Close

Categorie: Blogs Anke

Blog Anke (terug van weggeweest!) – “Een frisse wind”
door

Blog Anke (terug van weggeweest!) – “Een frisse wind”

Er is meer dan een jaar verstreken sinds ik mijn laatste blog schreef. Soms is het even nodig, wat tijd, wat afstand en ruimte om weer met een frisse blik verder te gaan. Het nodige is gebeurd en ook het nodige juist niet.
Er is meer rust en ruimte gekomen, meer tijd voor elkaar. Dat hoopten we in Haren te vinden en daar vonden we het ook, met elkaar.
Nu we helemaal gesetteld zijn, voel ik de teksten weer opborrelen, soms wat losse flodders maar soms ook hele verhalen. Tijd om pen en papier weer op te pakken en te schrijven over mijn leven als moeder.

Baktijd
Vandaag een klein verhaal met een lekker einde, om zelf mee aan de slag te gaan.
Op regenachtige en stormachtige dagen als deze ben ik graag binnen, bijzonder voor mij want ik ben toch het liefste buiten. Maar met zulk weer geniet ik van de regen die tegen de ramen klettert, de wind die om het huis dendert en de houtkachel die het huis en ons verwarmt.

In deze warmte zet ik graag een gezellig muziekje aan en steek ik nog even wat kaarsen aan, gewoon omdat het kan.
Kaspertje dwarrelt om me heen en speelt met zijn auto’s en vliegtuigjes. Als hij daarmee klaar is, wil hij me het liefst met alles helpen. Want ja, hij is intussen getransformeerd van bolle baby naar een eigengereide peuter.
Vandaag is een dag dat het kan, er is tijd in overvloed en we blijven toch lekker binnen.
Koekjes bakken dus. De meest simpele koekjes die geschikt zijn voor kleine peutertjes die hun handen graag vies maken en ze ook graag in hun mond stoppen.

Doen!
Men nemen 1 of 2 bananen (afhankelijk van hoeveel koekjes je wilt maken, met 1 maak je ongeveer 6 koekjes).
Prak de bananen lekker fijn met alle handjes die willen helpen tot het een smeuïge pasta is.
Voeg daar havermout bij tot het een soort papje wordt.
Maak daar koekjes van in elk gewenste vorm en bak ze ongeveer 15/20 minuten gaar op 180 graden.
Even laten afkoelen en smullen maar!
Erg lekker onder het genot van warme appelsap of een kopje thee.

Lesson learned
Geniet met liefde en in aandacht voor elkaar en elk moment.
Dat is wat ik nog meer heb geleerd dit jaar. De tijd gaat zo snel, de seizoenen vliegen voorbij en juist op dit soort momenten, samen deegjes kneden, zelfgebakken koekjes smullen, het samenzijn geeft me zo’n enorme rust, dat de tijd overbodig wordt…

P.S. : Ook lekker is dit recept met een snufje kaneel of kokosrasp. En wanneer je de havermout eerst laat weken, krijg je een wat smeuïger eindresultaat.

Anke (30) woont met Stephan, Kasper (december 2014) en Mees (de kat) in Haren.
Ze wordt blij van zonnige dagen, kokkerellen, wijntjes, vrienden, yoga en haar gezinnetje.

Blog Anke ‘Dit hadden ze me niet verteld’- Eerste hulp bij een ziek kind
door

Blog Anke ‘Dit hadden ze me niet verteld’- Eerste hulp bij een ziek kind

Nooit leuk, een ziek kindje maar wanneer je precies op dat moment een verhuizing hebt gepland rijst probleem nummer twee op.
Hoe ga je dit doen? Kind bij vader, bij moeder of bij oma?
Wat is het beste voor jou, voor de verhuizing, voor het kind? Welke belangen moet je nu behartigen?
Het leven van een moeder, een grote afweging…

De Keuze
Zonder er echt over na te denken maakte ik de keuze bij Kasper te blijven. Natuurlijk dacht ik tijdens de dag meerdere malen aan de mensen ( en dan voornamelijk aan mijn vriend), die mijn huis leeg haalden en schoonmaakten. Soms zonder enige emotie en andere momenten met tranen in mijn ogen want het gevoel, het proces, van je huis leeghalen is nodig om een hoofdstuk af te sluiten en dit miste ik nu allemaal.

