Close

Categorie: Blogs

Brenda’s blog ‘Alles is een aanpak’- Licht
door

Brenda’s blog ‘Alles is een aanpak’- Licht

De zon schijnt de afgelopen weken volop. Mijn innerlijke zon gaat dan ook meteen weer meer schijnen. Ik sta energieker op, heb meer zin in de dag en een jeugdig verlangen borrelt in me op, dat uitkijkt naar Koningsdag, buiten tennissen en muziek- en foodfestivals.

Zonder jas!
De dagen krijgen makkelijker een invulling. “s Ochtends de deuren open, zodat Gyan in en uit kan lopen. Een terrasje, een ijsje in de zon, spelen met water en zand. Een dag vliegt zo voorbij met ’s avonds dat heerlijke lome gevoel en rode wangen. En dan het grootste cadeau van de lente: geen jas op de fiets nodig hebben om warm blijven. Daarin schuilt de ware bevrijding. De jas mag uit. Een nieuw begin! De winter is ten einde.

Licht in je hoofd
En oh, wat was ik toe aan een nieuw begin. Ggek genoeg vergde dat heel wat moed. Zoals Nelson Mandela het ook zo mooi zei: “Ons licht, niet onze duisternis, boezemt ons angst in”. Lange tijd was de vraag voor mij: Hoe laat ik mijn eigen licht meer schijnen? Hoe kan ik de duisternis echt achter me laten? Gelukkig had ik voordat de winter kwam, al heel wat trainingen gevolgd. Zo wist ik dat ik niet echt de zon nodig heb om lichtheid te voelen. Dat het allemaal in je eigen hoofd zit en in je perceptie van de werkelijkheid. En ook dankbaarheid aan te te leren is, net als mindfulness (leven in het nu). Maar breng het allemaal maar eens in praktijk als het winter is en de lente en de zomer voor je gevoel nog heel ver weg lijken.

Leermeester kado
Het mooie is, toen Gyan werd geboren, kreeg ik er zomaar een leermeester bij, waarvan ik jullie in deze blog steeds meer deelgenoot van heb gemaakt onder het motto “Alles is een aanpak”. Op zijn eigen unieke manier, maakte hij me mindfuller, liet hij me meer genieten van de kleine dingen en gaf hij me de moed zaken anders aan te pakken en toonde hij me mijn ware talenten. En zo kwamen we uiteindelijk samen terecht in deze mooie lente. En nu die zich aandient, voelt het voor nu dat de eerste reeks van mijn blogs ook klaar is.

Take a break
Wel borrelt en bruist de creativiteit nog in me aan alle kanten. En ik merk.. ik heb nog vele andere ideeën die ik in de wereld wil gaan zetten. En ik heb besloten dat ik deze lente en zomer mijn vrije tijd en energie daar aan wil gaan besteden. Het licht nog lichter makend. Met het idee dat daarna vast weer een mooi vervolg komt op mijn blogs op deze mooie site. Ik wens jullie voor nu ook een hele mooie lichte lente toe. Jassen uittrekkend. Het donker van de winter achter jullie latend. Genietend in het gras van de frisse en lichte lucht en het nieuwe dat zich aandient met lammetjes en prachtige magnolia’s.

Hartelijk dank voor de vele mooie, lieve en aanmoedigende reacties die ik heb ontvangen op mijn verhalen. En tot het begin van een nieuwe reeks. Ik kijk er nu al naar uit!

Brenda (41) is moeder van Gyan (2). Ze wordt blij van creativiteit, theater, de natuur, goede gesprekken en de schaterlach en nieuwsgierigheid van Gyan.

Brenda’s blog ‘Alles is een aanpak’- Vreugdesprongen
door

Brenda’s blog ‘Alles is een aanpak’- Vreugdesprongen


Laatst las ik een boekje over Kikker aan Gyan voor. Kikker vroeg zich af of hij wel goed genoeg was als kikker, wat hem alle plezier ontnam. Ik keek meteen naar Gyan, die de laatste tijd juist enorm veel plezier heeft met zichzelf. En als hij wat stouts doet of iets wat even niet zo leuk is en ik hem daarop aanspreek, kijkt hij schuldbewust. En weet hij, zoals hij zelf ook heel vaak zegt, “Ditte was niet handig”. En dan is het moment, soms gepaard met een kleine huil- of boze bui, weer voorbij. Geen ballast die hij daarna met zich mee draagt, of (pieker)gedachten.

