar dat mijn dochter net had opgegeten. Daar sta je dan met je goede bedoelingen…

Wat ook een tijd lang goed werkte, was Guus taakjes geven. Ze had in no time door waar alles stond in de winkel en ging huppelend pakken yoghurt, keukenrollen en afwasmiddel voor me halen. Als ze maar een vers broodje mocht uitkiezen als beloning voor haar hulp. Deal natuurlijk.

Groot dieptepunt

Guus was een jaar of 4 en ze verveelde zich stierlijk in de rij toen we moesten gaan afrekenen. Het was door de week, einde middag dus spitsuur, en alle kassa’s waren open. Mijn zoethoudertjes waren hun doel die keer glansrijk voorbij geschoten. Om ons heen stonden op dat fatale ogenblik toevallig vooral mannen, die vanuit hun werk –al dan niet in opdracht van hun vrouw- nog even de hap voor de avond insloegen. Ook ik kwam net uit kantoor en Guus verzon ineens dat het een leuk tijdverdrijf was om onder mijn lange jas te kruipen. Tikkeltje irritant, maar ik liet haar maar even, en onderging wiebelend op mijn hoge hakken het spel van mijn dochter. Het ging allemaal goed, tot het moment dat Guusje niet alleen onder mijn jas, maar ook onder mijn keurige rokje verdween. Plots wijdbeens gedwongen, hield ik mij staande aan mijn karretje. In deze ongemakkelijke positie siste ik –me zwaarbewust van het mannelijke gezelschap om ons heen- ‘Guusje, kom onmiddellijk onder mijn rok vandaan.’ Een paar blikken schoten al mijn kant op. Guus verroerde zich niet. ‘Guus, kom-daar-on-der-uit!’ sis-fluisterde ik nog dringender. Dit leverde extra publiek op. ‘GUUS… toe nou..’ piepte ik. Het begon een amusante vertoning te worden. Voor de mannen om ons heen dan.

‘Mama…?’, klonk het toen vragend van onder mijn rok. Drie rijen draaiden zich om. ‘Mama…’ vroeg Guusje nogmaals met heldere stem. ‘Waarom heb je geen onderbroek aan? Ik zie je blote billen!’
Het publiek was all mine.

Omdat het toch niet erger kon worden, heb ik daar ter plaatse aan mijn dochter uitgelegd dat ik een string aan had. De man voor me gaf me een vette knipoog. Met opgeheven hoofd verliet ik de supermarkt.

MET KUNST- EN VLIEGWERK

Tweewekelijks stuurt Carla (48) op de deadline haar blog ‘Met kunst- en vliegwerk’ in. Eerder lukt niet. Als werkende, single moeder van Guusje met een brede belangstelling en ook nog een sociaal leven komt ze ieder etmaal tijd tekort. Met een ruime dosis zelfspot en een vleug relativeringsvermogen schrijft ze over hoe ze alle ballen in de lucht houdt. Of niet.

supermarkt-met-kinderen

#Blog Carla – Met Kunst- en Vliegwerk: De 25+ Disco Party
door

#Blog Carla – Met Kunst- en Vliegwerk: De 25+ Disco Party

‘Wat vinden jullie, kan deze top?’ vraagt vriendin C. een tikkeltje onzeker. ‘Ja joh, je ziet er super uit!’ jubelen vriendin K. en ik eensgezind. Vriendin C. trekt zich –in haar kledingkeuze gesterkt door ons enthousiasme- terug in haar slaapkamer om nu haar make up te doen, terwijl vriendin K. en ik samen voor de badkamerspiegel onze haren in party-stand werken. Vriendin C. komt terug in een bloesje. ‘Of is deze beter..?’