Maar aan de andere kant lag ik thuis, in een tijdelijk thuis, met het liefste wezen van de wereld in mijn armen die zich kreunend en steunend aan me vast had geklampt met enorme hoge temperaturen waardoor ik me bijna in een tropisch oord waande.
Hij had mij écht nodig.
De verhuizing kon mij wel missen. Ik ben een chaoot, niet heel sterk en raak snel in de stress van troep. Niet echt een goede combi met verhuizen.
Al was ik er graag bij geweest, het heeft toch ook altijd iets feestelijks en dan voornamelijk de afsluiting: lekker uit eten gaan bijvoorbeeld met een enorm voldaan gevoel.
Maar andere zaken in mijn agenda dus…

Dag lief huis
Zondag in de loop van de dag was het klaar, het huis was leeg en was niet meer ons thuis. Het was klaar voor de nieuwe bewoners die er weer hun huis van zouden gaan maken.
Van vol huis met dozen, troep en onze eigenheid was het alleen nog een omhulsel zonder inhoud.
En het was goed.
Dag lief huisje waar wij samen gingen wonen, waar Kasper geboren werd en hij zijn eerste jaar leefde.
Einde hoofdstuk.  Denk je dan.

Maar…
Helaas was niet iedereen er blij mee dat ik thuis was gebleven tijdens de verhuizing, de meehelp- ploeg heeft het niet kunnen waarderen en nu ben ik toch een soort van zwart schaap, die anderen heeft laten ploeteren voor haar terwijl ik ‘lui’ op de bank lag met een koortsig kind.
Erg jammer én zonde én ik ben er erg verwonderd over want welke moeder kiest nou niet voor haar kind? Uiteindelijk gaat het kind toch voor alles? Of zie ik dat verkeerd? Heb ik overdreven beschermend gereageerd?

Hoe zou jij dit aanpakken? Heb jij al eens voor dit soort hete vuren gestaan en hoe ging je daar mee om?

Anke (29) woont met Stephan, Kasper (december 2014) en Mees (de kat) in Haren. Ze wordt blij van zonnige dagen, lange wandelingen, kokkerellen, vriendinnen, yoga en wollen babykleertjes.

ziek kind

 

Blog Anke – Uit het hoofd, in het hart: recht op vrije keuze bevalling
door

Blog Anke – Uit het hoofd, in het hart: recht op vrije keuze bevalling

Leegte, geen woord op papier. Tot Nathaly van Club Aanmoederen tegen me zei: ‘Anke, schrijf vanuit je hart’. Daar had ze een punt. Al dagen, misschien zelfs weken, zat ik vast in mijn hoofd. Regeldingen, plannen en nadenken. Ver weg van mijn hart zat ik, tijd om terug te gaan naar de basis, naar iets wat mij heel erg aan het hart gaat, waar ik me oprecht zorgen over maak en wat ik iedere vrouw als een mooie, sterke, krachtige ervaring zou gunnen: de zwangerschap en de bevalling!

Hervorming
Minister Schippers, je kent haar vast van horen zeggen of als onze minister van volksgezondheid, heeft wilde plannen. Ik moet erbij zeggen dat ik niet bepaald blij ben met haar als minister.
Zij wil de geboortezorg gaan hervormen. Kort gezegd worden de afspraken tussen verschillende zorgverleners – de verloskundigen, kraamzorg en de ziekenhuizen- zo strikt dat vrouwen straks weinig tot geen invloed meer hebben op hun zwangerschap en bevalling. Een vreselijke gedachte want niets is zo persoonlijk van een vrouw als een zwangerschap en een bevalling.

Waar komt dit vandaan?
 In 2009 was er enorme ophef over de geboortesterfte in Nederland, die zou aan de hoge kant zijn. Sindsdien is de medische zorg rondom bevallingen enorm toegenomen met als gevolg een enorme daling van thuisbevallingen. Thuisbevallingen kregen zelfs een slechte naam. Sindsdien is het aantal thuisbevallingen gehalveerd.

Hierbij zeggende dat het Nederlandse beleid voor voldragen zwangerschappen goed was, zelfs met de vele thuisbevallingen die er waren (de sterfte bleek te liggen aan de prematuur geboren baby’s).
Helaas heerst er nu vaak angst rondom de bevalling. Veel vrouwen willen in het ziekenhuis bevallen omdat dat veiliger zou zijn, vrouwen geven zich over aan controles en ingrepen die vaak onnodig zijn.
Begrijp me niet verkeerd, ik ben heel blij dat er ziekenhuizen zijn, dat er artsen zijn, dat er mensen zijn die mij kunnen helpen wanneer dat echt nodig is. Maar ik zie bevallen niet als een medisch ‘iets’. Het kan een medische ervaring worden, zeker, maar in principe is het iets wat bijna iedere vrouw kan doen, zonder hulp van wie dan ook.

