Close

Categorie: – Blogs Inge (MIER coaching)

Blog expert Inge – ‘Time flies’
door

Blog expert Inge – ‘Time flies’

“Oh, de tijd gaat echt veel te snel! Zo is ze nog een baby en nu gaat ze al naar groep 3!”

Herkenbaar? Het gevoel dat de tijd door je vingers glipt, dat je af en toe ineens wakker wordt en je je realiseert dat je alwéér een jaar verder (en een jaar ouder) bent?

Dat je, als je terugkijkt op het afgelopen jaar, maar een paar momenten ècht scherp voor de geest kunt halen?

Vaak zijn we gedurende de dag met onze aandacht overal, behalve bij het moment zelf.

Onze aandacht is geneigd om constant rond te fladderen, van onderwerp naar onderwerp te springen om labeltjes te plakken, te plannen, te piekeren, te fantaseren, terug en vooruit te denken. Dat heeft natuurlijk een functie: door al die (eventuele) gebeurtenissen te overdenken kun je de wereld voor jezelf in begrijpelijke (en dus veilige) hokjes plaatsen.
En gelukkig kunnen we tijdens dat denken gewoon allerlei dingen op de automatische piloot doen. En dat allemaal zonder er met echte, volledige aandacht bij te hoeven zijn.

Het is eigenlijk verbazingwekkend, dat je je kind te eten kunt geven en tegelijk in gedachten bezig kunt zijn met het voorbereiden van een presentatie, of met datgene wat je vanavond gaat koken. Of dat je naar je werk kunt rijden en tegelijk je zus kunt bellen. Dat je je vakantiedagen aan het inplannen bent terwijl je met je kinderen speelt.

Het is ook wel aanlokkelijk om jezelf zo in tweeën te delen: het lijkt net alsof je op die manier heel efficiënt bezig bent.
Handig toch? Wij vrouwen zijn toch zo goed in multitasken?

Nee. Eerlijk gezegd zijn we dat niet. En mannen ook niet.

Ons mensenbrein is inmiddels wel zodanig geëvolueerd dat we de dingen die we heel erg vaak herhalen automatisch leren te doen, dus zonder er bewust aandacht aan te hoeven schenken. Die automatische piloot is in veel gevallen echt wel handig en snel en ook heel erg nodig om te kunnen functioneren. Je kunt door je auto-pilot fysiek twee (of meer) dingen tegelijk doen: fietsen en een liedje zingen, huppelen en in je handen klappen, je Facebook checken en een kop koffie drinken gaan prima samen.

Je aandacht kun je echter maar op 1 ding tegelijk richten.
Je kunt met je aandacht wel snel schakelen tussen twee taken maar je aandacht kan gewoonweg niet op twee plaatsen zijn…

Dus als je in gedachten bij de lunch van gisteren bent, kun je best naar je dochter kijken maar je kunt niet met volledige aandacht bij het kunstje van je dochter zijn.
Terwijl je je Facebook checkt kun je je zoon heel goed vragen hoe het op school was, maar je kunt het antwoord (en zijn fysieke reactie, zijn ogen, de toon in zijn stem) niet volledig ervaren.

Als je fysiek wel bij je kind bent, maar je aandacht is ergens anders, dan heeft dat invloed op jullie relatie. Het heeft invloed op jouw vermogen om je kind echt te begrijpen, hem echt te zien en er op een dieper, emotioneel niveau voor hem te zijn.

Daarbij ervaar je het moment met je kind niet volledig en dan kan het best eens zijn dat je die waardevolle kindertijd voor een groot deel niet bewust meemaakt: je aandacht is immers ergens anders.
Wil je de tijd voor je gevoel een beetje langzamer laten gaan, sta dan zelf eens wat vaker stil bij wat er zich hier en nu afspeelt.
Kijk bijvoorbeeld eens 3 minuten naar je kind alsof je het voor het eerst ziet. Luister vol verwondering naar de stem die je kind nu heeft, voel even bewust het gewicht en de warmte van je kind op je schoot of luister heel gericht naar het geluid van zijn ademhaling.

Kijk eens goed naar de kleuren in haar ogen, de lengte van haar wimpers, de frons tussen haar wenkbrauwen…

Je zult hierbij zeker merken dat je aandacht steeds afdwaalt naar andere zaken (gedachten, plannen, een hond die blaft, kriebel aan je neus, de afwas…). Dat is niet erg, zo zit dat brein van ons nou eenmaal in elkaar. Ga, als je dat merkt, gewoon weer terug naar datgene waar je je aandacht daarvoor op richtte.

Door regelmatig de automatische piloot even vrijaf te geven en de stuurknuppel van je aandacht weer in eigen hand te nemen, maak je meer momenten bewust mee.

Inge
MIER coaching

Inge Corstiaans (36) is moeder van Reza (4) en Halina (1). Ze werkt als coach van ouders en kinderen in haar praktijk in Groningen, MIER (www.mier.nu). Ook ontwikkelt ze online trainingen en cursussen voor ouders. De belangrijkste thema’s in haar eigen leven en werk: Mindset en Momfulness.

Club Aanmoederen verbindt en inspireert moeders via activiteiten, MoederMatching en blogs van moeders en experts. Wil je meer weten over wat we voor moeders doen, klik dan hier.

Time flies blog aandacht

 

Blog expert Inge – Advies voor Perfect Ouderschap
door

Blog expert Inge – Advies voor Perfect Ouderschap

Mijn dochter en ik zitten in Een Fase. Zij wordt elke dag wel een keer heel boos, geeft me een grote mond, haar zusje een duw  en/of ze gooit iets door de kamer. Met haar uitbarstingen, een halfzachte winter vol snot hoest en koorts, een dreumes die al weken twee uur voordat mijn wekker gaat wakker wordt, heb ik het soms eh… een beetje zwaar.

Mijn reactie op de boze buien van mijn dochter is hierdoor niet altijd even consequent. De ene keer kan ik met grapjes, een invoelende opmerking of een knuffel het tij nog wel keren maar soms ben ik er zo moe van dat ik haar een uitbrander en een time-out geef.

Uh… Een time-out? Vandaag de dag nog? Terwijl je wéét dat het eigenlijk not done is?