‘Die is echt onwijs mooi!’ complimenteren vriendin K. en ik weer. ‘Wat een gave kleur! En als je je hier prettiger in voelt: aanhouden!’ Exit vriendin C., om zich nu toch echt te wijden aan haar mascara. In de badkamer zitten de coupes inmiddels naar tevredenheid en ook wij gaan nu aan de slag om de gewenste smokey eyes te creëren. Ik pols terloops even bij vriendin K. of ik deze schoenen zal doen of toch maar beter kan kiezen voor die iets lagere. We moeten tenslotte best een stuk lopen zo direct. Vroeger hield ik het urenlang vol op torenhoge stiletto’s, maar tegenwoordig is dat in no time zo’n marteling dat ik een dag later nog opgezette voeten heb. Jammer dan. We besluiten tot aanhouden. De zorgen van vriendin K. over de kleur van haar bh-bandjes wuif ik vriendelijk doch beslist weg.

Vriendin C. meldt zich met een gekwelde blik opnieuw in de badkamer en draagt nu een zijden tuniekje met print. ‘Ik weet het niet, die andere is zo… zo… Nou ja. En die eerste… Pfffff… Wat vinden jullie?’ ‘Wow…!! Sexy chica! Doen!!’ Vriendin K. en ik zijn onverminderd complimenteus. Vriendin C. kijkt weer wat vrolijker en gaat nu toch echt haar mascara aanbrengen.

Een kwartier later vertrekken we. Vriendin C. heeft de allereerste top weer aan.

Meidenavond2.0

We kunnen het nog: eindeloos met elkaar tutten voor de spiegel. Ik kan me niet herinneren wanneer we dat voor het laatst deden, maar blijkbaar is het iets wat je nooit verleert. Het was een meidenavond als vanouds, en een bonding experience in optima forma. Overigens wel een meidenavond2.0. , want voorheen liepen er tijdens onze wijn& make up sessies geen slungelige 14-jarigen rond. Vanuit het huis van vriendin C. vertrokken wij naar een 25+ discofeest en vriendin C. heeft een puberzoon. Er klonken dreunende beats uit de kamer waarin hij zich met een paar vrienden had verschanst. Toen we de heren gedag zeiden, kregen we van hen mee dat we er ‘cool’ uitzagen. En hoe jong ze ook zijn, een mannelijk compliment moet je weten te waarderen.

We fladderden naar buiten, en trokken de voordeur met een klap achter ons dicht. Party time!

In het huis ging een wolvengehuil op. De moeders waren ein-de-lijk weg. De mannen konden los. We informeerden bij vriendin C. naar haar inboedelverzekering en duwden haar de auto in.

G&T’s in plastic bekertjes

Bleken we de make up-sessies niet verleerd, het feest was even omschakelen. Met G&T’s in plastic bekertjes -het hipgehalte van ons drankje daalde direct below zero- begaven we ons naar de rand van de dansvloer waar we aarzelend meedeinden op muziek uit onze middelbareschooltijd. Het publiek bestond uit een bonte verzameling van voornamelijk veertigers. Qua leeftijd precies onze doelgroep, maar daarmee was het ook wel zo’n beetje gezegd voor deze 3 single moeders. We waren weliswaar niet op dit feest om te scoren –er moest weer eens ouderwets worden gedanst- maar je moet je opties openhouden.

Vrolijke corporale bierbuiken swingden met dikke kuiten in witte leggings, opgespoten dames heupwiegden verleidelijk rond, een paar verdwaalde hipsters deden zo hip als de entourage hen toeliet, en er waren zoveel te zonnebankbruine mannen dat we een Dries Roelvink look-a-like verkiezing vreesden. Ik raakte even in gesprek met een vriendelijke kerel die in de eerste minuut al vertelde dat hij kinderen had bij 2 verschillende Chinese moeders. Hele slimme vrouwen in tegenstelling tot hemzelf (zijn woorden), want nu zat hij vast aan 2 alimentatieregelingen HAHAHA (zijn lach). Niet bepaald een sterke pick up-intro vond ik.