Oerkracht
Wat ben ik dankbaar voor mijn eigen bevalling. Ook al stond ik vanaf het begin ook open voor medische zorg, ik wou het zelf doen en op eigen kracht omdat ik voelde dat dit kon.
Op wat strubbelingen met mijn verloskundige na (zij hield zich vast aan protocollen, terwijl ik juist op mijn gevoel vertrouwde), was het precies de bevalling zoals ik had gehoopt.

Het begon vroeg in de ochtend en eind van de middag werd Kasper geboren in bad in onze woonkamer. Hij heeft 2 uur bij me gelegen en toen dicht tegen zijn vader aan zodat ik kon douchen met hulp van mijn (ook zelf uitgekozen) kraamhulp.
Deze lieve kraamhulp (en lactatiekundige) reed iedere dag een uur heen en een uur terug om bij ons te kramen. Voor haar kiezen was een bewuste keuze van ons omdat we iemand wilden die over bepaalde zaken hetzelfde dacht.
Het liefst had ik ook een vrijere verloskundige gehad maar het was goed zo, juist omdat ik in mijn kracht bleef, heb ik thuis kunnen bevallen. Als ik haar gevolgd was (liggend op bed en dan persen was wat zij wou), was de bevalling gestagneerd en had ik hoogstwaarschijnlijk naar het ziekenhuis gemoeten…

Een vrije keuze
Zo heeft iedere vrouw haar eigen verhaal met een belangrijk gemeenschappelijk punt:  bijna iedere vrouw is gemaakt zwanger te zijn en te baren. Waar en met wie je deze ervaringen beleeft, of dit nou thuis of in het ziekenhuis is, moet een vrije keuze blijven.
Zwanger zijn en bevallen is een ervaring van een vrouw, niet van een dokter, een verloskundige of een minister van volksgezondheid.
Dus lieve mensen, ik wil jullie vragen de onderstaande petitie te tekenen zodat we onze vrije keuze kunnen behouden:
https://www.petities.nl/petitions/herbezinning-hervormingen-geboortezorg?locale=nl

Anke (29) woont met Stephan, Kasper (december 2014) en Mees (de kat) in Groningen. Ze wordt blij van zonnige dagen, lange wandelingen, kokkerellen, vriendinnen, yoga en wollen babykleertjes.

zwanger
Club Aanmoederen verbindt en inspireert moeders via activiteiten, MoederMatching.nl  en blogs van moeders en experts. Word ook VIP of FAN Member van Club Aanmoederen en geniet van alles wat de Club jou te bieden heeft:
https://www.clubaanmoederen.nl/actie-word-nu-vip-en-support-het-vergeten-kind/

 

Blog Anke ‘Dit hadden ze me niet verteld’- Verhuis-zen
door

Blog Anke ‘Dit hadden ze me niet verteld’- Verhuis-zen

De feestdagen zijn voorbij, het is dan toch echt gaan vriezen en de kerstbomen liggen op sommige plekken nog steeds als zielige verloren groene hoopjes op de stoep om opgehaald te worden.
Het is januari!
Dit was de maand waar ik altijd de grootste hekel aan had, vooral toen ik nog op school zat. Hij duurde gewoon te lang, hij was grauw en donker en in fel contrast met de grootste feestmaand van het jaar: december.
Dit jaar mag hij lang duren van mij, en juist dan vliegt de tijd. Als januari voorbij is, komt februari en dat betekent: inpakken, sorteren, drukte en verhuisstress want ja, in maart vertrekken we.

Dromen
Toen we de keuze maakten om te verhuizen, zaten we met ons hoofd in de wolken en zagen we het allemaal als een grote droom want ach, verhuizen doe je even tussendoor.

Niet beseffende dat deze verhuizing anders zal zijn, heel anders. Namelijk: verhuizen met een kind erbij. Nog steeds heb ik in mijn hoofd een lijstje wat ik hier en daar wat bijschaaf ( dan vooral in de trant van ‘uitstellen’) en elke dag heb ik het voornemen de grote, blauwe kast uit te gaan zoeken.
Dat is mijn eerste stap, de blauwe kast. Alleen ben ik nu al 2 weken bezig met de eerste stap en ja, je raadt het al, de kast is nog niet eens open geweest.
Hoe komt het dat ik er niet aan toe kom? In mijn hoofd leek het zo simpel. Even doen wanneer de dreumes slaapt of even doen wanneer de dreumes lekker aan het spelen is.
De werkelijkheid is dat wanneer dreumes slaapt, ik half knock-out op de bank lig bij te komen en wanneer dreumes speelt, ik andere zaken in huis doe waar ik ook al 5 dagen op achterloop. Kortom deze lijst blijft hangen bij stap 1.