Geen gedoe
Ik kan met bewondering kijken naar zoveel luchtigheid. Net zoals ik die ook bij hem ervaar tijdens de muziekles die we samen volgen. Hij doet wel of hij doet niet mee. Daarover vindt geen lange dialoog met zichzelf plaats van ‘zal ik wel of zal ik niet?‘. En ook geen oordeel naar hem zelf toe. Of afweging vooraf van’kan ik het wel of doet iemand anders het niet beter dan ik?’. Alles is in het hier & nu met een schoon geweten. En met een vertrouwen dat alles goed is en goed komt.

Frank en vrij bewegen
Wanneer komt het moment, vroeg ik me laatst af, dat dat om zal slaan? Dat hij, net zoals Kikker, zal gaan twijfelen aan zijn eigen kunnen? Of zich meer aantrekt van anderen in zijn doen en laten? En dat hij niet, zoals vandaag, zo frank en vrij staat te dansen met zijn handjes in de lucht op Bamboleo van de Gipsy Kings? Ik heb geen idee en ik kan alleen maar hopen dat deze puurheid nog heel lang blijft.

Diep verlangen
In het boek “Houden van jezelf” las ik ook over deze puurheid en mildheid naar jezelf. En de mechanismen die je daarbij vandaan houden waaronder perfectionisme – de strenge rechter op je schouder en het verdringen van je echte emoties. Tja, hoe herkenbaar is dat? Toen Gyan net geboren was, vond ik dat ik het altijd nog beter had kunnen doen. Kon ik met jaloezie kijken naar hoe natuurlijk andere moeders het moederschap af leek te gaan. En ’s avonds in mijn bedje piekerde ik heel wat af. En daarover was ik dan ook nog eens streng naar mezelf toe. Wat kon ik dan soms verlangen naar zo’n leeg hoofd als Gyan nog heeft en zoveel zelfliefde.

De kleine, grote leermeester
Het mooie is, dat nu hij ruim 2 jaar is, er steeds meer van zulke momenten komen. Daarin is Gyan een goede leermeester voor mij. Hij daagt me uit mijn denken uit te schakelen en weer kind te zijn, zoals bijvoorbeeld tijdens muziek op schoot. Voor ik er erg in heb, sta ik te trommelen, te zwaaien met linten, te swingen met de sambaballen en zing ik ieder liedje mee. Of dat net zo zuiver is als het geweten van Gyan betwijfel ik ten zeerste. Maar in het lokaal komt mijn speelsheid weer boven.

De kracht van herhalen
De kunst is dit door de week vast te houden. Maar gelukkig komen de liedjes van de les nog ettelijke keren langs, zoals dat bij kinderen gaat. Zo wordt het steeds meer een patroon. En maken we, net als Kikker die aan het einde van het verhaal ontdekt dat hij als kikker uniek is, steeds vaker samen sprongen van vreugde.

Brenda(41) is moeder van Gyan (2). Ze wordt blij van creativiteit, theater, de natuur, goede gesprekken en de schaterlach en nieuwsgierigheid van Gyan.

Club Aanmoederen verbindt en inspireert moeders via MoederMatching.nl, activiteiten en blogs van moeders en experts. Word ook lid van Club Aanmoederen en geniet van alles wat de Club jou te bieden heeft: Word lid

Blog Anke (terug van weggeweest!) – “Een frisse wind”
door

Blog Anke (terug van weggeweest!) – “Een frisse wind”

Er is meer dan een jaar verstreken sinds ik mijn laatste blog schreef. Soms is het even nodig, wat tijd, wat afstand en ruimte om weer met een frisse blik verder te gaan. Het nodige is gebeurd en ook het nodige juist niet.
Er is meer rust en ruimte gekomen, meer tijd voor elkaar. Dat hoopten we in Haren te vinden en daar vonden we het ook, met elkaar.
Nu we helemaal gesetteld zijn, voel ik de teksten weer opborrelen, soms wat losse flodders maar soms ook hele verhalen. Tijd om pen en papier weer op te pakken en te schrijven over mijn leven als moeder.

Baktijd
Vandaag een klein verhaal met een lekker einde, om zelf mee aan de slag te gaan.
Op regenachtige en stormachtige dagen als deze ben ik graag binnen, bijzonder voor mij want ik ben toch het liefste buiten. Maar met zulk weer geniet ik van de regen die tegen de ramen klettert, de wind die om het huis dendert en de houtkachel die het huis en ons verwarmt.