Naarmate de avond vorderde, de temperatuur steeg en de lust werd aangewakkerd, stonden er steeds meer (gelegenheids)stelletjes te zoenen. Sommige dingen veranderen nooit, alle rimpels en rollen ten spijt.

The morning after the night before

Een tikkeltje licht in het hoofd van de plastic-bekertjes-G&T’s zaten we de volgende ochtend bij vriendin C. aan de ontbijttafel en evalueerden het feest van de avond ervoor. Tussen de lachsalvo’s door, klonk een lichte weemoed om vergane jeugd. Zoals het vriendinnen betaamt pepten we elkaar direct weer op (joh, we zien er toch hartstikke goed uit!) en namen we nog één klein stukje chocola bij de koffie.

Niet alleen het feest was 25+, als vriendinnen gaan wij ook al 25+ mee. In elkaar herkennen we nog steeds die studentes van toen. We hebben samen al veel lief en leed gedeeld: afstuderen, huwelijken, kinderen, scheidingen, werkperikelen… We groeien met elkaar van de ene in de andere fase. Nu is dat de fase van de 25+ feestjes. Het is even wennen, maar ook hier slaan we ons samen wel doorheen.

MET KUNST- EN VLIEGWERK

Tweewekelijks stuurt Carla (47) op de deadline haar blog ‘Met kunst- en vliegwerk’ in. Eerder lukt niet. Als werkende, single moeder met een brede belangstelling en ook nog een sociaal leven komt ze ieder etmaal tijd tekort. Met een ruime dosis zelfspot en een vleug relativeringsvermogen schrijft ze over hoe ze alle ballen in de lucht houdt. Of niet.

disconite uitgaan

 

#Blog Carla – Met Kunst- en Vliegwerk: Dit schooljaar doen we Zen
door

#Blog Carla – Met Kunst- en Vliegwerk: Dit schooljaar doen we Zen

Sinds een paar dagen gaat de wekker weer af om 06.50 uur. Je zou toch denken dat je dan na een heerlijke, relaxte vakantie bij het klinken van die zoemer direct fris en kwiekjes uit je bed springt om monter aan de dag te beginnen. Helaas. Het leven zonder wekker went moeiteloos, maar het is een stuk lastiger om de regelmaat terug in je systeem te krijgen.

Wat me trouwens opvalt is dat het inmiddels bij het wakker worden alweer zoveel donkerder is dan voor de zomervakantie. Dat helpt ook niet echt mee. Het gaat allemaal zo snel: de vakantie is omgevlogen, Guus gaat weer naar school, ik ben weer aan het werk en de herfst komt er aan. Dit weekend loopt de temperatuur nog op tot zomerse waarden, maar echt, ik heb heb hem deze week al geroken, de herfst. Die iets kruidige, vochtige ochtendlucht met dat frisse ondertoontje. Onmiskenbaar.

De broodtrommel

Zes weken lang stond hij onaangeroerd in de kast: Guusjes broodtrommel. Ik heb hem geen seconde gemist. Voor mij staat dat ding symbool voor ‘gareel’. Er is geen klusje dat ik doe, wat ik zo ervaar als sleur als het iedere dag klaarmaken van die trommel. Graag zou ik hier schrijven dat ik als zorgzame en liefdevolle moeder altijd met een zachte glimlach op mijn lippen creatieve en afwisselende lunches bereid voor mijn dochter. En dat zij die dan vervolgens tussen de middag op school stralend en met smaak verorbert. Nope. Ik mik over het algemeen ’s ochtends gehaast een plak salami tussen 2 sneetjes bruin, mix snel een beker water met een ‘dash’ siroop en duw nog ff gauw een banaan in de schooltas voor de fruitpauze, en klaar is Kees. Zo gepiept, en ook zó saai… Maar Guusje is daar helemaal oké mee. Zij houdt juist van die voorspelbaarheid. Avonturen in de broodtrommel zijn aan haar niet besteed. En zo hebben we eerste week met salamibammen alweer achter de rug.