Het goede voornemen
Na dit weekend zal het toch moeten gebeuren, al die fotolijstjes die er al 2 jaar ongebruikt liggen, de posters die ik heb besteld maar nooit heb uitgepakt, de leuke rekjes die ooit ergens wel leuk konden hangen maar nooit zijn opgehangen. Alles ga ik wegdoen.
Dat is mijn nieuwe motto: een jaar niet naar gekeken is: weg ermee!
Daar is verhuizen dan wel weer goed voor, je kunt al je papieren weer langs gaan, kasten uitmesten, lades leegmaken. En vooral je hoofd leegmaken, ruimte maken voor nieuwe zaken.
Voornemens maken dat je het in het volgende huis niet meer zo op zal laten lopen, dat je de kast opgeruimd houdt en een bakje maakt met binnengekomen post en deze elke week even uitzoekt.
Dit houdt je dan ongeveer 3 maanden vol en dan is het nieuwe er van af.

Soberheid
Toch wil ik mijn best doen het deze keer wel te laten slagen, simpeler, makkelijker leven door soberheid. Minder spullen, minder kopen en bewust zijn van wat er is om me heen. Het is ongelooflijk hoeveel je verzamelt in 2 jaar tijd. Niet alleen spullen maar ook kleine dingetjes zoals kaarten, briefjes, post en niet-werkende fietslampjes.
Dat wil ik dus niet meer. Alles wat ik niet gebruik, wil ik wegdoen. Meteen loslaten die handel. Ook wil ik meer boeken lezen en minder vaak op mijn telefoon kijken. Daar gaat ook veel tijd in zitten, kostbare tijd die ik al had kunnen gebruiken voor het uitmesten van die blauwe kast.

Dat is mijn eerste stap naar de soberheid waar ik naar verlang, tijd om die stap te maken. Niet wanneer de dreumes speelt of zijn middagslaapje doet maar gewoon nu- wanneer hij buiten aan de wandel is met zijn vader.

Anke (29) woont met Stephan, Kasper (december 2014) en Mees (de kat) in Groningen. Ze wordt blij van zonnige dagen, lange wandelingen, kokkerellen, vriendinnen, yoga en wollen babykleertjes.

Blog Anke kast

Club Aanmoederen verbindt en inspireert moeders via activiteiten, MoederMatching.nl  en blogs van moeders en experts. Word ook VIP Member en klik hier: https://www.clubaanmoederen.nl/jouw-voordelen/

 

 

Blog Anke ‘Dit hadden ze me niet verteld’- Een nieuw jaar (ook als moeder)!
door

Blog Anke ‘Dit hadden ze me niet verteld’- Een nieuw jaar (ook als moeder)!

Een nieuw jaar!
Met een heel Nieuwjaar luid ik ook het nieuwe jaar in van het moederschap, jaar 2.
Potjandorie, wat is de tijd gevlogen en tegelijkertijd heeft het zolang geduurd.
Van klein, hulpeloos baby’tje nu een lange en stevige dreumes die erg goed weet wat hij wil en wat hij niet wil.
Op 8 december 2014 werd Kasper geboren en begon ons leven als ouders, een leven wat ik niet had kunnen voorstellen- iets wat je weet wanneer het je overkomt. Het ouderschap!

Moeder zijn en worden
Wat een jaar. Wat een bijzonder jaar. Een jaar waarin ik niet alleen moeder werd maar ook moeder leerde zijn. Want de geboorte van je kind maakt je een moeder maar het voeden, het verzorgen en het liefde geven aan je kind maken je daadwerkelijk een mama.
Wat een prachtig gevoel om dit mee te mogen maken. Zijn eerste lachjes, zijn eerste tranen, de eerste stapjes. Al die eerste keren. En daar een heel jaar vol van.

Loslaten
Na een prachtige zwangerschap en een eveneens prachtige bevalling vond ik de eerste maanden erg pittig. Alle hormonen die me dwars zaten, het wennen aan het 24 uur per dag paraat staan en natuurlijk alles goed willen doen vond ik niet altijd even makkelijk maar het werd steeds makkelijker en vanzelfsprekender. Ik leerde (en leer nog steeds) beter los te laten. Vanaf dat de weeën begonnen is het loslaten ook begonnen. Een goede les voor mij als control freak.
Alles veranderde vanaf het moment dat Kasper in mijn armen lag, totaal anders en toch draait de aarde nog hetzelfde rondje om de zon.