Ja. En ik heb de artikelen en de boeken ook gelezen: ‘Met een time-out vertel je je kind dat het op zichzelf aangewezen is als het een misstap begaat. Dat het je aandacht en liefde niet waard is als het boos is of verdriet heeft.’ (Siegel)

Ik geloof dit echt. En ik neem het dan ook aan als Advies voor Perfect Ouderschap. In mijn ideale wereld zou ik altijd al mijn kalmte en verstand tijdens de boze buien van mijn bokkende meisje kunnen bewaren en haar er liefdevol doorheen loodsen, zodat we er achteraf allebei (nog) wijzer en dieper verbonden door zijn.

Maar eerlijk gezegd is het in mijn wereld niet altijd ideaal: ik ben soms zo overrompeld door de situatie, te  moe en overweldigd door mijn eigen grote emoties, dat het beste wat ik op het ‘knalmoment’ kan verzinnen is om haar maar op de gang te zetten, totdat we allebei weer een beetje rustig zijn. En als ik zeg dat dit het beste is wat ik op dat moment kan doen… Nou, dan is dat ook zo.

Ik beschouw mezelf op dat moment vaak wel als een falende moeder. Niet goed genoeg: ik weet ‘hoe het heurt’ en ik doe exact het tegenovergestelde.

Advies voor Perfect Ouderschap kan ons prima helpen om de opvoeding te kunnen nastreven die we willen.
Ik las heel veel boeken en artikelen waarin opvoedkundig advies gebaseerd is op wetenschappelijk onderzoek: het moet dus wel waar zijn, zó moet het!

Al die informatie en het (vaak tegenstrijdige) Advies voor Perfect Ouderschap van de deskundigen, de familie en de vriendinnen…  Ze helpen me op dat moment niet maar komen juist als keiharde oordelen voorbij.

Gelukkig krijg ik in die time-out zelf ook de tijd om tot rust te komen en te voelen dat het me raakt: het ‘niet weten hoe ik hiermee moet dealen’ voelt ronduit pijnlijk. Ik vind namelijk allereerst van mezelf dat ik gewoon over mijn eigen zwaktes heen moet stappen en continu Perfect Ouderschap moet bedrijven.

En dan mag ik me realiseren dat elke ouder hier, over de hele wereld mee te kampen heeft: we zitten allemaal wel eens met de handen in het opvoedkundige haar.
Dat we niet altijd precies ‘juist’ reageren in een stress-situatie, is menselijk.
Hallelujah! Na 36 jaar ben ik er ook achter: blijkbaar ben ik toch gewoon een mens.

Als een goede vriendin me vertelt dat ze zichzelf een slechte moeder vindt als ze haar zoon voor straf op de gang zet omdat ze het echt even niet anders kan, dan voel ik met haar mee. Ik vind het verdrietig en zeker niet nodig dat ze zichzelf zo op haar kop geeft.
Ik zou zeggen: ‘Je bent geen slecht mens, je doet je uiterste best. Kom maar even, krijg je een dikke knuffel.’

Vreemd eigenlijk, dat ik dat zo lang niet tegen mezelf heb gezegd op de momenten waarop ik mezelf zo hard toesprak. Wat maakt dat zij wel fouten mag maken, en ik niet?

Sinds ik mezelf toesta om geen perfecte ouder te zijn ben ik niet zo bezig met datgene wat ik eigenlijk zou moeten doen, maar meer met het beste wat ik op dit moment kan doen.
Dat maakt me geen perfecte ouder, maar wel de beste die ik op dit moment kan zijn.

Inge
MIER Coaching
www.mier.nu

momfulness

Inge Corstiaans (36) is moeder van Reza (4) en Halina (1). Ze werkt als coach van ouders en kinderen in haar praktijk in Groningen, MIER. Ook ontwikkelt ze online trainingen en cursussen voor ouders. De belangrijkste thema’s in haar eigen leven en werk: Mindset en Momfulness.

Club Aanmoederen verbindt en inspireert moeders via activiteiten, MoederMatching en blogs van moeders en experts. Wil je meer weten over wat we voor moeders doen, klik dan hier.

 

 

 

 

 

Blog expert Inge – ‘Zelf doen’
door

Blog expert Inge – ‘Zelf doen’

Stel je eens voor: je staat met je boodschappenbriefje in een winkel waar je niet eerder bent geweest. Er komt een vriendelijke meneer aan en die pakt jou zachtjes bij je hand. Je bent verbaasd maar laat hem maar even zijn gang gaan.

Hij vertelt je dat het bovenste op je lijstje het woord ‘melk’ is en dat die bij de koeling staat, en terwijl hij dit vertelt neemt hij je mee naar de koeling. Hij vraagt of je ook weet hoeveel melk je nodig hebt. Natuurlijk weet jij dat, je wilt twee pakken. Je wilt ze uit het schap pakken maar hij is je al voor. De meneer pakt de twee pakken melk en zet ze in je karretje. Eigenlijk wil je de halfvolle melk maar ach, hij bedoelt het goed, laat maar zo.

Zenuwachtig …
Nu gaan jullie door naar het tweede ding op je lijstje: brood.
Nu pakt hij je weer bij je hand en neemt je mee naar de broodafdeling. Daar aangekomen vraagt hij of je ook weet welk brood je nodig hebt. Natuurlijk weet jij dat, je wilt 2 volkoren broden. Je pakt ze uit het schap maar je bent inmiddels wel een beetje zenuwachtig geworden van deze meneer. Het tweede brood valt net uit je handen, op de grond. De meneer roept: ’Oeioei, dat gaat helemaal mis, wacht maar, ik pak het wel even voor je op.’ Hij raapt verschrikt het brood voor je op en legt het in je karretje.

Het volgende op je lijstje is kaas. Zo gaan jullie het hele boodschappenlijstje af.

Jij wordt bij ieder volgend ding op het lijstje passiever. Op een gegeven moment hoef je helemaal niets meer te zeggen, je hoeft alleen nog maar mee te lopen en toe te kijken hoe alles voor je wordt gedaan.

De meneer leest je boodschappenbriefje, pakt de boodschappen, legt ze in je karretje en loopt met je naar de volgende afdeling.

‘Mankeer’ ik iets?
Wel lekker hoor, dat het allemaal voor je gedaan wordt maar toch vreemd dat hij alles voor je verzorgt, zie je er soms uit als iemand die dit zelf niet kan of zo?