Nieuwjaarsgevoel

Zodra de zomervakantie op zijn einde loopt, ontwaakt in mij altijd een soort nieuwjaarsgevoel. De start van een schooljaar markeert toch ook weer van alles in het leven van je kind. Een volgende groep betekent een andere juf, nieuwe vakken, nieuwe gesprekken… Vol verwachting zie ik uit naar wat de komende maanden gaan brengen. En net als rond de verjaardagen van Guus realiseer ik me deze dagen weer dat mijn dochter echt groot wordt. Dat superschattige kleutertje dat ooit met Bambi-ogen om zich heen kijkend begon in groep 1, is uitgegroeid tot een 6e-groeper die alsmaar zelfstandiger wordt en me onlangs vriendelijk heeft verzocht of ik niet meer zonder kloppen haar kamer wil binnenkomen. Uiteraard vergeet ik dat laatste nog weleens, wat me dan direct op een terechtwijzing komt te staan. Het is even wennen, maar ook deze fase heeft zo zijn eigen charme.

Zen

Bij mijn nieuwjaarsgevoel horen ook goede voornemens. Rond de jaarwisseling doe ik daar niet aan, maar zoals iedere zomer dienen ideeën over ‘wat anders kan’ zich aan als de hectiek tijdelijk mijn agenda niet regeert. De rust in mijn hoofd staat dan garant voor mooie plannen waar ik heel blij van word. Dit jaar zet ik in op het Zen-gevoel. Het wordt een uitdaging om dat te bereiken in zo’n kunst-en-vlieg-werkerig bestaan als het mijne, maar dat is een reden te meer om een serieuze poging te wagen. Guus en ik kunnen wel een dosis Zen gebruiken nu het gewone leven weer zijn beloop neemt.

In ons vakantieoord een paar weken geleden werden massages aangeboden. Mijn ervaring op dat vlak ging daarvoor niet verder dan af en toe wat gezellig huiselijk gekneed, en op Sardinië ging er een nieuwe wereld voor me open. Ik deed een Shiatsu-sessie, en Guus kreeg een kindermassage. Wat een zaligheid! We voelden ons na afloop urenlang totaal, nou ja, Zen dus, en besloten ter plekke om dit vaker te doen.

Mijn agenda wijst inmiddels uit dat ik eind september een gaatje kan vinden voor onze eerste afspraak. Zen worden vergt blijkbaar ook een strakke planning.

Namasté.

zen for kids

 

Blog – Met Kunst- en Vliegwerk: Zomervakantie metzonder Guusje
door

Blog – Met Kunst- en Vliegwerk: Zomervakantie metzonder Guusje

De kop is eraf: de eerste week van de zomervakantie hebben we in the pocket. Ik vind het heerlijk. Het alles-kan-niets-moet-gevoel, gezellige plannetjes maken, geen gehaast in de ochtend om op tijd bij school te zijn, ’s avonds een minder strakke bedtijd… En dat 6 weken lang! Beetje jammer alleen dat Guusje er helemaal niet is: ze brengt de eerste 3 weken van deze vakantie door bij haar vader.

Te stil in huis

Dit is het lot van veel kinderen van wie ouders niet bij elkaar zijn. En het is het lot van veel ouders die niet bij elkaar zijn. De grote vakantie wordt verdeeld tussen papa en mama. Gelukkig gaat die verdeling bij ons altijd soepel en doen we ons best om waar mogelijk ook gezamenlijke gezelligheid in te bouwen. Echter, feit blijft dat je de helft van de vakantie je kind(eren) niet tot nauwelijks ziet. Ik vind daar geen bal aan. Het is te stil in huis. Op zich kan ik prima alleen zijn, maar het is gewoon veel leuker als Guus er ook is. Het helpt dat ik deze weken werk, dat leidt af en de dagen die ik aftel tot Guus en ik samen richting de zon vertrekken, gaan nog best snel voorbij. Maar toch.