In deze warmte zet ik graag een gezellig muziekje aan en steek ik nog even wat kaarsen aan, gewoon omdat het kan.
Kaspertje dwarrelt om me heen en speelt met zijn auto’s en vliegtuigjes. Als hij daarmee klaar is, wil hij me het liefst met alles helpen. Want ja, hij is intussen getransformeerd van bolle baby naar een eigengereide peuter.
Vandaag is een dag dat het kan, er is tijd in overvloed en we blijven toch lekker binnen.
Koekjes bakken dus. De meest simpele koekjes die geschikt zijn voor kleine peutertjes die hun handen graag vies maken en ze ook graag in hun mond stoppen.

Doen!
Men nemen 1 of 2 bananen (afhankelijk van hoeveel koekjes je wilt maken, met 1 maak je ongeveer 6 koekjes).
Prak de bananen lekker fijn met alle handjes die willen helpen tot het een smeuïge pasta is.
Voeg daar havermout bij tot het een soort papje wordt.
Maak daar koekjes van in elk gewenste vorm en bak ze ongeveer 15/20 minuten gaar op 180 graden.
Even laten afkoelen en smullen maar!
Erg lekker onder het genot van warme appelsap of een kopje thee.

Lesson learned
Geniet met liefde en in aandacht voor elkaar en elk moment.
Dat is wat ik nog meer heb geleerd dit jaar. De tijd gaat zo snel, de seizoenen vliegen voorbij en juist op dit soort momenten, samen deegjes kneden, zelfgebakken koekjes smullen, het samenzijn geeft me zo’n enorme rust, dat de tijd overbodig wordt…

P.S. : Ook lekker is dit recept met een snufje kaneel of kokosrasp. En wanneer je de havermout eerst laat weken, krijg je een wat smeuïger eindresultaat.

Anke (30) woont met Stephan, Kasper (december 2014) en Mees (de kat) in Haren.
Ze wordt blij van zonnige dagen, kokkerellen, wijntjes, vrienden, yoga en haar gezinnetje.

Brenda’s blog ‘Alles is een aanpak’- Open of dicht?
door

Brenda’s blog ‘Alles is een aanpak’- Open of dicht?

Vorige week was ik met Gyan in de supermarkt. En het mooie aan hem is, dat hij alles even fascinerend en interessant vindt. Neem nou de schuifdeuren aan het begin van de winkel. Als je aan komt lopen, zijn ze dicht. En kom je dichtbij, dan schuiven ze open. Wat een magie! Eindeloos kan mijn mannetje er naar kijken. Stapje naar voren, stapje naar achter. Met de neus er tegenaan. Door de deur heen. Even zwaaien naar mama. En dan via de andere kant weer terug. En ondertussen alle mensen vriendelijk groetend die met volle winkelkarren, gehaast of relaxed en alleen of met kinderen, door de deur lopen. Waarop ik samen met een bekende die ik daar zag, tot de conclusie kwam dat hij later altijd nog portier kan worden. Die aanleg zit er in.

Met de jaren meer op slot
Al wachtend op Gyan, zat ik te bedenken. hoe nieuwsgierig ik zelf nog naar nieuwe dingen ben en hoe open ik er voor sta. Of dat ik eigenlijk al een beetje heb bedacht hoe alles in elkaar zit. En een vertrouwde manier heb gevonden met alles om te gaan. Lange tijd was mijn leven een buckitlist. Elk jaar ondernam ik wel een paar nieuwe activiteiten. En voor nieuwe mensen, ideeën en het onbekende stond ik altijd open. En nog steeds ben ik iemand die gemakkelijk “ja” zegt, op nieuwe mensen afstapt of nieuwe theorieën leest. Maar toch merk ik dat ik mijn indrukken eerder “dicht” zet en eigenlijk al heb ingevuld en in een kader heb gezet. Of ze tegen oudere ervaringen af zet. En eerder besluit dingen niet te doen of over mezelf zeg “zo ben ik nu eenmaal” en “zo pak ik de dingen aan”.

Vastgeroest?
Nu word je op deze leeftijd niet meer elke dag uitgedaagd om over je zelfbeeld na te denken. Dus hoe blij was ik met het verjaardagscadeau “elke dag een vraag – een dagboek voor 5 jaar”, waarin ik 5 jaar lang elke dag een vraag over mezelf mag beantwoorden. Op 27 januari j.l. luidde de vraag: “Kun je jezelf in 4 woorden omschrijven?”. Ik had al twee eigenschappen op papier staan, toen ik bij de 3e eigenschap dacht: is dit echt waar? Zet ik me met al deze omschrijvingen ook niet enorm vast? Als feiten, die niet meer nader onderzocht hoeven te worden? Kan het ook zijn, dat ik meer ben dan dat en wellicht ook juist ook wel eens helemaal aan de andere kant van het spectrum zit?