Waarom denkt die meneer dat jij zoveel hulp nodig hebt? Is er iets met je aan de hand? Na een tijdje vind je het eigenlijk helemaal niet meer leuk, je begint je te vervelen en je probeert hem af te leiden door dingen die niet op het briefje staan in het karretje te gooien. De meneer wordt een beetje boos en vraagt:”waarom doe je nou zo gek?”.

Hoe minder er van je verwacht wordt, hoe minder je onderneemt.
Hoe minder je onderneemt, hoe minder je leert.
Hoe minder je leert, hoe meer je aan je eigen kunnen gaat twijfelen.

Zo werkt dit bij ons zo in de supermarkt met iemand die alles voor je doet en zo werkt dit bij onze kinderen. Als jij steeds de veters van je kind blijft strikken, zal hij of zij geen noodzaak voelen om het te gaan leren. Als jij steeds de tanden van je kind blijft poetsen, dan zal hij denken dat hij het niet kan of hoeft te kunnen. Als jij steeds de rits van jouw kind blijft vastmaken terwijl hij dit zelf al kan, dan zal hij op een gegeven moment aan zijn eigen kunnen gaan twijfelen.

Als jij steeds met gespreide armen onder dat klimrek blijft staan dralen, denkt jouw kind dat het dus wel zal gaan vallen.
Als jij steeds de ruzies oplost, kan jouw kind niet leren om ruzies op te lossen.
Als jij steeds in de startblokken klaarstaat als je kind iets nieuws of moeilijks onderneemt, zal het nooit leren vallen. Als het niet leert vallen, zal het nooit hoeven uit te vinden hoe het weer op moet staan.
En als je kind niet zelf weer op leert staan, zal het maar weinig van zijn mogelijkheden benutten.

Vertrouw erop!
Hoe goed bedoeld ook, houd op met de dingen voor je kind te doen die hij of zij best zelf kan (of best kan leren). Laat je kind weten dat je erop vertrouwt dat het nieuwe dingen kan leren en dat het de power heeft om op te staan als het een keer is gevallen.
Vertrouw erop dat je kind soms juist net even wat meer ruimte of tijd nodig heeft om iets wel onder de knie te krijgen.

In plaats van het over te nemen, kun je het ook aanmoedigen om nog een poging te wagen. In plaats van het alvast voor hem te doen, kun je ook best met je kind afspreken dat hij of zij jou erbij roept als het niet lukt of een keer mis gaat.

‘Proberen is… leren.’

Je mag je best een keer vergissen. Als je merkt dat je toch weer die veters loopt te strikken of als je in alle drukte toch even zelf die ruzie sust, benoem dat dan:
‘Joh, ik was even vergeten dat jij dit al zelf kunt… En nou heb ik het gedaan en kun je er niet meer mee oefenen! De volgende keer mag jij het gewoon zelf weer doen hoor, sorry.’

Groet!
Inge
MIER Coaching
De bovenstaande tekst komt uit ‘Samen Sterk Opgroeien’, het online programma van MIER voor ouders die meer vanuit een groei-mindset willen opvoeden. Meer weten? Kijk dan op www.mier.academy/ja

Inge Corstiaans (36) is moeder van Reza (4) en Halina (1). Ze werkt als coach van ouders en kinderen in haar praktijk in Groningen, MIER. Ook ontwikkelt ze online trainingen en cursussen voor ouders. De belangrijkste thema’s in haar eigen leven en werk: Mindset en Momfulness.

Club Aanmoederen verbindt en inspireert moeders via activiteiten, MoederMatching.nl  en blogs van moeders en experts. Word ook VIP of FAN Member van Club Aanmoederen en geniet van alles wat de Club jou te bieden heeft: https://www.clubaanmoederen.nl/word-lid/

 

Blog coach Inge – Positieve focus
door

Blog coach Inge – Positieve focus

Hoe gaat het met je?
Eh, nou, wel goed.

Oké, wel goed. Als je een cijfer moet geven tussen de 0 en de 10 (0 is helemaal niet fijn, 10 is superfantastisch), welk cijfer geef jij dan aan hoe je je vandaag voelt?
… Ik denk ongeveer een 6. Gewoon. Voldoende.

Oké, en waardoor is het een zes, waarom is het geen zeven?
Ik weet niet precies. Er is niet echt veel gebeurd, het regent. Een saaie dag. Ik had vanmiddag buikpijn. En ook nog even hoofdpijn. Niet zo erg hoor.

Ah, een saaie dag is voor jou nog wel voldoende. En wat maakt nou dat vandaag geen onvoldoende krijgt? Welke dingen deed jij vandaag of gebeurden er, die je dag juist tot een voldoende maken? Wat waren leuke momenten?
Vandaag op school mocht ik juf helpen met nakijken, dat vond ik echt heel leuk.

Ah, dat vond juf vast ook fijn dat ze jouw hulp kreeg.
En wat was vandaag nog meer leuk of fijn?
Ik ben gisteravond heel vroeg gaan slapen en vanochtend kwam ik meteen uit bed toen papa me riep. Toen kon ik lekker rustig aan doen met eten en aankleden. En vanochtend mocht ik zelf kiezen wat ik op mijn brood naar school deed, en toen koos ik chocopasta met hagelslag…
En in de pauze ging ik een boterham met Daan ruilen, die had blauwe hagel en die had ik nog nooit gehad. Lekker is die!
(*Grinnikt*)
En eerst leek het alsof Leo een hele dikke scheet liet en toen moesten we allemaal keihard lachen. Oh ja, en ik heb aan mama gevraagd of ik op voetbal mag en nou gaan we volgende week kijken! En mijn zusje zat net in de auto te zingen en ze zong heel gek, en toen ging mama ook zo gek meezingen, dat was echt heel grappig…

En ik mocht vanmiddag weer hier heen, dat vind ik ook altijd leuk want ik leer altijd veel.

Ik vind het ook leuk dat je er weer bent en ik leer ook altijd veel als jij hier bent! Dus die voldoende voor hoe het met je gaat, die is wel terecht?
… Eigenlijk is het toch wel meer een 8. Het gaat toch best wel goed, ja!

Binnen vijf minuten van een zesje naar een acht.

We zijn allemaal geneigd om de dingen te zoeken die (nog) niet goed gaan. Dingen die niet fijn zijn, die ons tegen zitten. Wanneer ons brein in de stress-waakstand staat, dan is die neiging nog sterker. We denken dat we onszelf behoeden voor nog meer teleurstelling (schaamte, pijn, angst…) door ons steeds bewust te zijn van de dingen in ons leven die niet goed (genoeg) zijn.