8 december 2015
“Mama-  mama- mama!” – hoor ik vanuit Kaspers kamer. Tranen springen in mijn ogen want jeminee, deze dag zal nooit meer gewoon een dag zijn, dit is de mooiste dag uit mijn leven, elk jaar weer, dit is de dag dat ik mama werd!
Nu start er een nieuw jaar en ik verwacht dat ik weer een hoop ga leren van dit jongetje die me het afgelopen jaar al veel lessen heeft geleerd. Ik ben een beetje wijzer en een beetje minder naïef en onzeker.
Op naar 2016, maak er een mooi jaar van!

Anke (29) woont met Stephan, Kasper (december 2014) en Mees (de kat) in Groningen. Ze wordt blij van zonnige dagen, lange wandelingen, kokkerellen, vriendinnen, yoga en wollen babykleertjes.

 Feest taart

 

 

 

Blog Anke – ‘Dit hadden ze me niet verteld’: Verhuis-maar!
door

Blog Anke – ‘Dit hadden ze me niet verteld’: Verhuis-maar!

Niemand had me ooit kunnen wijsmaken dat ik weg zou gaan uit de stad- hoe groter de stad, hoe beter. De vrijheid alles te kunnen doen waar ik zin in heb, alles altijd binnen handbereik, de drukte, de geluiden, de verschillende soorten mensen, de geur, de sfeer…
Nee! Ik zou nooit weggaan uit de stad, nooit van mijn leven.

Een baby
Maar ja, toen werd Kasper geboren en al snel nam de behoefte aan drukte om me heen drastisch af om plaats te maken voor een verlangen naar rust en ruimte.
Het park om de hoek moest worden ingeruild voor wat groters, een bos het liefst.
Meer groen, minder steen.
De dingen die ik eerst zo belangrijk vond om een volwaardig en gelukkig leven te leiden, deden er niet meer toe.
Ineens vond ik het veel belangrijker dat mijn kind in alle rust kan leren lopen en fietsen zonder dat ik er naast zou staan als een overbezorgde moeder voortdurend roepende: “pas op, auto!”, “kijk uit!”.

Knopen doorgehakt
Dus we doen het! We gaan verhuizen, ja hoor, naar een dorp. Een dorp…
Het klinkt nog  eng en heel ver weg maar de knopen zijn doorgehakt.
Een nieuw huis is gevonden en ook ons huis moest verkocht worden.
We dachten dat het snel zou gaan, dan zou alles echt definitief zijn.
Afgelopen maanden heb ik met grote regelmaat mezelf aangekeken in de spiegel en mezelf afgevraagd: “Waar zijn we in hemelsnaam mee bezig? Hoe kunnen we dit alles ‘opgeven’?”
Want zo voelde het toch wel, we gaven wat op. Maar hoe verder we in het hele koop- en verkoopproces kwamen , hoe gemakkelijker het werd.

The end of an era
Zoals we hadden verwacht, was ons huis snel verkocht. Geen weg meer terug.
Over een paar maanden verlaten we de stad.
Alle herinneringen, kopjes koffie, glazen wijn, festivalletjes en onze vrienden laten we achter.
Nou ja, achter? Op ongeveer twintig minuten fietsen;-).
Rust, ruimte en groen- dat staat ons te wachten, met zelfs een houtkacheltje. Ik kan niet wachten. Maar tot die tijd geniet ik nog intens van de drukte, de geluiden en al die verschillende soorten mensen in de stad.
Groningen, mijn lieve stad!

Anke (29) woont met Stephan, Kasper (december 2014) en Mees (de kat) nog eventjes in Groningen. Ze wordt blij van zonnige dagen, lange wandelingen, kokkerellen, vriendinnen, yoga en wollen babykleertjes.

Keep moving

Club Aanmoederen verbindt en inspireert moeders via activiteiten, MoederMatching.nl  en blogs van moeders en professionals. Word ook VIP of FAN Member van Club Aanmoederen en geniet van alles wat de Club jou te bieden heeft: https://www.clubaanmoederen.nl/jouw-voordelen/

 

Blog Anke – ‘Dit hadden ze me niet verteld’: een gezond begin zonder einde
door

Blog Anke – ‘Dit hadden ze me niet verteld’: een gezond begin zonder einde

Een moeilijk onderwerp. Een gevoelig onderwerp.
Er is veel angst en er heerst een taboe op. Maar misschien is het wel een van de belangrijkste onderwerpen als ouder om je over in te lezen en in te verdiepen om vervolgens een weloverwogen keuze te maken.
Toen ik zwanger werd, ging ik me verdiepen in het onderwerp ‘vaccineren’. Het begin van een zoektocht met een lange staart zonder einde.