Ieder nadeel heb z’n voordeel

‘Joh, nu heb je lekker tijd voor jezelf!’ Hoor ik regelmatig als ‘troost’, wanneer ik laat merken dat ik het niet leuk vind dat Guusje de halve vakantie elders doorbrengt.  Klopt, mijn zorgtaken zijn even komen te vervallen en dat scheelt veel tijd en geregel. Bovendien leef ik nu minder met de klok in mijn hoofd. Sterker nog: omdat om mij heen de vakantieperiode is begonnen, is er zo’n heerlijk onthaast gevoel in mij gedaald. Tikkeltje voorbarig en misplaatst, want als gevolg daarvan kwam ik de afgelopen week bijna iedere dag te laat op mijn werk. Iets te rustig opgestart…  Dat gezegd hebbende, ik hoef nu ook niet strak op tijd naar huis, en wat ik aan het begin van de dag mis, kan ik aan het eind compenseren. Relaaaaxed…

In de grote-mensen-stand

De komende 2 weken kan ik ‘s avonds spontaan een terrasje pakken, naar de film, of een hapje eten met een vriendin. Zonder een avondmaaltijd vooruit te moeten koken of een oppas te regelen. Ik kan even volledig in de grote-mensen-stand. Dat voelt best een beetje als vakantie.

Er is ook een keerzijde aan die grote-mensen-stand: op mijn actielijst staan vrij veel zaken die dringend gedaan moeten worden en die makkelijker zijn om aan te pakken zonder kind in huis. Beetje jammer dat die ‘moetjes’  ten koste gaan van mijn vakantiegevoel, maar mijn calvinistische ‘eerst de plichten, dan de pretjes’-inborst moet ervoor zorgen dat ik over een paar weken zonder knagend, onvoldaan gevoel op vakantie ga. Dus, naast de spontane roseetjes op een avondzwoel terras, moeten hier in huis ook de handen uit de mouwen nu Guusje bij haar vader is.

Heel Europa doorgesleurd

Voorgaande jaren probeerden Guusjes vader en ik onze vakanties zo te plannen dat die op elkaar aansloten qua bestemming. Dit om te voorkomen dat onze dochter in 6 weken tijd half Europa werd doorgesleurd. Het idee dat het luxe is dat kinderen met gescheiden ouders lekker 2 keer op vakantie gaan, geldt niet voor Guus. Die wil helemaal niet zo lang weg en zich steeds maar moeten aanpassen aan een nieuwe omgeving. Vakantie staat voor haar gelijk aan rust. Dus kozen we een aantal keren een heerlijk huis met zwembad in Zuid-Frankrijk als bestemming. Guus reisde daar naartoe met haar vader en zijn gezin, en een dag of 10 later later sloot ik aan. We overlapten een paar dagen en daarna vertrok Guusjes vader weer en bleven wij samen nog anderhalve week achter. En dan kwamen er vrienden met wie wij het huis deelden. Prachtige constructie, en heel gezellig voor alle betrokken partijen.

Vakantie voor single moeders

Deze vakantie blijft Guusje met haar vader in Nederland, en doen ze allerlei uitstapjes. Dus een keer geen overlap, maar toch rust. Nog 2 weken, dan komt Guus weer naar huis, en een paar dagen later vliegen wij samen naar een zonnig Italiaans eiland. Bestemming: een camping met een all-inclusive formule. Dat bestaat echt! Guus wil dolgraag kamperen, ik niet, want ik ben eigenlijk meer een heerlijke-huizen-type. Maar als ik een tent heb met een normaal bed en eigen sanitair, en 3 keer per dag een maaltijd op mijn bord krijg zonder zelf boodschappen te hoeven doen of te koken, dan wil ik best kamperen. Of hoe je het dan nog noemen wilt. En weet je, ik ben niet de enige: een vriendin van mij gaat mee. Ook een moeder-alleen met een dochter. Wij hebben onze eigen single parent -vakantie georganiseerd en we gaan he-le-maal niets doen. Alleen maar genieten met onze kinderen en…. voor de veranderding wordt er nu een keer voor ons gezorgd.