Het is eigenlijk een vorm van zelfbescherming: wanneer je uitgaat van het slechtste, zal de volgende ramp misschien minder hard binnen komen. Je zet je steeds alvast schrap voor de volgende klap. En dat kan heel veel energie kosten.
Wanneer ons brein de hele dag alleen maar op zoek is naar alles wat niet goed is, naar alles waar we te weinig van hebben, naar alles wat niet goed genoeg gaat, dan kun je je echt heel beroerd gaan voelen.

Vandaag een simpele en effectieve truc om je brein weer meer op positieve dingen te laten focussen: schrijf elke dag minstens drie dingen op die goed gingen, waar je blij of trots van werd, waarvoor je dankbaar bent.

Ga elke dag weer op zoek naar nieuwe, kleine, fijne dingen. De glimlach van een onbekende op straat, de rust die je voelde toen je even met de krant ging zitten, het nieuwe liedje wat je dochter heeft geleerd…

Zoals je weet heeft je brein tijd nodig om nieuwe dingen te leren. Om uit de ‘moppermodus’ te komen en naar een positievere focus te gaan, zul je het wel een paar weken moeten doen voordat je gaat merken dat je meer aandacht en waardering hebt voor de fijne dingen in je leven.

En dan wil je misschien ook niet meer anders: dagelijks even stilstaan bij wat je hebt en wat er goed gaat is een hele eenvoudige maar krachtige manier om je sterker en gelukkiger te voelen.

Van een zesje naar een acht…
Doe je mee?

Groet!
Inge

MIER coaching
www.mier.nu

Inge Corstiaans (36) is moeder van Reza (4) en Halina (1). Ze werkt als coach van ouders en kinderen in haar praktijk in Groningen, MIER. Ook ontwikkelt ze online trainingen en cursussen voor ouders. De belangrijkste thema’s in haar eigen leven en werk: Mindset en Momfulness.

Club Aanmoederen verbindt en inspireert moeders via activiteiten, MoederMatching en blogs van moeders en experts. Wil je meer weten over wat we voor moeders doen, klik dan hier.

delicate

 

 

Blog Inge – ‘Rotdag’
door

Blog Inge – ‘Rotdag’

Ik had gisteren een rotdag. Zo’n dag waarop ik al om 5.00 uur door mijn jongste dochter mijn warme nest uit werd geroepen waarna ik met een dikke keel en bonkende koppijn in de kattenpis stapte. En dit was eigenlijk wel het hoogtepunt van de dag.

De rest van de dag stond voornamelijk in het teken van de dag dóór komen en toch wel  hard proberen om dat zonder al te veel gesnauw te doen. Ikzelf ziek, mijn jongste hangerig en huilerig, de oudste stuiterend door het huis… Pffff.

Op zulke dagen vind ik het eigenlijk niet zo leuk om moeder te zijn.

Of eigenlijk vind ik mezelf op zulke dagen gewoon geen leuke moeder. En daar gedraag ik me dan ook naar.
En als ik heel eerlijk ben vind ik mijn kinderen op zulke dagen ook niet zo leuk. En daar gedragen zij zich dan ook naar…

Zeker als ik zelf niet zo lekker in mijn vel zit, kan het een behoorlijke opgave zijn om mijn hoofd koel te houden, laat staan met mijn volledige aandacht bij de zoveelste prinsessentekening aanwezig te zijn.

Ik weet dat ik hier niet de enige in ben.  Elke ouder heeft dit.
De ene ouder wat meer dan de ander.
Mojo
Ik zie in mijn praktijk regelmatig ouders die zich schuldig voelen om het feit dat ze niet van hun kinderen of van het hele opvoedgebeuren kunnen genieten. Ouders die wel eens zo gestressed raken dat ze ‘ontploffen’ en daar achteraf erge spijt van hebben.

Ouders die bijna iedere dag, de hele dag door, in de stress-stand staan en die vooral bezig zijn met de dag door komen, met overleven. En zie daar maar eens uit te komen.

Na één rotdag is het nog niet zo moeilijk om  je mojo weer terug te vinden: een lekkere lange douche, even je nagels lakken, even bellen met een vriendin of een goed glas wijn met een stukje (reep) chocola is vaak genoeg om weer terug op aarde te komen.

Maar als je al heel lang in die stressmodus zit, komt er wel meer bij kijken dan een avondje ‘lief voor jezelf zijn’.

Stress
Stress wordt getriggerd in ons reptielenbrein. Het is, in een notendop, het mechanisme wat ervoor zorgt dat we kunnen overleven.

Als we te veel stress hebben, kunnen we niet meer logisch nadenken, we worden min of meer overrompeld door ons reptielenbrein. We worden (te) boos, doen en zeggen dingen waar we later spijt van hebben, we overzien de situatie niet meer helder en we reageren uit rauwe emotie: vechten, vluchten of bevriezen.
En dat is vaak helemaal niet wat we willen.
Als je veel of lange tijd last van stress hebt, dan blijft je brein in een soort permanente waakstand staan: je bent dan constant onder invloed van stress en dat heeft vervelende gevolgen.

We weten inmiddels dat ons brein plastisch is: we kunnen het o.a. beïnvloeden door bepaald gedrag keer op keer te herhalen.

Wil je dat brein standaard meer relaxed hebben, dan zul je je brein dus regelmatig in de relax-stand moeten zetten! Er zijn heel veel manieren om daarmee aan de slag te gaan.

Aandacht
Zelf zweer ik bij mindfulness (aandachtstraining). Dat werkt voor mij. Als ik niet regelmatig een ‘shanti shanti-oefening’ doe, merk ik dat al gauw dat mijn lontje weer wat korter wordt.

Het helpt mij al om elke dag met aandacht mijn tanden te poetsen of onder de douche even te scannen wat er zich eigenlijk allemaal in mijn lijf en hoofd afspeelt.

Op momenten dat ik merk dat ik overrompeld raak, ga ik met mijn aandacht even heel dicht naar mijn ademhaling. Zo houd ik een oogje op mijn stresslevels en zorg ik dat mijn reptielenbrein niet (helemaal) met mij aan de haal gaat.

Ik heb hier trouwens heel veel voor moeten oefenen: als je dit ook wilt leren dan moedig ik je zeker aan om een cursus te volgen! Ik ben eigenlijk wel heel benieuwd op welke manieren jij ervoor zorgt dat je weer in de relax-modus komt. Laat je het me weten?