Schuifdeuren geopend
Daarop besloot ik, net zoals Gyan met de schuifdeuren deed, vanuit verschillende perspectieven naar de eigenschappen te gaan kijken. Eerst van veraf, daarna van heel dichtbij. Om vanuit daar met mezelf af te spreken de komende tijd maar eens heel dapper door al die denkkaders heen te breken. Erop vertrouwende dat als het nieuwe gedrag niet bij me past, ik altijd nog, net als Gyan weer terug kan lopen. Levende in de wijsheid dat tussen beide kanten, soms alleen maar een schuifdeur zit.

Brenda(41) is moeder van Gyan (2). Ze wordt blij van creativiteit, theater, de natuur, goede gesprekken en de schaterlach en nieuwsgierigheid van Gyan.

Brenda’s blog ‘Alles is een aanpak’ – Tijd of kwaliteit?
door

Brenda’s blog ‘Alles is een aanpak’ – Tijd of kwaliteit?

Aristoteles zei:“Kwaliteit is geen daad – het is gewoonte”. Nou, dat vind ik nog maar de vraag, Want in mijn leven is het af en toe zoeken naar quality time. De combinatie werk – sociaal leven – huishouden – goed voor mijn lijf zorgen en leuke dingen doen met Gyan vraagt soms heel wat organisatie.

Zeker toen ik een tijd lang het idee had, dat ik alle activiteiten voor mezelf maar moest bewaren tot het moment dat Gyan op bed lag. Dat ik dan de kaartjes kon schrijven, de boeken & tijdschriften kon lezen of de work out kon doen die ik wilde. Om de simpele reden dat ik dacht dat ik overdag, naast het huishouden, alle tijd aan mijn mannetje moest besteden. En sterker nog… hij vroeg dat ook de hele dag aan mij. Nog geen stap kon ik zetten, of mijn mini me volgde me al op de voet. Als ik een stappenteller op het woord “mama” had kunnen instellen, waren we zeker boven het aantal van 10.000 gekomen. Terwijl mijn eigen lijf die beweging niet kreeg.

De VIS-methode
Zo kwamen we in een vicieuze cirkel terecht. Hij gaf aan mij aan, dat hij meer aandacht wilde. En ik bleef aangeven dat ik meer tijd voor mezelf wilde. Mijn enige blinde vlek was, dat Gyan niet meer aandacht in tijd wilde. Maar in kwaliteit. Zoals het ook zo mooi in de ‘VIS-methode’ staat beschreven. Die komt van de Pike Place Fish Market in Seatle, waar de medewerkers meer dan gemiddeld plezier, energie en creativiteit hebben in hun werk dan dat je in een vishandel zou verwachten. Het geheim? Erbij zijn: de volle aandacht hebben voor de ander zonder jezelf af te leiden. En mezelf afleiden, dat deed ik juist wel regelmatig als ik samen met Gyan in een activiteit zat. Even een appje sturen, alvast nadenken over het eten van die avond, even iets opruimen of op mijn actielijstje zetten. Het patroon moest doorbroken, maar hoe?

Win-win
De oplossing was simpeler dan ik dacht. Met het uitgangspunt ‘erbij zijn’in mijn achterhoofd, stelde ik twee “half uurtjes Gyan” per dag in. Wat betekende dat ik zonder afleiding (radio / tv / telefoon) de tijd voor hem nam en dat hij in die tijd de volledige leiding had over wat we gingen doen. Ik dacht dat ik dit vooral voor hem deed, maar niets bleek minder waar. Ik werd er zelf juist heel rustig en blij van. Wetende dat ik na dat half uurtje, ook een half uur de tijd voor mezelf kon nemen, zonder me schuldig te voelen.

Kwalitijd
Sinds de invoering van de methode, zijn het plezier, energie en ontspanning in huis met het dubbele verhoogd! Gyan heeft zijn speelgoed en fantasie ontdekt, ook in zijn eentje. En ik kom overdag ook weer toe aan zaken die voor mezelf belangrijk zijn. Soms gaan we allebei zo op in onze activiteiten, dat we de tijd helemaal vergeten. Dan dromen we heerlijk weg in wat we doen. En is ‘de tijd voor onszelf nemen’ een gewoonte geworden.

Brenda (41) is moeder van Gyan (2). Ze wordt blij van creativiteit, theater, de natuur, goede gesprekken en de schaterlach en nieuwsgierigheid van Gyan.