Ik zeg: Salute!

MET KUNST- EN VLIEGWERK

Tweewekelijks stuurt Carla (47) op de deadline haar blog ‘Met kunst- en vliegwerk’ in. Eerder lukt niet. Als werkende, single moeder met een brede belangstelling en ook nog een sociaal leven komt ze ieder etmaal tijd tekort. Met een ruime dosis zelfspot en een vleug relativeringsvermogen schrijft ze over hoe ze alle ballen in de lucht houdt. Of niet.

keep calm

#Blog Met Kunst- en Vliegwerk – Vaderdag: als papa er niet is
door

#Blog Met Kunst- en Vliegwerk – Vaderdag: als papa er niet is

Een paar dagen terug zat Guusje in tranen bij me in de auto. We bespraken de komende weekends, en dat ze die een aantal keren achter elkaar bij mij doorbrengt -afwijkend van het gebruikelijke om-en-om schema met haar vader. Het doorbreken van het stramien zit hem in Guusjes op handen zijnde verjaardag (nog 9 nachtjes slapen!) en de naderende zomervakantie. ‘Oké!’ straalde Guus, vrolijk door het vooruitzicht van bergen te incasseren cadeautjes en wekenlang niet naar school.

‘Oh, en papa is er dit jaar niet met Vaderdag’, voegde ik er nog aan toe. BAM. Die kwam hard aan. Weg vrolijkheid. Guus begon te huilen.

3-stappen-troost-plan

De vader van Guus zit in de kunst en dit jaar valt de allergrootste en allerbelangrijkste contemporary art beurs die er is, precies samen met Vaderdag. Daar hebben ze even niet over nagedacht in Basel. Papa is dus in Zwitserland vandaag. En met hem nog heel veel meer contemporary art-vaders vrees ik.

Guus probeerde haar lot van een vaderloze Vaderdag nog even om te buigen. ‘Ja maar, ik wil tóch naar papa met Vaderdag! Het is niet eerlijk dat hij er dan niet is. Het is gewoon stom!!’ Ik liet het opvoedkundig verantwoorde 3-stappen-troost-plan los op mijn dochter.  ‘Je vindt het echt niet leuk hè, dat papa er niet is met Vaderdag’ (stap 1: erken je kind in wat hij/zij voelt). ‘Ik snap dat je er van baalt, want je wilt graag naar papa toe dan’ (stap 2: toon begrip). ‘Maar jammer genoeg lukt het echt niet om papa te zien met Vaderdag. Basel is nou eenmaal heel ver weg’(stap 3: vertel de actuele situatie).

‘Boeien’ zei mijn boze dochter. ‘Ik wil gewoon naar papa’.

 Mijn weekend, zijn weekend & ons kind

Dit jaar valt Vaderdag in ‘mijn’ weekend, vorig jaar viel Moederdag in ‘zijn’ weekend. Guusje bracht die dag toen met haar vader door bij oma in Breda. Ook oma’s horen bij Moederdag natuurlijk, dus ik vond het niet zo’n punt. Gelukkig is de verstandhouding tussen Guusjes vader en mij zodanig, dat we niet star vasthouden aan het weekendschema als de situatie vraagt om flexibiliteit. Het schema is niet heilig, omdat het soms door (werk)afspraken, verjaardagen of iets dergelijks belangrijk kan zijn dat Guus bij de andere ouder is dan de planning voorschrijft. Die ruimte geven we elkaar. Essentieel in de manier waarop we met elkaar omgaan als het Guusje betreft, is dat we elkaar ons kind gunnen. En dat we allebei leven in de overtuiging dat ons kind het recht heeft om het fijn te hebben bij beide ouders, ook al zijn we niet samen. Het is onze basis voor harmonie, en voor alle afspraken die we maken. Die we dus ook zo nu en dan weer moeten omgooien. Dit weekend is ‘mijn’ weekend, maar als papa vandaag wel in Amsterdam was geweest, dan hadden we hem gezellig opgezocht voor koffie en appeltaart.  Zodat Guus kon hem haar cadeautje en een extra dikke knuffel kon geven.