Inge
MIER Coaching
www.mier.nu

stress

Inge Corstiaans (36) is moeder van Reza (4) en Halina (1). Ze werkt als coach van ouders en kinderen in haar praktijk in Groningen, MIER. Ook ontwikkelt ze online trainingen en cursussen voor ouders. De belangrijkste thema’s in haar eigen leven en werk: Mindset en Momfulness.

Club Aanmoederen verbindt en inspireert moeders via activiteiten, MoederMatching en blogs van moeders en experts. Wil je meer weten over wat we voor moeders doen, klik dan hier.

 

Expert blog Inge – ‘Brusjes: hoe leer je ze met conflict om te gaan?’
door

Expert blog Inge – ‘Brusjes: hoe leer je ze met conflict om te gaan?’

Weet je wat nog moeilijker is dan een kind opvoeden?
Twee kinderen opvoeden.

Mijn dochters zijn zo ver dat ze steeds meer met elkaar gaan spelen en daar komt ook regelmatig een botsing bij kijken. Mijn eerste actieneiging: Beschermen, ingrijpen. Sussen, balen.

Het wordt een stuk relaxter om ‘brusjes’ op te voeden als we een paar dingen in ons achterhoofd houden. Ik geef je vandaag 6 tips om met ruzie in huis om te gaan.

1) Los het niet op.
Als ouder willen we vaak meteen weten wie er fout zit in een ruzie, zodat we het probleem op kunnen lossen. Maar onze taak is helemaal niet om het probleem op te lossen… Onze taak is om onze kinderen te leren hoe ZIJ het op moeten lossen!

Benoem in een ruzie het probleem zonder de schuld bij iemand neer te leggen. Help je kinderen vervolgens om hun gevoel  bij het probleem uit te spreken en hierbij naar elkaar te luisteren.

Benoem alleen de situatie (vertel alleen maar wat je ziet, alsof je naar een film zonder geluid kijkt): ‘Jullie wilden allebei de Elsajurk aan.
Toen ging K. schreeuwen en B. begon te slaan.’
Vraag vervolgens hoe ze zich nu voelen: ‘ Hoe voel jij je nu? En jij dan, hoe is dat nou voor jou?’
Erkennen deze gevoelens: ‘Nou, ik kan me wel voorstellen dat jullie je zo voelen, dat lijkt mij ook niet leuk als je eigenlijk lekker wilt spelen.‘

En dan de uitsmijter: de verantwoordelijkheid en de creativiteit van je kinderen aanspreken… ‘Wat is nou een goeie oplossing, denken jullie…?’
Pas als ze hier niet uitkomen kun je aanbieden om met hen mee te denken.

2) Blijf onpartijdig.
Als je een kant kiest in een ruzie, zelfs als je heel zeker weet dat een kind fout zit, dan zul je rivaliteit tussen je kinderen versterken. Zij zullen het zien alsof je je liefde van de een afpakt en aan de ander geeft.
Door de situatie puur te beschrijven geef je kinderen de mogelijkheid om het probleem in al zijn eenvoud te zien en om niet (alleen maar) vanuit hun heftige emoties te reageren.

3) Geef het goeie voorbeeld.
Natuurlijk is het vervelend als je kinderen met elkaar vechten. Maar als we er zelf bij gaan staan schreeuwen, leren we onze kinderen dat schreeuwen best mag.
Haal dus even (diep) adem voordat je een ruzie binnenstapt. Het kan ook helpen om een ‘mamtra’ in jezelf te herhalen, bijvoorbeeld ‘Deze ruzie is geen echte oorlog’.

4) Sta gevoel toe.
Als je zoon schreeuwt: ‘Ik haat haar!’, dan voelt dat niet oké.
Maar door je zoon te vertellen dat hij haar niet mag haten, wordt zijn rotgevoel echt niet minder. Hij zal het alleen niet meer zo snel hardop zeggen. Het gevoel blijft echter wel aanwezig en kan er vervolgens op een andere manier uitkomen. Hij gaat zijn zusje klieren of knijpen, nagelbijten, slecht slapen… Ook vervelend gevoel moet er kunnen zijn, door dat te erkennen maak je je kind (en jezelf) een stuk stabieler.
Je kunt je zoon gerust erkennen in zijn gevoel zonder dat je je dochter tekort doet.
‘Ik denk dat je er boos van wordt dat jij stil moet zijn als zij ligt te slapen, en dat je steeds op je beurt moet wachten. Dat kan soms best wel lastig zijn, of niet? Je kunt het me altijd vertellen als je dat moeilijk vindt, ik kan dan proberen om je te helpen.’

5) Stel grenzen.
Het lijkt wat tegenstrijdig na het vorige punt maar het feit dat ze alles mogen voelen, wil niet zeggen dat ze alles mogen doen.
Elk kind heeft duidelijke regels nodig over hoe het met iemand anders om moet gaan.

Het is jouw taak om in te grijpen als kinderen elkaar fysiek pijn doen of pesten en om vervolgens aan te geven wat dan wèl gewenst gedrag is.

‘K., de regel is dat we elkaar niet uitschelden. Je kunt je broer vertellen dat je boos op hem bent.’  (Een boze brief schrijven, een tekening maken of een kussen stompen mag ook als dat beter voor je werkt).

6) Leer je kinderen hoe ze hun ruzie moeten oplossen
Kinderen worden niet geboren met een ruzie-oplos-gen.
Ze weten nog niet hoe ze kunnen vertellen wat ze nodig hebben van de ander zonder dat ze de ander daarbij pijn doen. Ze weten nog niet hoe ze een win-win situatie kunnen creëren.
Als wij willen dat onze kinderen op een constructieve manier omgaan met onenigheid, dan moeten wij hen dat leren!

De meeste ouders hebben er nooit echt over nagedacht hoe hun eigen gedrag van invloed kan zijn op de ruzies tussen hun kinderen. Je wordt vaak geleid door de hectiek van het moment en je eigen bagage.

Je zet echter al een hele grote stap door je kinderen te laten zien dat ook jij kunt leren om ander, constructiever gedrag aan te leren.