Club Aanmoederen verbindt en inspireert moeders via activiteiten, MoederMatching.nl en blogs van moeders en experts. Word ook VIP Member van Club Aanmoederen en geniet van alles wat de Club jou te bieden heeft:
https://www.clubaanmoederen.nl/word-lid/

Brenda’s blog ‘Alles is een aanpak’- Inzoomen of uitzoomen?
door

Brenda’s blog ‘Alles is een aanpak’- Inzoomen of uitzoomen?

Schoonheid zie je soms beter van een afstandje. En dat is niet altijd even makkelijk, want soms zit je in een huis gewoon heel dicht op elkaar’s huid. Dan is het soms zo’n gemiep en gemuis op de m².

Groundhog Day-momenten
Neem nu bijvoorbeeld de ochtenden, die hier standaard nog om 06:00 uur beginnen. Ik noem ze gekscherend ook wel eens de ‘Groundhog day’- momenten. Gebaseerd op die film, waarin Bill Murray, de hoofdrolspeler, elke ochtend tegen zijn zin in wakker wordt in dezelfde dag. Niet dat ik net als Bill Murray niet in die dag wil zitten, maar wel dat er net als bij hem zoveel repeterende alledaagse handelingen zitten aan de start van elke dag.

Dagelijkse race
De dag begint als Gyan ’s ochtends “mama!” roept. Meteen zit ik rechtop in mijn bed. Tijd voor alle ochtendrituelen: van boekjes lezen, wassen, kleren aan en ontbijten tot het klaarmaken voor vertrek. De vraag voor mijzelf is: Hoe houd ik die momenten leuk en ben ik er ook echt bij? Hoe blijf ik bij al die routinetaken uit de automatische piloot? En zorg ik ervoor dat het niet elke dag één grote race tegen de klok wordt om op tijd op mijn werk te komen?

Vrij in de vroege ochtend
Op internet is hierover de wereld aan literatuur te vinden, gebaseerd op onderzoek over hoe je meer van de alledaagse dingen kunt genieten. Met allemaal bruikbare tips zoals: doorbreek routines met kleine veranderingen – maak foto’s – gebruik je zintuigen optimaal- vier je successen en last but not least: besef dat je vrij bent. En dan gaat het vooral over de vrijheid van je denken.

Zoom uit …
Die laatste tip inspireert me nog het meest. Want wat mij vooral helpt om uit het ‘Groundhog day’-gevoel te blijven, is uit te zoomen, net als met een cameralens. Dan zoom ik uit van het beeld van de ontbijttafel uit naar het hele huis – de straat – de stad en de natuur met daarin alle magische momenten die Gyan en ik al hebben beleefd. Dan voel ik meteen al weer zoveel glimlachjes van binnen en voel ik me zo rijk. Net als Bill op het laatst in de film ook doet. Waardoor de “betovering” verbreekt en hij uiteindelijk wakker wordt in een nieuwe dag waarin hij geniet van alle dingen die hij tegenkomt, positief en negatief.

… en weer in
Het mooie van het uitzoomen is ook, dat ik daarna weer zin heb om in het hier en nu te zijn. Dan mag Gyan weer heel dicht op mijn huid zitten en zoom ik graag in op de prachtige details van het moment.

Volgende keer deel II

Brenda(41) is moeder van Gyan (2). Ze wordt blij van creativiteit, theater, de natuur, goede gesprekken en de schaterlach en nieuwsgierigheid van Gyan.

Club Aanmoederen verbindt en inspireert moeders via activiteiten, MoederMatching.nl en blogs van moeders en experts. Word ook VIP Member van Club Aanmoederen en geniet van alles wat de Club jou te bieden heeft: https://www.clubaanmoederen.nl/word-lid/

Brenda’s blog ‘Alles is een aanpak’- Een heel gepuzzel?
door

Brenda’s blog ‘Alles is een aanpak’- Een heel gepuzzel?

Sinds kort heeft Gyan het puzzelen ontdekt. Het begon met een puzzel van 4 stukjes en daarna van 9, 12 en nu soms al van 16 stukjes. Het is prachtig om te observeren hoe dat hele puzzelproces gaat. Soms zit hij lekker in een flow en legt hij het ene stukje na de ander. Dan doet hij weer acties, waarvan je denkt: hoe kan je dat nou doen? Je ziet toch zelf ook wel dat dat niet past? Maar dan blijft hij halsstarrig proberen de stukjes toch aan elkaar te leggen, wat na stevig duw- en handwerk uiteindelijk vaak wel lukt. Soms wil hij alles zelf doen. Dan weer wil hij juist dat ik mee doe en drukt hij de stukjes in mijn hand en sommeert die naar de puzzel toe. En dan zijn er die momenten waarbij hij bij elk stukje met een schuin oog naar mij kijkt of hij het wel goed legt.