Facetimen

Onze redding vandaag wordt facetime. Hopelijk heeft papa een goeie contemporary wifi-verbinding op de beurs, want anders valt ons plan alsnog in duigen.

Ik vind facetime trouwens ideaal voor de gezinssituatie als de onze. Guus facetimet doordeweeks regelmatig met haar vader. Ook haar halfbroertje van 2eneenhalf jaar doet meestal mee, vaak zelfs als initiatiefnemer van het gesprek. Hij wil dan graag met zijn grote zus praten, maar ik verdenk hem ervan dat hij eigenlijk nog liever onze katten wil zien… ‘Loulou en Lilly kijken!’ commandeert hij onmiddellijk aan de andere kant van de lijn zodra de verbinding tot stand is gekomen. Vervolgens holt Guusje met mijn iphone in haar hand ons hele huis door om de wegvluchtende poezebeesten gunstig in beeld te krijgen. Luide juichkreten klinken zodra dit is gelukt. Een goed gesprek kun je op veel manieren hebben.

Guus heeft het cadeautje voor haar vader zojuist ingepakt. Ze is klaar om te gaan facetimen. Dit jaar is haar vaderdagverrassing in eerste instantie virtueel. Maar het vader/dochter feel good-moment is gegarandeerd!

MET KUNST- EN VLIEGWERK

Tweewekelijks stuurt Carla (47) op de deadline haar blog ‘Met kunst- en vliegwerk’ in. Eerder lukt niet. Als werkende, single moeder met een brede belangstelling en ook nog een sociaal leven komt ze ieder etmaal tijd tekort. Met een ruime dosis zelfspot en een vleug relativeringsvermogen schrijft ze over hoe ze alle ballen in de lucht houdt. Of niet.

vaderdag, schilderij Bragolin 1

#Blog – Met Kunst- en Vliegwerk: Over smaak valt niet te twisten… Echt wel!
door

#Blog – Met Kunst- en Vliegwerk: Over smaak valt niet te twisten… Echt wel!

Met droge ogen durf ik te beweren dat degene die heeft bedacht dat over smaak niet te twisten valt, zelf geen opgroeiende kinderen had. Of in elk geval geen dochter. Vanaf het moment dat Guusje ‘nee’ kon zeggen, vindt hier in huis regelmatig een fashion-strijd plaats. Guus heeft al vanaf heel jonge leeftijd zo haar eigen ideeën over wat mooi is en wat ze wel of vooral niet aan wil. In principe vind ik dat helemaal oké, als ruimdenkende moeder ben ik voor eigen stijl, maar ik probeer er een beetje sturing aan te geven om te voorkomen dat mijn dochter als mode-blooper door het leven gaat. Daar denkt Guus heel anders over, uiteraard.

Pretty in pink

Guusje heeft al vanaf haar tweede een grote voorliefde voor roze. Inmiddels zijn we zeven jaar verder (hoezo ‘fase’…?!), en nog steeds is het haar lievelingskleur. Vooral fuchsia vindt ze prachtig. Als we ’s ochtends haast hebben en ik Guus zonder gemor en getreuzel in haar kleren wil hebben, leg ik een outfit klaar waarin roze overheerst. Werkt altijd. In no time staat Guus dan aangekleed voor me. Maar leg ik –ter afwisseling- iets klaar in een andere kleurschakering , dan geeft dat meestal gedonder en moet er worden onderhandeld. Of niet, want dan zeg ik dat alles wat roze is in de was zit. Vals hè, maar daarmee beperk ik wel het risico dat we een briefje moeten halen omdat Guus te laat op school arriveert. Ik zie dat maar als een kleine white lie. Of pink, in dit geval.