Peace!
Inge

Inge Corstiaans (36) is moeder van Reza (4) en Halina (1). Ze werkt als coach van ouders en kinderen in haar praktijk in Groningen, MIER. Ook ontwikkelt ze online trainingen en cursussen voor ouders. De belangrijkste thema’s in haar eigen leven en werk: Mindset en Momfulness.

brusjes

Club Aanmoederen verbindt en inspireert moeders via activiteiten, MoederMatching en blogs van moeders en experts. Wil je meer weten over wat we voor moeders doen, klik dan hier.

 

 

 

 

Blog expert Inge – Etiket
door

Blog expert Inge – Etiket

Als ik het etiket van een reep chocolade heb gelezen, dan weet ik precies welke ingrediënten er (in mijn geval max. 15 minuten later) in mijn mond zijn verdwenen.

Etiketten geven ons duidelijkheid over ons eten en we vertrouwen erop dat wat er op staat, ook klopt. Dat moet van de wet. Is ook wel zo veilig, toch?

We plakken zelf ook de hele dag door etiketten.
We plakken ze op onszelf en op de mensen die we ontmoeten (‘vriendelijk, onaardig,  sexy, verlegen, geschikt’), op ons gevoel (‘naar, fijn, prettig, gezellig’), op onze eigen en op andermans kinderen (‘bijdehand, beetje dom, net zijn vader, clowntje, prinsesje, slimmerik, irritant’).

Op zich helemaal niks mis mee: zo’n etiket zorgt dat je een plaats kunt geven aan wat er in jou zelf en om je heen allemaal gaande is. Je weet door die etiketten uit welke ingrediënten je leven bestaat en dat is overzichtelijk (en voelt dus veilig).
Etiketten zijn dus nodig om de wereld om ons heen op een bepaalde manier te ordenen.

De keerzijde

De etiketten die wij op onszelf en op anderen plakken zijn eigenlijk helemaal niet betrouwbaar. Die etiketten zijn over het algemeen mooi verpakte oordelen…

Je kunt het etiket ‘clown’ op een kind plakken, maar is dat kind echt de hele dag door grapjes aan het maken? Of gedraagt het zich ook wel eens serieus? Natuurlijk bestaat een kind uit meer dan alleen dat ene woord, dat weten we allemaal wel.

Op de een of andere manier gaan we bij dit kind toch meer letten op de grapjes en grollen die het uithaalt: we willen het etiket van clown ook wel graag bevestigd zien en we zijn steeds op zoek naar bewijs dat het etiketje klopt ( ‘self-fulfilling prophecy’).
En daarin schuilt het gevaar dat we in een rol worden geduwd waar we ons vervolgens ook naar gaan gedragen.
‘Mijn zoon is een echte komiek’.
Zoon denkt: ‘Omdat ik een komiek ben, moet ik heel veel grappen maken. Mijn moeder vindt mij leuk omdat ik een komiek ben’.

‘Mijn dochter is zo druk.’
Dochter denkt: ‘Ik doe druk want ik ben een druk kind. Mijn moeder vindt het niet leuk dat ik zo ben’.

‘Ik ben zo’n chaoot!’
Ik denk: ‘Als chaoot zijnde heb ik niks op orde. Ik schaam me voor mezelf omdat ik zo’n chaoot ben’.

Onmachtig

Zo word je eigenlijk behoorlijk onmachtig (gemaakt).
Je bent nou eenmaal een komiek, verlegen of een chaoot en je zult steeds weer tegen dingen aanlopen waaruit blijkt dat je inderdaad zo bent.
Maar wat gebeurt er als we het etiket nu niet meer op iemands persoonlijkheid plakken, maar op zijn of haar gedrag?

‘Mijn zoon gedraagt zich zo komisch!’
Zoon denkt: ‘Als ik een grap maak, dan maak ik mijn moeder aan het lachen. Mijn moeder vindt het leuk als ik haar aan het lachen maak’.

‘Mijn dochter doet zo vervelend.’
Dochter denkt: ‘Mijn moeder vindt het niet leuk als ik zo doe. Ik doe nu zo maar er is blijkbaar ook een andere manier waarop ik me kan gedragen.’

‘Ik doe zo chaotisch!’ en ik denk: ’Oké, wat kan ik doen om weer wat rust in mijn hoofd te krijgen? Ik ben in staat om iets te doen om deze chaos onder controle te krijgen’

Ben jij… of doe jij …?

In het eerste geval heb je weinig eigen inbreng, in het tweede geval geef je jezelf de credits dat je zelf iets aan de chaos kunt doen. Het is een stuk moeilijker om je ‘zelf’ te veranderen, dan om je gedrag te veranderen! Net als talent en vaardigheden kan iemands persoonlijkheid groeien. Je kunt nooit van tevoren weten hoe groot, serieus, kalm of geordend deze persoon ooit zal kunnen worden!

Geef jij je kind mee dat hij is zoals hij doet?
Of geef je je kind mee dat hij kan doen zoals hij wil zijn…?

Inge Corstiaans (36) is moeder van Reza (4) en Halina (1). Ze werkt als coach van ouders en kinderen in haar praktijk in Groningen, MIER. Ook ontwikkelt ze online trainingen en cursussen voor ouders. De belangrijkste thema’s in haar eigen leven en werk: Mindset en Momfulness.

Etiketten blog

Club Aanmoederen verbindt en inspireert moeders via activiteiten, MoederMatching en blogs van moeders en professionals. Wil je meer weten over wat we voor moeders kunnen betekenen, klik dan hier.

 

 

 

Blog coach Inge – Als je voor een dubbeltje geboren bent…
door

Blog coach Inge – Als je voor een dubbeltje geboren bent…

Veel mensen hebben het idee dat mensen ‘gewoon zijn, zoals ze zijn’. Je bent  bijvoorbeeld gewoon niet goed in rekenen. Je IQ is vrij gemiddeld dus je bent gewoon geen hoogvlieger. Je zoon is gewoon een druktemaker, net als zijn vader. Je dochter is gewoon een verlegen type, daar zul je als buitenstaander niet gauw echt een gesprek mee hebben.

Hij is gewoon… Ik ben echt zo… Zij is altijd…
Ga maar eens na hoe vaak je dit soort dingen zegt of hoort. We gaan er van tevoren al vanuit dat we precies weten hoe ver en hoe sterk we ergens in kunnen worden. Wie voor een dubbeltje geboren wordt… Zal nooit een kwartje worden.
En daarmee doen we onszelf en onze kinderen tekort.