Hoe het begon
Als kind ben ik zelf niet voor alles ingeënt. De reden was dat ik ziek ‘mocht’ zijn; mijn ouders waren niet bang voor de kinderziektes, ze geloofden in de noodzaak ervan.
Dus toen ik zwanger raakte was het voor mij vanzelfsprekend om mij in dit onderwerp te gaan verdiepen. Ik wilde een goede keuze maken voor ons kindje.
Daarnaast voelde het niet goed om zomaar, blindelings ons kindje te laten vaccineren, een onderbuik-gevoel.
Ik bezocht een lezing, las een boek, zocht veel op internet en ontmoette allerlei interessante mensen die hier veel over wisten.
Ook zag ik veel angst en boosheid. Er kwamen woorden voorbij als de “Pharma-maffia” en “anti-prikbeweging”.
Er hing een vijandige sfeer rondom dit onderwerp en wat mij opviel was dat er twee kampen waren: de mensen die ‘voor’zijn en de mensen die ‘tegen’ zijn (de groep er tussen zal vast bestaan maar deze kon ik moeilijk vinden). Nu was de vraag: bij welk kamp hoorden wij?

Niets is wat het lijkt
Het voelde als kiezen tussen twee kwaden: mijn kind wordt ziek van een kinderziekte of mijn kind wordt ziek van de vaccinaties.
Maar op den duur werd me meer en meer duidelijk dat het helemaal niet zo zwart-wit was.
EN ik ontdekte een hoop schokkende zaken. Dat de farmaceutische industrie helemaal niet zo eerlijk is en zelf de wetenschappers in dienst heeft die vaccinaties onderzoeken en dat er veel, heel veel geld mee verdiend wordt.

Toen las ik de bijsluiter van enkele vaccinaties, ik zag wat er in zat en landde heel hard op aarde. Plots stond ook mijn keuze vast: ons baby’tje zou niet gevaccineerd worden.
Mijn vriend was het snel met me eens toen hij de grafieken zag. Veel van de kinderziekten waren al in aantal gedaald voordat er überhaupt voor gevaccineerd werd.
Hygiëne en betere weerstand door gezond voedsel was hiervan de reden en dus niet de vaccinaties.
Tja, voordat er aluminium, formaldehyde, aspartaam, sorbitol (zoetstof), thimerosal (kwik) en nog meer chemische middelen in mijn kind gespoten zouden worden, moest er echt een wonder gebeuren. Dat was iets waar we samen over uit waren!

Maar dan: BAM!
Onze keuze was dus gemaakt: ons toen nog ongeboren kindje zou geen prikken krijgen.
Maar toen werd Kasper geboren en werden we ineens papa en mama. Een hele kwetsbare periode.
BAM! Op dat moment valt er een brief op je deurmat dat je je kind moet beschermen tegen allerlei enge infectieziekten en dit al met 6 weken (of zelfs met 4 wanneer er kinkhoest heerst).
Daar zit je dan met je goed doordachte keuze die ineens niet meer zo doordacht lijkt. Want stel dat dit allerliefste, kleinste, mooiste en schattigste wezentje in je armen ziek wordt en misschien zelfs overlijdt? Vele rampscenario’s zijn door onze hoofden gegaan en de twijfel sloeg toe.

Even relativeren
De brief werd op de stapel met post gegooid en verdween langzaam naar onderen.
Na een paar weken vond ik hem weer toen ik de post uitzocht en opnieuw lees ik hem.
Ik voel me sterk en de angst heeft plaats gemaakt voor vertrouwen.
We gaan dit doen zoals we hadden afgesproken, zonder angst en zonder doemscenario’s.
Kasper zal opgroeien zonder vaccinaties en dit voelt als de beste keuze voor ons kind.
Sinds de brief hebben we geen seconde meer getwijfeld, we worden alleen maar gesterkt in onze mening als ik weer dingen in het nieuws hoor of lees.
Er wordt enorm veel in de doofpot gestopt. Ouders die niet worden gehoord, kindjes die compleet veranderen na een vaccinatie, er erg ziek van worden of zelfs overlijden. Er wordt altijd gezegd dat het niet aan de vaccinatie ligt.
Het blijft een moeilijk en gevoelig onderwerp maar ik denk dat wanneer je je er in verdiept, de keuze niet meer zo moeilijk is.
Je kunt je keuze onderbouwen en hebt geen angst want je weet wat je doet doordat je je er in hebt verdiept. Dat kan ik dus iedere ouder aanraden. Verdiep je in ‘vaccineren’ en wat de uitkomst dan ook is, dat is de juiste keuze voor jullie!