Geen t-shirts met letters

Guus zweert bij t-shirts en topjes. Er zijn natuurlijk een wel een paar criteria waar die aan moeten voldoen. Zo mogen er geen letters op staan, dus t-shirts met vrolijke teksten, daar hoef ik niet mee aan te komen. Prinsessen zijn gelukkig afgezworen, maar ook andere meisjesfiguren halen het niet. Effen met een kanten randje kan. Geel en groen worden afgeserveerd. Afbeeldingen van beesten zijn veruit favoriet.  Het liefst mierzoete kittens, konijntjes en puppies. Mickey en Minnie Mouse zijn nou juist weer een no go. (Ja, maar schat, dat zijn toch muizen…!).  Bloesjes daarentegen ontbreken volledig in de garderobe van mijn dochter: ze weigert pertinent om die aan te trekken. ‘Mam, er zit een kraagje aan, en je weet toch dat ik dat niet lekker vind zitten!’ riep ze laatst weer uit. Ik kocht een wit mouwloos bloesje voor haar, dat je in de taille kon knopen. Lekker pittig en heerlijk zomers. Een goede poging waard, leek me. Forget it, kon linea recta terug naar de winkel.

Absolute favorieten

Guus heeft op het moment  een paar los zittende, flodderige zomerbroekjes met kleurige bloemetjes en sterren. Staan haar superleuk, ze zitten lekker en zijn prima te combineren met roze en mierzoete beestenbabies. Win-win-win. Alleen, deze broeken -en een jurkje met vlinders- zijn gebombardeerd tot de absolute favorieten van het seizoen. Het liefst heeft Guus ze iedere dag aan. Met tot gevolg dat haar andere spullen ongedragen in de kast blijven hangen. En die heeft ze toch ècht ook zelf uitgekozen. Er komt hier namelijk niets meer het huis in waarover enige twijfel is uitgesproken door mijn kieskeurige kind. Ik ben door schade en schande wijs geworden: initiële twijfel leidt tot nooit aantrekken. Een kindergarderobe met stukken waar na een jaar nog steeds het kaartje aan zit, dat overkomt me dus niet meer! Nou ja, minder. Het blijft lastig om Guus in iets anders te krijgen dan in haar favo’s. Ik heb al van alles geprobeerd om haar aan te zetten tot variëren, maar zonder veel succes.

Eigen stijl

Echt stoer wil het bij Guus allemaal niet worden. Spijkerbroeken zijn stom en skinnies zijn te… eh.. skinny. Dat laatste snap ik heel goed. Ik kan ook niet goed in een klimrek klimmen met zo’n strakke broek aan. Ook niet zonder trouwens, maar dat is weer een heel ander verhaal. Erg trendy is het meestal ook niet, want Guusjes stijl is vooral makkelijk en meisjesachtig. Ze wil lekker kunnen spelen in wat ze aan heeft, en zich er fijn in voelen. Eigenlijk heeft ze het nu al goed begrepen, want zoals Yves Saint Laurent zei: ‘Fashion fades, style is eternal’.

Tweewekelijks stuurt Carla (47) op de deadline haar blog ‘Met kunst- en vliegwerk’ in. Eerder lukt niet. Als werkende, single moeder met een brede belangstelling en ook nog een sociaal leven komt ze ieder etmaal tijd tekort. Met een ruime dosis zelfspot en een vleug relativeringsvermogen schrijft ze over hoe ze alle ballen in de lucht houdt. Of niet.

Blog Fashion kids

Lid worden en profiteren van vele voordelen? Meld je dan nu aan bij Club Aanmoederen!

Members Only


Om toegang te krijgen tot deze pagina dient u hieronder het verkregen wachtwoord in te vullen.


×