Dat brein weer…
We weten inmiddels dat ons brein zich tijdens ons leven blijft ontwikkelen: het is plastisch. We hebben zelf een enorme invloed op de manier waarop dat brein zich ontwikkelt: voornamelijk door datgene wat we DOEN.

Wanneer we leren, dan verandert er daadwerkelijk iets in ons brein: we kweken als het ware nieuwe verbindingen. Hoe meer we leren, hoe meer verbindingen er worden aangelegd, het netwerk in ons brein wordt zo uitgebreider en sterker. Wat we inmiddels ook weten, is dat je nooit van tevoren al kunt bepalen hoe sterk dit netwerk uiteindelijk kan worden.

Brainpower
Je kunt je brein ook bekijken als een spier: hoe beter je traint, hoe sterker de spier wordt. Hoe beter je iets leert, hoe sterker je hersenen worden. Je weet ook dat je, om hele dikke spierballen te krijgen, je heel vaak en op de juiste manier moet trainen.

Dat werkt ook zo met leren. Als je iets heel vaak oefent, op de juiste manier, dan zul je beter worden in rekenen. Je IQ zegt in feite niks over de dingen die je in je leven kunt   bereiken.
Je kunt leren om je rustiger te gedragen.
Je kunt met je verlegenheid leren omgaan.

Maar om hier überhaupt de eerste stap in te zetten, moet je er wel eerst in geloven dat je dit kunt leren!

We worden pas sterker als we ons inspannen
Het feit dat we onszelf voor een heel groot deel kunnen vormen door dingen intensief te oefenen heeft grote impact. Het betekent namelijk dat je je niet langer kunt verschuilen achter redenen die buiten jou liggen: jij bent degene die moeite heeft met rekenen, omdat je nooit goed hebt leren rekenen. Daarvoor is het trouwens nooit te laat want je brein blijft immers je leven lang plastisch!

Als jij wilt dat je kind zich stevig ontwikkelt, dan is het de moeite waard om hem bij te brengen dat hij zelf heel veel invloed heeft op deze ontwikkeling.

Dat hij misschien voor een dubbeltje geboren is, maar wel een kwartje kan worden als hij dat echt wil.

Nog
Door jezelf te zien als iemand die nog niet zo goed is in rekenen, geef je jezelf de (terechte) credits dat je dit wel kunt worden, als je er genoeg en de juiste inspanning voor levert. Of je dit wilt en doet is de vraag maar dàt je het zou kunnen, moet nu wel duidelijk zijn.

Door je kind (en anderen) te laten weten dat je dochter nog verlegen is, geef je het signaal dat dit niet altijd zo hoeft te blijven: ze zal hier uiteindelijk wel mee om leren gaan.
Door te benadrukken dat je zoon nog een druktemaker is, open je de weg naar rustiger gedrag.

Waar een wil is, is een weg
Laat je kind weten dat er altijd een weg is en dat je erop vertrouwt dat als hij of zij dat echt wil, die weg zal vinden.

Inge Corstiaans (36) is moeder van Reza (4) en Halina (1). Ze werkt als coach van ouders en kinderen in haar praktijk in Groningen, MIER. Ook ontwikkelt ze online trainingen en cursussen voor ouders. De belangrijkste thema’s in haar eigen leven en werk: Mindset en Momfulness.

gardening blog

Club Aanmoederen verbindt en inspireert moeders via activiteiten, MoederMatching en blogs van moeders en professionals. Wil je meer weten over wat we voor moeders kunnen betekenen, klik dan hier.

 

 

Blog coach Inge – Leven is het meervoud van lef (Loesje)
door

Blog coach Inge – Leven is het meervoud van lef (Loesje)

Je zou wel willen sporten. Lekker fit worden, wat strakker in je vel, jezelf lekker uitdagen… Ondertussen ga je niet sporten en geef je jezelf daarvoor op je donder.
Je zoontje wil meer vriendjes maar loopt met een boog om nieuwe kinderen heen. Thuis heeft hij de grootste verhalen maar in gezelschap houdt hij zijn mond stijf dicht.
Je dochter tekent thuis de mooiste prinsessen (inclusief cape, hakjes en tiara) maar op school tekent ze alleen maar koppoters.

Waarom gaan we er niet gewoon voor? Wat maakt dat we onszelf zo vaak tegen houden om iets nieuws, iets anders of iets moeilijks te doen?
Het antwoord daarop klinkt vrij simpel: we zijn bang.

Angst
Enerzijds is dat maar goed ook: angst zorgt ervoor dat we uit een brandend huis rennen. Het zorgt ervoor dat we geen giftige planten eten en het zorgt ervoor dat we geen kusjes gaan geven aan grote, kwijlende, grommende honden in donkere steegjes.

Er is een klein deel in ons brein waar we deze gezonde terughoudendheid aan te danken hebben: ons reptielenbrein.
Het heeft zich als een van de eerste delen in ‘het brein’ gevormd en het heeft ervoor gezorgd dat we überhaupt zover hebben kunnen evolueren. Dat we niet zijn opgevreten door de eerste Pterydactolus die we tegenkwamen toen we als kikkervisje aan land kropen.

Het reptielenbrein wil ons op bekend terrein houden: dat is veilig, gisteren zijn we hier ook niet opgegeten door een T-Rex dus blijf maar knus in je comfortzone.
Het reptielenbrein waarschuwt ons meteen als er iets anders is dan anders.
‘Potentieel gevaar! Vlucht! Vecht! Sta. Stokstijf. Stil!‘

Het geeft ons een shotje adrenaline (lees: stress) zodat we in staat zijn om snel te reageren op gevaar.
Het maakt dat we in staat zijn om te schreeuwen en ons kind weg te trekken van de straat als er een auto aan komt gesjeesd. Het stelt ons in staat om het water in te duiken als we zien dat er iemand verdrinkt.

Kortom: het stelt ons in staat om te overleven.

Pas op!
In 2015 zijn we nog maar zelden ècht in gevaar. In de speeltuin liggen zachte tegels onder het klimrek zodat je je niet zo snel verwondt. Verkeersregels en stoepen maken dat we over het algemeen veilig over straat kunnen.
Pterydactolussen en T-Rexen zie je ook al een tijdje niet meer in het openbaar.
Als we geen werk hebben, kunnen we een uitkering aanvragen. Verhongeren of opgegeten worden is er voor ons niet meer bij.

Toch blijft ons reptielenbrein wel als vanouds doorwerken. Het blijft ons waarschuwen bij de eerste verandering die we tegen komen: Pas op! Vecht! Vlucht! Bevries!