Anke (29) woont met Stephan, Kasper (december 2014) en Mees (de kat) in Groningen. Ze wordt blij van zonnige dagen, lange wandelingen, kokkerellen, vriendinnen, yoga en wollen babykleertjes.

Club Aanmoederen verbindt en inspireert moeders via activiteiten, MoederMatching.nl en blogs van moeders en professionals. Wil je meer weten over wat we voor moeders doen, klik dan hier.

gezond eten kinderen

 

Blog Anke- Dit hadden ze me niet verteld: ‘Meer dan opvoeden’
door

Blog Anke- Dit hadden ze me niet verteld: ‘Meer dan opvoeden’

De definitie van opvoeden: (kinderen) voeden, verzorgen en normen bijbrengen, volgens de encyclopedie der Nederlandse taal. Maar is dat echt alles wat opvoeden is?

Euforie
Wanneer je bedenkt dat je samen een liefdesbaby wilt maken en er dan zomaar eentje zich in je buik nestelt, denk je aan schattige babygeluidjes, piepkleine handjes en op wie hij/zij zal lijken. Meestal vergeet je tijdens deze euforische tijd dat er opvoedkundige taken bij horen, die misschien zelfs sneller nodig zijn dan verwacht. Want beter nog even in de euforie blijven hangen, toch? Zoals vriendlief zo mooi zei als ik dan toch een moment van realiteitszin had: “ Joh, maak je niet druk, dat gaat allemaal vanzelf.” En dan dacht ik, ja, je hebt ook helemaal gelijk en hup!, daar zat ik weer in mijn bubbel.

Oordeel
Wat is een goede opvoeding? Hoe weet je dat je een geschikte ouder zult zijn of bent? Ik verwacht dat ik wel redelijk een idee heb van wat ik wil, wat me te wachten staat en hoe ik het wil gaan aanpakken. Maar is het echt zo simpel dat je vantevoren bedenkt hoe je zoiets groots aanpakt? Ik hoor veel meningen, lees veel verhalen en zie het voor mijn neus gebeuren: de manier van opvoeding van anderen. De ene ouder roept vanaf het bankje, met koffie in de ene hand en een telefoon in de ander, naar het kind in de speeltuin dat het even niet zo moet zeuren (dit is waargebeurd) terwijl de andere ouder in eenzelfde soort situatie naar het kind loopt, bij zich neemt en vraagt wat er is. Het is als buitenstaander zo gemakkelijk om te oordelen wanneer je niet in die situatie zit en vooral te benoemen hoe je het zelf BETER zou doen, maar zo werkt het meestal niet. Er gaat altijd een verhaal aan vooraf.

Jo Frost v.s. attachment parenting
Kijk naar series als ‘Supernanny: eerste hulp bij opvoeden’: een huis vol drama, kinderen die geen grenzen kennen en ouders die er helemaal doorheen zitten en dit soms al jaren zo doen. En dan is daar Jo Frost a.k.a The Supernanny! Jo Frost wijst de ouders op hun fouten en geeft regels en regelmaat in een huis vol onrust. De kinderen moeten in de ‘naughty corner’ als ze niet luisteren, en krijgen een sticker als ze iets goed doen. Dit werkt, voor een gezin waar ouders geen andere uitweg meer zien, perfect. Maar is dit daarmee een goede methode? Het andere uiterste is ‘attachment parenting’, ook wel natuurlijk ouderschap. Kort door de bocht beschreven is het belangrijk dat je als ouder 24 uur per dag met je kind samen bent of in elk geval zo veel mogelijk, dat je borstvoeding geeft en het liefst samen slaapt. Wanneer je kind niet luistert, probeer je achter de oorzaak te komen in plaats van te straffen voor fout gedrag. Tussen deze twee methoden zitten nog heel veel andere opvoedingsstijlen, voor ieder wat wils.