Coachend puzzelen
Bij die laatste momenten ben ik altijd een beetje op mijn hoede. Voor je het weet ben ik de “puzzelbrigade” die voortdurend aangeeft of iets goed of fout ligt. En ga ik hem continue verbeteren, waardoor de lol er misschien af gaat. Of ben ik straks degene die al het moeilijke werk doet, terwijl hij de kantjes er letterlijk van afloopt. Ik denk dan altijd meteen ook even aan de toekomst: aan de huiswerkvragen over wiskunde, aardrijkskunde en taal die vast gaan komen. Ooit, tijdens mijn coachopleiding, had een medecursist een cd met coachliedjes gemaakt voor zijn eindopdracht. Eén daarvan was “I don’t want to do your dirty work”. En het zekere maar voor het onzekere nemend, kun je daarmee niet vroeg genoeg beginnen, lijkt mij zo ;-). Dus het enige wat ik tijdens die momenten doe, is ook coachen en wat tips geven over wat je nog meer kunt proberen met het puzzelstukje.

Een klap erop!
Het mooiste moment vind ik altijd als de puzzel af is. Dan straalt mijn mannetje tevreden. En komt de plaat in één keer voor hem tot leven. En herkent hij zijn vriendjes Winnie de Pooh en Donald Duck weer. Dan geeft hij om zijn meesterwerk te bevestigen er nog eens een paar extra klappen op. Waardoor het lekker stevig in elkaar komt te liggen. Heerlijk als je leven qua taken zo overzichtelijk is. Laatst las ik in een artikel, dat dat ook juist hetgeen is waar onze geest het het beste op doet. Taken met een kop en een staart. Waar je na afloop meteen een klap op kunt geven. Daarmee kom je in het hier en nu. In tegenstelling tot vooruit denken, wat we vaak op het werk moeten doen. Dat maakt de geest heel moe. Daarom ga ik nu standaard als ik thuiskom, heerlijk eerst even met Gyan puzzelen. Daarmee glijden de werkbeslommeringen van me af en verdwijnen de actiepuntjes die voor de volgende dag zijn blijven liggen naar de achtergrond. Dan gaan we samen op in het moment en vallen alle puzzelstukjes in elkaar.

Brenda(41) is moeder van Gyan (2). Ze wordt blij van creativiteit, theater, de natuur, goede gesprekken en de schaterlach en nieuwsgierigheid van Gyan.

Club Aanmoederen verbindt en inspireert moeders via activiteiten, MoederMatching.nl en blogs van moeders en experts. Word ook VIP Member van Club Aanmoederen en geniet van alles wat de Club jou te bieden heeft: https://www.clubaanmoederen.nl/word-lid/

Brenda’s blog ‘Alles is een aanpak’ – Tot hier en niet verder?
door

Brenda’s blog ‘Alles is een aanpak’ – Tot hier en niet verder?

“Tot hier en niet verder, het is genoeg geweest, zei de eekhoorn tegen zichzelf op een dag.” Deze mooie zin las ik ooit in een verhaal van Toon Telligen. Ik moet er regelmatig aan denken, als ik Gyan iets probeer bij te brengen over grenzen. Over wat hij wel mag aanraken en waar hij vooral van af dient te blijven. Over dat hij alleen mag gooien met de bal en niet met ander speelgoed. Over dat hij alleen op de stoep mag lopen en niet op de weg. Over dat hij de spullen op zijn plek moet laten staan, etc. etc.. En daarbij is het net alsof hij de uitkomst van datzelfde verhaal al heeft gelezen. Het verhaal waarin de eekhoorn besluit nooit meer een grens te trekken. Het is een spel tussen ons tweëen de laatste tijd, waarin grenzen aan beide kanten worden verkend. En het grappige is, je weet nooit precies wanneer het spel gaat beginnen. Het kan er zomaar ineens zijn als bewolking op een zonnige dag.

Gordon methode
Nu houd ik liever van zonneschijn en helemaal van warmte. Maar dit schijnt er bij te horen, begrijp ik, als je kind 2 jaar is geworden en hij de kracht van zijn eigen stem en willetje ontdekt. En ik begrijp uit alle boeken dat ik het gedrag mag zien als een compliment. Dat hij zich veilig genoeg bij mij voelt om de grenzen uit te testen. Zo voelt het echter niet altijd, zeker niet in the-heat-of-the-moment. In mijn zoektocht naar een geschikte aanpak, stuitte ik op de Gordon methode: gericht op het creëren van win-win situaties. Stel Gyan wil een boek kapot scheuren. Dan is de insteek van de methode, heel simpel gezegd, dat ik hem een oud tijdschrift geef, wat hij wel kapot mag scheuren. En waarmee mijn eigen boek heel blijft. Zo winnen we allebei.