Door niet te sporten voorkom je teleurstellingen: misschien kun je het helemaal niet, zijn die andere dames al veel fitter of misschien loop je wel een blessure op! Brrr!
Je mond houden in contact met onbekende mensen maakt dat je geen verkeerde of gekke dingen zult zeggen. Op school je talenten niet laten zien zorgt dat je niet opvalt. Tegelijkertijd zorgt het ook dat je niks kunt leren en je dus niet verder kunt groeien.

Leren voelt eng
De waarheid is dat leren (ontwikkelen, groeien) vanaf een bepaalde leeftijd angst met zich meebrengt. Als baby heb je hier nog geen last van: je leert pas later dat je voorzichtig moet zijn bij nieuwe dingen. Dat zeggen mensen die voor je zorgen (heel) vaak en je ervaart het zelf ook. Hoe ouder we worden, hoe sterker we geneigd  zijn om na een foute zet rechtsomkeert te maken, onze veilige comfortzone weer in.
We leren dus om bang te zijn voor het onbekende. En soms leren we dat iets te goed.

Wel en niet willen leren
Je kunt je door je angst laten tegenhouden als je het op veilig wilt spelen maar je wordt na een tijdje in je comfortzone altijd ongedurig. Je gaat je vervelen of hebt ‘gewoon’ niet meer zoveel plezier in je leven. Het frustreert als je niet leert, je brein is namelijk óók gebouwd om constant te blijven leren!
We hebben allemaal een strijd in ons tussen wel willen leren en niet willen leren. Je ontwikkelt je alleen als je buiten je comfortzone treedt, waar het ongemakkelijk of zelfs eng voelt.
Om te kunnen groeien zul je dus lef moeten tonen!

Wanneer was jij bang en toonde jij toch lef? Wat leverde het je op?
En… durf je dat (bijvoorbeeld in een reactie onder deze blog) te delen?

Inge Corstiaans (36) is moeder van Reza (4) en Halina (1). Ze werkt als coach van ouders en kinderen in haar praktijk in Groningen, MIER. Ook ontwikkelt ze online trainingen en cursussen voor ouders. De belangrijkste thema’s in haar eigen leven en werk: Mindset en Momfulness.

Club Aanmoederen verbindt en inspireert moeders via activiteiten, MoederMatching en blogs van moeders en professionals. Wil je meer weten over wat we voor moeders kunnen betekenen, klik dan hier.

lef opvoeden

 

Nieuw: blogs experts – Coach Inge over de stemmetjes in onze hoofden
door

Nieuw: blogs experts – Coach Inge over de stemmetjes in onze hoofden

Toen Nathaly, de oprichtster van Club Aanmoederen, mij persoonlijk vroeg of ik wilde bloggen voor deze Club voor moeders, werd ik, in eerste instantie, super enthousiast. En toch  begon er direct iets aan dat enthousiaste gevoel te knagen…

Het bekende stemmetje in mijn achterhoofd lispelde: ‘Wat moet ìk nou schrijven? Wie zit er nou op mijn ervaringen te wachten? Ik ben coach, geen schrijver… Ik ga haar en alle andere lezeressen van de Club vast teleurstellen’.

Altijd weer die stemmetjes
Ik voelde me een beetje week worden: dit was een kans die ik met beide handen aan wilde grijpen. Ik wil al lang ook via blogs mijn ervaringen en kennis delen, ik zou het geweldig vinden om het via deze weg te kunnen doen, om al die Aanmoeders te kunnen bereiken… Maar tegelijkertijd wilde ik ook het liefst keihard ‘NO!!!’ zeggen en aftaaien. In mijn hoofd speelde zich een korte krachtmeting af tussen die twee stemmetjes.

En, zoals je leest, zei ik daarna lekker toch: ‘YES!’

Veilig versus groei
In mijn werk als kinder- en oudercoach zijn deze twee stemmetjes misschien wel de belangrijkste spelers: het ene stemmetje wil ons graag klein houden, veilig. Het andere stemmetje wil ons juist laten groeien, laten leren.
En dat veroorzaakt nogal eens strijd en frustratie. Niet alleen bij mij hoor, we hebben ze allemaal.
Ja, kinderen hebben ze ook.
En naar welk stemmetje ze het meest luisteren, dat leren ze vooral van ons, hun ouders!

Welk stemmetje volg jij?
We hebben deze stemmetjes allemaal in ons hoofd maar we zijn ons er vaak niet bewust van. We deinzen ‘gewoon’ terug als we iets tegenkomen wat we spannend vinden. We haken af bij iets wat ons niet meteen of niet snel genoeg lukt. We worden kwaad als we kritiek krijgen. We kijken de andere kant op als we zien dat iemand anders een fout maakt en houden de fouten die we zelf maken het liefst heel ver uit het zicht. Je wéét vaak zo goed wat goed voor je is maar je doét het niet… Ken je dat?

Dit laat ik je zien
Ik ga je in mijn blogs voor Club Aanmoederen laten zien dat er heel veel manieren zijn om je vaker te laten leiden door het stemmetje wat jou wil laten leren.
Ik ga je laten zien dat je met jouw taal en houding je kind kunt bekrachtigen om zich niet te laten leiden door het stemmetje wat hem of haar klein houdt.

Zodat je uitdagingen, tegenslagen, falen en kritiek in jullie leven kunt gaan gebruiken om vooruit te komen. Zodat jullie kunnen groeien.
Zodat jullie je kunnen ontwikkelen tot stevige, zelfverzekerde doorzetters!

Een fijne dag,
Inge
MIER Coaching

Inge Corstiaans (36) is moeder van Reza (4) en Halina (1). Ze werkt als coach van ouders en kinderen in haar praktijk in Groningen, MIER. Ook ontwikkelt ze online trainingen en cursussen voor ouders. De belangrijkste thema’s in haar eigen leven en werk: Mindset en Momfulness.

Zelfvertrouwen

Club Aanmoederen verbindt en inspireert moeders via activiteiten, MoederMatching en blogs van moeders en professionals. Wil je meer weten over wat we voor moeders kunnen betekenen, klik dan hier.

 

 

Lid worden en profiteren van vele voordelen? Meld je dan nu aan bij Club Aanmoederen!

Members Only


Om toegang te krijgen tot deze pagina dient u hieronder het verkregen wachtwoord in te vullen.


×