Herhalen herhalen herhalen
10 Maanden oud is hij nu, onze Kasper, en ik denk dat het opvoeden een mini-beetje is begonnen. Ik zeg ja en hij doet nee. Het zijn nu nog kleine dingen en het is nog allemaal even schattig, maar ik houd mijn lach in en blijf met gladgestreken hoofd herhalen, herhalen en herhalen. Voor mijn gevoel heeft vriendlief gelijk gehad, het gaat vanzelf (of is dit nog steeds de euforie die spreekt?). Langzaam groei je als ouder met je kind mee. Je kind leert lopen door vallen en opstaan en zo leren wij ook ‘ouders’ zijn. Opvoeden is veel meer dan voeden, verzorgen en normen bijbrengen. Niet iedereen zal het kunnen, niet iedereen zal het leuk vinden maar in de tussentijd doen we allemaal heel hard ons best om het zo goed als mogelijk te doen en onze kinderen te begeleiden bij het groot worden.

Anke (29) woont met Stephan, Kasper (december 2014) en Mees (de kat) in Groningen. Ze wordt blij van zonnige dagen, lange wandelingen, kokkerellen, vriendinnen, yoga en wollen babykleertjes.

blijf opvoeden

 

#Blog Anke – ‘Dat hebben ze me niet verteld’: meet onze nieuwe blogster Anke!
door

#Blog Anke – ‘Dat hebben ze me niet verteld’: meet onze nieuwe blogster Anke!

Toen ik zwanger was, voelde het voor mij als vanzelfsprekend dat ik borstvoeding zou gaan geven. Ik maakte me dan ook niet druk over het hoe en wat, ik zou wel zien. Een beetje horen, een beetje lezen, het kwam wel wanneer het zover was. Toen werd er een heel lief klein mensje geboren, heel fijn thuis in bad, een klein jongetje met de naam Kasper. Het moederschap was begonnen…

Roes?
Eerst leefde ik nog in een roes. Mijn lieve kindje aan de borst, samen in bed en alleen maar verbaasd en verliefd kijken naar het wezentje dat eerst nog in mijn buik zat. Maar na het paar dagen verdween de roes en kwam er iets anders voor in de plaats: pijn aan mijn borsten, een kindje wat moeite had met aanhappen, slaapgebrek en last but not least sloegen mijn hormonen ook nog enorm op hol wat resulteerde in een huilende moeder. Een achtbaan van gevoelens, ik was zo blij met het manneke in mijn armen maar tegelijk wou ik stiekem wel even weg van alles. Even slapen, even he-le-maal niets.

Slapen, graag!
Op aanraden van mijn lieve kraamverzorgster kolfde ik met de hand en gaf dat op een lepeltje aan Kasper. Ook probeerde ik wat andere houdingen tijdens het voeden en het hielp wel maar ergens ging het borstvoeden me toch tegenstaan. Het 24 uur beschikbaar zijn, mijzelf constant afvragend of hij honger had? Of hij wel genoeg kreeg? De eerste weken bestonden vooral uit voeden en troosten en soms zelf even wat eten (meestal koud want zodra ik warm wilde eten, had zoonlief ook honger). Als hij sliep, liepen we op onze tenen door het huis en fluisterden we alleen nog maar. ‘s  Avonds liepen we uren rond om hem in slaap te wiegen en soms zat ik hem, huilend van frustratie en moeheid, te voeden terwijl mijn borsten leeg aanvoelden. Dan snel nog even slapen voordat het hele circus weer opnieuw begon.

Wat niemand je vertelt
Niemand had me hierop kunnen voorbereiden. Niemand kon mij vertellen hoe het is om zwanger te zijn, om te bevallen en om moeder te worden en tegelijkertijd weten zoveel vrouwen hoe het is. Het is zoiets persoonlijks, iets van jou alleen- dat valt met geen pen te beschrijven. Toch roepen alle ouders hetzelfde: ‘Geniet er maar van want de tijd vliegt, voor je het weet is het voorbij.’ Al die uren, al die weken, al die maanden, het is ook zo voorbij.

Nu is die tijd van bikkelen overgegaan naar ritme, regelmaat en een enorm blije baby En o, wat lijkt die tijd alweer ver weg, want het is waar: de tijd vliegt, dus geniet ik er maar van en wat is het fijn!

Anke, 29 jaar, woont samen met vriend Stephan, zoon Kasper (december 2014) en kat Mees in Groningen. Ze wordt blij van zonnige dagen, lange wandelingen, kokkerellen, vriendinnen, yoga en wollen babykleertjes.

Lid worden en profiteren van vele voordelen? Meld je dan nu aan bij Club Aanmoederen!

Members Only


Om toegang te krijgen tot deze pagina dient u hieronder het verkregen wachtwoord in te vullen.


×