Vrij binnen grenzen
Echt een prachtige methode, maar ik moet eerlijk zeggen ik zou bijna boven mezelf uitstijgen, als ik dat elke keer voor elkaar kreeg Dus af en toe modder ik ook gewoon maar wat aan en probeer ik hem zo goed en zo kwaad als het gaat, duidelijk te maken wat passend gedrag is. De ene keer succesvoller dan de andere. En tussen alle regels door probeer ik hem te laten voelen dat ik van hem houd op alle mogelijke manieren. Die onbegrensde liefde daar houdt ie nog het meeste van. Met hopelijk daarmee in de loop der tijd het besef ontwikkelend, dat echte vrijheid binnen grenzen zit. Om zich vanuit daar, net als de eekhoorn weer vrij genoeg te voelen zijn eigen grenzen te verleggen.

Brenda (41) is moeder van Gyan (2). Ze wordt blij van creativiteit, theater, de natuur, goede gesprekken en de schaterlach en nieuwsgierigheid van Gyan.

Club Aanmoederen verbindt en inspireert moeders via activiteiten, MoederMatching.nl en blogs van moeders en experts. Word ook VIP Member van Club Aanmoederen en geniet van alles wat de Club jou te bieden heeft: Word lid

Brenda’s Blog ‘Alles is een aanpak’ – Alleen of Samen?
door

Brenda’s Blog ‘Alles is een aanpak’ – Alleen of Samen?

Al jaren ben ik fan van Stef Bos. Ik vind hem een prachtig muzikaal mens en zijn teksten en muziek weten me vaak diep te raken. Neem nu het nummer “Samen staan we sterk” over de eenvoud van de tweevoud. En dat je samen meer bent. Toen ik het lied laatst weer hoorde, kwam de tekst anders dan de keren daarvoor bij me binnen. Waarschijnlijk omdat ik net was aangesproken door iemand als “alleenstaande moeder”. Ik vroeg me af: Ben ik dat echt, een moeder die alleen staat? Het “staande houden” spreekt me wel aan. Maar alleen? Lange tijd, zeker in het begin, heb ik me wel alleenstaand gevoeld. Maar de laatste tijd begint die titel te knagen. Het klinkt zo “smal”.

In verbinding
Natuurlijk, ik woon alleen met Gyan in een huis. Maar inmiddels hebben we een heel netwerk van vrienden en bekenden om ons heen, met wie we in verbinding zijn. Allemaal mensen, die stuk voor stuk iets bijdragen aan zijn opvoeding en ontwikkeling. Of het nu de bakker is die hem al vanaf zijn geboorte kent, de slager van wie hij altijd een plakje worst krijgt of de vrouw van de speelgoedwinkel die hem altijd zo vriendelijk groet. Allemaal bouwen ze een stukje mee aan zijn groei. De crècheleidsters natuurlijk, bij wie hij elke dag zoveel mag ontdekken van de wereld. Alle oppassen, die zo graag met hem spelen, lezen of knutselen. De vrienden en familie van ver en dichtbij, waar we altijd meer dan welkom zijn om te logeren. En dan is er natuurlijk nog Club Aanmoederen, waar ik andere moeders ontmoet en vragen en belevenissen over opvoeden kan delen.

Van alleen naar samen
“It’s takes a city to raise a child”, luidt een gezegde en daar ben ik het roerend mee eens. Lange tijd heb ik gedacht dat ik hier misschien zo’n voorvechtster van was gezien mijn privé-situatie. Maar ik hoor steeds meer geluiden deze richting op gaan. Op de site van Kiind magazine las ik een prachtig artikel over de kracht van gezamenlijk een kind opvoeden. En ook de speech van Jan Terlouw, onlangs in DWDD, over het touwtje uit de brievenbus gaat deze richting uit.

Natuurlijk, er gebeuren vreselijke dingen in de wereld, maar er is ook een tegengeluid. Een geluid van samen en van delen. Een geluid dat je erop mag durven vertrouwen dat anderen ook van jouw kind houden en het een goede toekomst willen geven. Een geluid, dat mij gunstig stemt voor de toekomst. Voor de wet zal ik alleenstaande moeder blijven heten. Maar als ik met één bepaald gevoel 2017 in ga, dan is het wel met het gevoel van ‘samenstaan’.

Brenda(41) is moeder van Gyan (2). Ze wordt blij van creativiteit, theater, de natuur, goede gesprekken en de schaterlach en nieuwsgierigheid van Gyan.

Club Aanmoederen verbindt en inspireert moeders via activiteiten, MoederMatching.nl en blogs van moeders en experts. Word ook VIP Member van Club Aanmoederen en geniet van alles wat de Club jou te bieden heeft: https://www.clubaanmoederen.nl/word-lid/

 

Brenda’s blog ‘Alles is een aanpak’- Elimineren of doseren?
door

Brenda’s blog ‘Alles is een aanpak’- Elimineren of doseren?

Guilty pleasures: dingen die je fijn vindt, maar liever niet met anderen deelt. Ik ken ze wel… Zo ga ik al jaren tweemaandelijks met een vriendin naar romantische komedies. Films waarvan je bij de start het einde van de film al kunt raden. Toch blijven we gaan. Want we vinden het heerlijk, even in de relaxstand met het verstand op nul. Even weg van alles wat ons bezighoudt. Ons overgevend aan de beelden en muziek onder het genot van popcorn en een biertje. Zou voor Gyan hetzelfde gelden?, vroeg ik me een tijdje geleden af. Ik vroeg me laatst af of hetzelfde voor Gyan zou gelden. Zou hij ook behoefte aan guilty pleasures hebben? Lange tijd hield ik voor hem ‘de troep’ buiten de deur. En met troep bedoel ik: speelgoed dat veel geluid maakt, suiker en TV & videofilmpjes. Maar nu mijn ventje, vandaag op de kop af, 2 jaar is, is dat bijna ondoenlijk. En de vraag is ook of dat het beste voor hem is. Kan hij niet beter leren er gedoseerd mee om te gaan dan niet weten dat het bestaat?

Blinde vlekken
Het antwoord kwam op een middag dat een goede vriend langs kwam. Soms is het als alleenstaande moeder fijn, dat er even iemand met je meedraait. Voordat je het weet, blijf je in je eigen cocon van gedachten draaien. En ga je denken dat je de wijsheid in pacht hebt. Want feit is, als je in je eentje een kind opvoedt, krijg je weinig feedback. En als je dat wel weer eens krijgt, blijkt vaak maar weer hoe waardevol dat kan zijn. Dat staat ook zo mooi beschreven in het boek van Diana Koster ‘Perfecte moeders bestaan niet’. Zij geeft aan dat hoe meer je deelt met anderen, hoe meer zicht je krijgt op je eigen blinde vlekken en hoe onbevangener je in het leven komt te staan. En onbevangenheid vind ik een prachtig uitgangspunt. Maar ik was het een beetje kwijt. Ik wilde een perfecte wereld creëren voor Gyan.

Petit Plaisirs
Maar die middag kreeg ik het weer heel duidelijk te horen: “Brenda, de perfecte wereld bestaat niet. Net zoals perfecte moeders niet bestaan. Leer te laveren tussen alles wat er is.” En sindsdien is dat mijn nieuwe kompas. En ik kan zeggen: het bevalt goed. Aan de ene kant ben ik streng en duidelijk. En aan de andere kant, gun ik Gyan af en toe de guilty pleasures op zijn niveau. Wat Bridget Jones of Soof voor mij is, is Bumba nu voor Gyan. Ruil daarbij de popcorn in voor een Nijntje-koekje en het biertje voor een beetje ranja en het feest is compleet. Even hoeft hij dan ook helemaal niets. Niet te klimmen, niet te klauteren en niet te beseffen dat hij iets nog niet kan. Alleen maar zitten voor de TV. Als het woord Bumba valt, klapt mijn mannetje al in zijn handen. van plezier. En tijdens het kijken heeft hij een grijns van oor tot oor. Ik raak er elke keer door ontroerd. Net zoals dat vaak gebeurt bij het einde van de romantische komedies. Vandaar dat ik daarom vanaf nu maar de franse term ga gebruiken voor de guilty pleasures, te weten “petits plaisirs” (kleine genoegens)”. Past eigenlijk veel beter en geeft een stuk meer vrijheid om lekker te genieten :-).

Brenda(41) is moeder van Gyan (2). Ze wordt blij van creativiteit, theater, de natuur, goede gesprekken en de schaterlach en nieuwsgierigheid van Gyan.

Lid worden en profiteren van vele voordelen? Meld je dan nu aan bij Club Aanmoederen!

Members Only


Om toegang te krijgen tot deze pagina dient u hieronder het verkregen wachtwoord in te vullen.


×